نام کتاب :  چهره به چهره

نویسنده : سهیلا جیگر کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : Mina کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : hediyeh_b  کاربر انجمن نودهشتیا

نوری به زمین فرود آمد: 

دو جاپا بر شن های بیابان دیدم.

از کجا آمده بود؟ 

به کجا می رفت؟ 

تنها دو جاپا دیده می شد.

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.

ناگهان جاپاها براه افتادند.

روشنی همراهشان می خزید.

جاپاها گم شدند، 

خود را از روبرو تماشا کردم: 

گودالی از مرگ پر شده بود.

و من در مرده خود براه افتادم.

صدای پایم را از راه دوری می شنیدم، 

شاید از بیابانی می گذشتم.

انتظاری گمشده با من بود.

ناگهان نوری در مرده ام فرود آمد

و من در اضطرابی زنده شدم: 

دو جاپا هستی ام را پر کرد.

از کجا آمده بود؟ 

به کجا می رفت؟ 

تنها دو جاپا دیده می شد.

شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.

(سهراب سپهری)

***

- حالا میگی چی کار کنم؟ 

- بهتره بری یه جای امن 

- اون لعنتیا همه جا رو می شناسن ... مغذ متفکر یه فکری بکن 

- پرهام همیشگی باش ... تیز و بز ... پسر امیریل باش 

- فهمیدم چی میگی 

- جا پیدا کردی به منم نگو، خودم به موقعش خبرت می کنم 

- باشه 

- مراقب خودت باش

- خداحافظ

پرهام با اکراه گوشی رو قطع کرد و به دور اطرافش نگاه می کرد، گیج شده بود نمی دونست باید کجا بره که صدای گوشیش بلند شد ... تصویر یه دختر با موهای بلوند صورتی گرد که با آرایش غلیظ سعی کرده بود خودش رو خوشگل کنند ولی با کدوم مداد چشم و ریمل و هزار لوازم آرایش میشه اون چشمای ریز رو اون بینی گوشتی بزرگ رو درست کنه. با شیطنت جواب داد: سلام عزیزم 

- شما؟ 

- دوست آرتین هستم ... گوشیش دست منه، اگه دیدمش میگم نیلوجون زنگ زده 

دختر داد زد: من فریبا هستم 

خندید گفت: ببخشید نه اینکه از موقعی که گوشی دستم این دختر و اون دختر زنگ زدن دیگه اسما رو قاطی کردم رها جون ... ای وای ببخشید، با رها که ده دقیقه پیش حرف زدم ... می بینی نادیا این آرتین دهنمون رو دیگه خودت می دونی 

دختر با عصبانیت گفت: به آرتین عوضی گفت برو با همون نیلوجون و رهای کثافت خوش بگذرون 

- عیناً بگم 

- بله 

- پشیمون بشی به من هیچ ربطی نداره 

- خفه شو 

گوشی رو قطع کرد.خواست مثل همه گوشی های دزدیش به اندازه سطل آشغال که دوباره گوشیش زنگ خورد، به اسم آرسین نگاه کرد و گفت: این دیگه چه اسمیه واسه دختر ... عکسشم نیست 

جواب داد: این هزارمین نفری که زنگ می زنه ... آرتین هزارتا دوست دختر داره بیخیال شو آرسین خانوم 

با صدای مردونه ای که گفت: شما؟ ؟ 

جا خورد ولی کم نیاورد و گفت: این رو من باید بگم؟ 

- من برادر بزرگ صاحب گوشیم ... شما ... 

در حالی که سعی می کرد آرامشش رو حفظ کنه لبخندی زد و گفت: من دوست آرتین هستم 

- معلومه چون ماشینی که از جون براش مهم تر رو بهت داده 

- دیگه دیگه 

گوشی رو قطع کرد و خواست اون رو به اندازه سطل آشغال که کسی دستش رو گرفت و گفت: آدم امانت رو نمی اندازه دور

با بهت زدگی به صاحب دست نگاه کرد، مرد جوون با جدیت بهش نگاه کرد و گفت: خودتون رو بهم معرفی نکردین دوست آرتین 

پرهام آب دهنش رو به زور قورت داد وتوی دلش گفت: بدبخت شدی ... از این دردسر چطور می خوای سر در بری 

درحالی که سعی می کرد آروم باشه گفت: پرهام

- منم آرسین هستم ... در ضمن اسمم پسرونه است 

- نشنیده بودم ... حالا میشه دستم رو ول کنید 

آرسین دستش رو رها کرد و گفت: خب آقا پرهام نگفتید ... چه جور دوستی هستی که من نمی شناسمت 

- من تازه از ایتالیا اومدم 

- واقعاً

- بله ... یه چند روزی ماشین و گوشی آرتین رو قرض گرفتم 

- جالبه ... چرا آرتین بهم نگفت که دوستی مثل شما داره 

- جالبه ... آرتین درمورد شما بهم نگفته بود 

- پس بیا قافلگیرش کنیم 

- چی؟ 

- آرتین الان شرکته و از شانس خوبه من ماشینم خراب شد که ماشین آرتین رو دیدم و با شما آشنا شدم 

پرهام توی دلش گفت: معلومه که خبر نداره ... فعلاً خرش کنم توی شرکت جیم میزنم 

آرسین بی توجه بهش سوار ماشین شد و گفت: نمی خوای بیای 

پرهام با اکراه سوار شد و گفت: ولی من کار دارم 

- چه کاری؟ 

- نه اینکه تازه اومدم ایران دنبال یه خونه ام ... دیگه از هتل خسته شدم 

آرسین با خونگرمی گفت: می تونی تا پیدا کردن خونه ... خونه ی ما باشی 

- اتفاقاً آرتین بهم گفت ولی من نمی خوام مزاحمتون بشم 

- چه مزاحمتی 

سی دی گذاشت و گفت: آرتین همیشه آهنگ ایتالیایی گوش میده ... نگو یه دوست ایتالیایی داره 

پرهام لبخند کج داری بهش زد. آهنگ شروع به خوندن کرد. از شانس پرهام آهنگی بود که دوستش داشت و معنیش رو می دونست همراه با آهنگ می خوند و ترجمه می کردش 

Il mondo visto con gli occhi di un bambino

دنیا رو که از چشم یک بچه ببینی

è un grande circo

یه سیرک بزرگه

in un giorno pieno si sereno

توی یک روز بی دغدغه

ed è così che guardo te

و من به تو اونجوری نگاه می کنم

con quella stessa intensità

همونقدر عمیق

e con il viso acceso di curiosità

با چهره ای برافروخته از کنجکاوی

e mi ricordo un magico natale

یک کریسمس جادویی به یادم میاد

il nuovo gioco

و یه هدیه نو

che quasi non volevo toccare

که دلم نمیومد بهش دست بزنم

ed è così che vedo te

من اونجوری میبینمت

e con la stessa meraviglia

با همون شیفتگی

ho spalancato il mio

نگاهم رو به روی تو باز کردم

پرهام لبخندی غرور آمیز زد و گفت: فهمیدین ایتالیایی بلدم 

با خونسردی گفت: آره 

- شما ... همیشه اینجوری هستید 

- چه جوری

- جدی، دیر باور ... فکر نکنم شبیه آرتین باشی 

- اتفاقاً ما خیلی شبیه ام هستیم 

پرهام نگاهی به عکس آرتین که تصویر زمینه ی گوشیش بود کرد و گفت: از اون لحاظ بله ولی رفتارتون فکر نکنم 

- رفتار من چطوره؟ 

- شما رو نمی دونم ولی آرتین یه دختر باز حرفه ای ... شما چی؟ 

- من خیلی وقت دیگه قید اینجور کار رو زدم 

- کار خوبی می کنید 

- شما چی؟ 

- من!... من دوست دختر زیاد دارم 

- پس تو شبیه آرتینی 

- نه ... رابطه ی ما فقط دوستی نه چیزه دیگه 

آرسین ماشین رو جلوی یه ساختمون با نمای سنگ سیاه نگه داشت و گفت: رسیدیم ... چه جالب آرتین هم داره میاد سمت ما 

پرهام به چهره ی بر افروخته ی آرتین که به سمتشون میومد نگاه کرد و سریع بیرون اومد یه نگاه به اطراف کرد دید راه در رو نیست هم نگهبان دارن، هم چون پاهاش ضرب خورده نمی تونه خوب فرار کنه ناخوداگاه یاد حرفای نادیا افتاد ... لبخند روی لباش نشست و به سمت آرتین رفت و آروم گفت: سلام رفیق 

آرتین که چهره ی دزد ماشینش رو خوب می شناخت گفت: دزد لعنتی 

پرهام دستش رو محکم گرفت و گفت: فکر نکنم بخوای خان داداشت بدونه قرار عمو بشه 

- خفه شو 

- نادیا جون زنگ زده بود ... گفت سقط نمی کنه 

- چی؟ 

- اگه می خوای خان داداشت ندونه پس ساکت باش من ده دقیقه ی دیگه میرم ... ماشینتم مال خودت 

- حیف که 

- هیس چیزی نگو که به ضرر خودت باشه 

آرسین با خوشرویی گفت: سلام 

- سلام خان داداش

- بهم نگفته بودی دوستی به این خوبی داری 

آروم گفت: دوست اجباری 

آرسین گفت: چی گفتی 

- هیچی خان داداش 

پرهام برای اینکه زودتر بره رو به آرسین کرد و گفت: خب من دیگه میرم 

- کجا ... ناهار رو با هم می خوریم 

- نه مزاحم نمیشم 

- حرف نباشه ... بعد ناهارم میریم هتل وسایلات رو بر می داریم میایم خونه ما 

آرتین با تعجب پرسید: چی میگی خان داداش ... این بیاد خونه ی ما 

پرهام به یاد حرف یاشار افتاد باید یه جای امن پیدا می کرد ... امن تر از خونه این غریبه ها کجا بود ... لبخندی از رضایت به آرسین زد و گفت: مزاحم که نیستم 

آرسین با خوشرویی گفت: نه که نیستی ... به نظر پسر خوبی میای ... خوشحال میشم برادر سر به هوای من با شما دوست صمیمی باشه

پرهام به شونه ی آرتین زد و گفت: نگران نباشید به موقعش از سر به هوایی در میاد ... پدر بشه درست میشه 

آرسین بلند خندید و گفت: مامان بچه رو پیدا کنه ... خود بچه پیشکش 

- خب من آرتین جان میریم هتل که من وسایلام رو بردارم 

آرتین در حالی که سعی می کرد عصبانیتش رو نشون نده لبخند عصبی بهش زد و سوئیچ رو از آرسین گرفت و گفت: بریم رفیق

پرهام با آرسین خداحافظی کرد و سوار ماشین شد. تا آرتین خواست حرفی بزن پرهام با جدیت گفت: ببین شازده پسر، من فقط چند روز مهمونتونم همین 

- عمراً بذارم یه دزد بیاد خونمون حتی اگه لازم باشه قضیه نادیا رو به خانواده ام میگم 

- تو فعلاً راه بیافت بعد برای من بلبل زبونی کن ... چون خان داداشت داره ما رو می پاد 

- عوضی 

آرتین دستی برای خان داداشش تکون داد و راه افتاد. پرهام وقتی دید دیگه از دید آرسین دور شد با جدیت گفت: ببین پسرجون توی این دوساعتی که گوشیت دستم بود از همه گوه کاریت خبر دار شدم پس چند روز تحمل کنم 

- خیلی عوضی ... چقدر می خوای 

- ببین من محتاج یه قرون دو هزار تو نیستم ... فعلاً تو شرایطی ام که باید برم یه جای امن، مجبورم تحملت کنم 

- کی به کی میگه

- من اون چیزی که تو فکر می کنی نیستم ... اگه دیدی ماشینت رو دزدیم چون یه سری آدم دنبالم بودن که ماشین تو بهم نزدیکتر برای فرار بود 

- اون وقت تو می خوای من آدمی مثل تو رو که از خودش خلافکارتر دنبالشن رو راه بدم خونه ام 

- اولاً اونا عمراً خونه ی تو رو پیدا کنند دوماً مجبوری چون بد آتویی ازت دارم 

- نادیا اون بچه رو سقط می کنه 

- نوچ 

با جدیت بهش نگاه کرد و گفت: نکنه دست جفتتون توی یه کاسه است 

پرهام بلند خندید و با شیطنت گفت: تو اینجوری فکر کن 

- فقط تا دو روز 

- نوچ ... یه هفته کم کمش 

- بچه پرو 

- ببین بیا دوست باشیم تا دشمن ... اسم من پرهام کیهانی هستم، شش سال که توی ایتالیا بودم از دوره دبیرستانم باهم دوست بودیم 

- آرسین آمار همه ی دوستای دبیرستانم رو داره ... با همه ی همکلاسی هام دوست بوده 

- همه کلاسی هات، هم مدرسه ایت ها رو چی؟ ؟ ؟ 

- فقط یه هفته تحملت می کنم ... در ضمن هواسم بهت هست 

پرهام بهش چشمکی زد و گفت: حالا بریم یه پاساژ تا برای خودم خرید کنم 

آرتین با اکراه اون رو به یه پاساژ نزدیک خونشون برد، پرهام بدون اینکه لباسا رو پرو کنه لباس می خرید و همه رو توی چمدون گذاشت

***

با بهت زدگی به عکس خودش که توی آینه قدی توی حموم بود کرد، آروم سبیلش رو کند، ابروهای پری که برای خودش درست کرده بود رو کند و کلاه رو از سرش برداشت، موهای پر کلاغی لخت بلندش مثل آبشار از سرش جاری شد اون با بغض به چهره ی واقعی خودش نگاه کرد و با صدای لروزن دخترونه اش گفت: سلام پریا دلم برای دیدنت توی آینه پر می کشید ... چقدر پشت اون چهره ای مردونه ای که برای خودت ساخته بودی غریب بودی که انقدر مظلومانه با اون چشمای طوسی درشتت التماسم می کنی که این بازی رو تموم کنم ولی نمیشه تنها فرق من و پرهام به جز اون ریش اون هیکل مردونه اش چشمای مشکی رنگش بود که بهم زل می زد و برام می خوند. پریا باید تحمل کنی، بابا میگه چند قدم مونده به اون آدمای پستی که برادر گلت رو کشتن و حتی به جنازه اش هم رحم نکردن و اون رو طعمه ی شغالا و کلاغا کردند برسه پس تحمل کن 

لبخندی زد و لباسش رو در آورد و بعد چند روز بی حمومی حسابی حمام کرد و بعد از تموم شدن حمامش دوباره خودش رو گریم کرد و پرهام شد توی آینه نگاه کرد و تمرین صدا کرد، دوباره همون پرهامی که برای پنهون شدن ازش استفاده می کرد شد. با صدای در سریع به سمت چمدونش رفت و وسایل گریمش رو توش گذاشت و در رو باز کرد. 

آرسین لبخندی بهش زد و گفت: سلام 

سلام 

راحت جا به جا شدی 

بله ... از لطفتون بی نهایت متشکرم 

این لفظ قلم حرف زدن رو دوست ندارم ... می تونم بیام تو 

اه بله بفرمایید تو 

مزاحم که نیستم 

خواهش می کنم 

آرسین روی تخت نشست و گفت: غرض از مزاحمت این بود که ازت یه خواهش دارم 

چه خواهشی 

اینجوری که من می بینم تو و آرتین خیلی با هم صمیمی هستین 

تا از صمیمیت چی مد نظرتون باشه 

من همه دوستای آرتین رو می شناسم، دوست فابریکش کامیار که همه جیک و بیکشون باهم ولی آرتین عمراً دو تا چیز با ارزشش رو بده به کسی حتی به من که برادرشم و اون گوشی و ماشینشه

شاید توی تعارف با من مونده بود 

دومین دلیلم این بود که آرتین دوستش رو به خونه اش نمیاره 

شما ازم خواستید 

ولی قبلش آرتین گفته بود 

بله 

پس دوست صمیمیش هستید که براتون ارزش قائل 

نگاه مشکوکانه ای کرد و گفت: خب این همه مقدمه چینی کردین که چه چیز مهمی رو بهم بگین 

آرسین لبخند به زیرکی پرهام زد و گفت: معلوم پسر فهمیده ای هستین 

نظر لطفتتون ولی میشه برید سر اصل مطلب 

هواش رو داشته باشه ... میشه توی این مدتی که هستی مراقب باشی 

من!

آره ... یه حسی بهم میگه آرتین یه اشتباهی کرده که توش مونده ولی نمی خواد از من کمک بگیره 

پرهام توی دلش گفت: اشتباه که نه غلط اضافی 

من سعیم رو می کنم که نذارم دوستم توی منجلاب بیافته 

آرسین بلند شد و دستش رو به سمتش دراز کرد و گفت: متشکرم 

پرهام لبخندی بهش زد و گفت: خواهش می کنم 

با رفتن آرسین روی تخت دراز کشید و به عکس خودش و پرهام نگاه کرد و با بغض گفت: همه ی خان داداشا اینجورین ... فرق نمی کنه که چند سال یا چند دقیقه بزرگتر باشن همیشه هوای کوچیکتر را دارن ... خان داداش کجایی که دلم برای آغوش مردونه ات تنگ شده 

دوباره کسی یه تقی به در زد و در رو باز کرد خواستم بگه، ادب نداری که چشم به چهره ی عبوس آرتین خورد. مثلاً می خواست تریپ جدی برداره، پرهام بلند بلند خندید و گفت: بهت نمیاد تریپ بچه زرنگ برداری؟ 

آرتین روبروش ایستاد و گفت: تو کی هستی؟ 

پرهام دستش رو به سمتش دراز کرد و گفت: سلام من پرهام کیهانی هستم 

دستش رو پس زد و با جدیت گفت: پرهام یا هر خر دیگه ای نمی خوام دست از پا خطا کنی؟ 

من فقط یه هفته اینجام ... بیا بهم کمک کنیم تو به من جا دادی منم کمکت می کنم غلط اضافیت با نادیا رو پاک کنی 

گفتم تو نادیا دستت توی یه کاسه است 

نوچ ... فعلاً من هم پیاله شما هستم 

خیله خب حالا حاضر شو می خوایم بریم بیرون 

کجا 

پارتی 

من اهل اینجور جاها نیستم 

اخمی بهش کرد و گفت: نمی خوام وقتی نیستم توی این خونه باشی 

مثلاً می خوای مراقبم باشی 

ببین چهار چشمی حواسم بهت هست 

باش تا اموراتت بگذره ... در ضمن من نمیام، تو هم می تونی بمونی مراقبم باشی 

تو میای 

نوچ 

پرهام 

جون آرتین نمیشه 

یه کاری نکن که 

پرهام بلند شد و با جدیت گفت: یه کاری بکنم چه غلطی می کنی؟ 

یادت باشه اینجا خونه ی منه 

اِ نمی دونستم ... ببین بچه سوسول، من نمیرم پارتی، تو هم نمیری، اگه می خوای عشق و صفا کنی می تونی بریم کوه 

الان 

آره ... شاید تونستی من رو از کوه پرت کنی، البته اگه تونستی 

میای 

نوچ 

اون روی سگم رو بالا نیار 

با عصبانیت گفت: بیاد بالا چی کار می کنی 

آرتین خواست یقه اش رو بگیره که پرهام با یه حرکت دستش رو گرفت، به پشتش پیچوند و گفت: ببین بچه جون من با گنده تر از تو در افتادم که ورشون انداختم پس برای من لات نشو 

باشه 

آفرین پسر خوب ... حالا برو می خوام بخوابم ... جیش بوس لالا

آرتین با عصبانیت اتاق رو ترک کرد و به سمت اتاق خودش رفت، نادیا جواب تلفناش رو نمی داد. با عصبانیت گوشی رو به سمت دیوار پرت کرد و گوشی به سه قسمت به هر گوشه اتاق پرت شد 

***

نادیا خواهش می کنم، موقعیت من رو درک کن 

تو موقعیت من رو بفهم نمی تونم این کار رو بکنم 

فکر کردی به خانواده ات چی بگی ... اونا این بچه توی شکمت رو قبول می کنن 

نادیا شروع کرد به گریه کردن و گفت: لعنت به تو 

آرتین خواست دستاش رو بگیر و آرومش کنه که اون رو پس زد، داد زد: لعنت به تو ... عوضی ... پست فطرت 

پرهام با خوشحالی به عاجز شدن آرتین نگاه می کرد توی دلش می گفت: حقته بچه پولدار ... فکر می کنی آبرو دختر مردم بردن به همین آسونیاست 

دلش برای نادیا می سوخت، به نظرش دختر بدی نمی اومد. یاد حرف باباش افتاد که یه بار سر اینکه پسر را هر غلطی می کنن میگن پسر و ذاتش اینه ولی دختر تا یه قدم اشتباه بر می داره میگن وای دختر بد، حسابی از این موضوع کلافه بود بابا دستای ظریفش رو گرفت و توی چشمای طوسیش خیره شد و گفت: نمی شه به شیطون گفت چرا بدی می کنی چون میگه ذاتم بده ولی یه فرشته ذاتش خوبه به خاطر همین دل هیچکس نمیاد یه فرشته بد باشه 

خب شیطونم فرشته بود 

نه عزیزم ... اون جن بود ولی چون خیلی عبادت می کرد خدا اون رو برد توی صف فرشته ها 

ولی ما ادمیم 

سرشته شما پاک 

پسرا هم همینطور 

اما پسر اگه اشتباه کنه دوباره بلند میشه ... ببینم وقتی یه دختر با یه پسر باشه ازش جدا بشه مثل سابق میشه 

نه ولی با نبودش کنار میاد 

ولی پسر همینکه ازش جدا شد دل به یکی دیگه می بنده 

حق باباش بود، پسرا ذاتشون خرابه به خاطر همین همیشه پرهام و بابا حواسشون بود که با پسری دوست نشه تا به اشتباه نادیا مرتکب نشه. نزدیک نادیا شد و گفت: آروم خانم 

نادیا با گریه گفت: تو چی میگی؟ 

میگم زندگیت رو بیشتر از این نابود نکن این مرتیکه ارزشش رو نداره 

من مادرم 

مادر بچه ای که اگه به دنیا بیاد از جامعه طرد میشه ... میشه بدتر از بابایی که ولش کرد 

دلم نمیاد 

دلت میاد دل بابات رو بشکنی، اشک مادرت رو دربیاری یا دل خواهرت رو خون کنی، غیرت برادرت رو لگد مال کنی ... دلت میاد خانواده ای که برات می میرن رو بشکنی 

تو چی از زندگیم میدونی ... خانواده ی من براشون مهم نیست که چه بلایی سرم میاد 

دروغه ... دروغه اگه بگی مامانم یه بارم توی عمرم من رو بغل نکرد، بابام یه بار دست نوازش روی سرم نکشید، خواهرم همدلم نشد، برادرم همراه نبود ... شاید به ظاهر بهت توجه نکن ولی بدون پدر و مادرت همه ی زندگیشون رو برای تو گذاشتن 

بابام اگه بفهمه من رو می کشه 

نمی کشه ولی آغت می کنه چون در حقش ظلم کردی ... چون فرشته معصومش رو خراب کردی 

نادیا اشکاش رو پاک کرد و گفت: باشه سقطش می کنم ... ولی باید هزینه سقط و برگردون باکرگیم رو بده 

هم اونا هم ... هم دیه قتل بچه ات رو بهت میده 

نگاه پرهام از غمش رو به پرهام دوخت و با بغض گفت: نمی دونم آرتین دوستی مثل تو رو از کجا پیدا کرده ولی مراقب باش مثل اون نشی 

نمیشم 

رو به آرتین کرد و گفت: بهت زنگ می زنم که بریم دکتری که می گفتی 

نادیا با دلی شکسته ازشون جدا شد و رفت. آرتین با خوشحالی پرهام رو بغل کرد و گفت: راحت شدم 

پرهام هلش داد و گفت: به پا آرامش قبل از طوفان نباشه 

چیه تریپ بچه مثبت برنداره 

برات متأسفم 

کاش حال من رو می فهمیدی ... فکر می کنی از اینکه پدر اجباری شدم خوشحالم یا اینکه از اینکه نادیا رو مجبور کردم بچه اش رو به اندازه دارم بال در میارم تو هیچی از من نمی دونی 

نمی دونم و نمی خوام بدونم ... ما فقط یه هفته با همیم

باشه بابا ... بریم دور دور 

میگم یه تختت کمه 

آرتین دستش رو روی شونه های پرهام انداخت و گفت: باورت بشه یا نه ... کم کم داره ازت خوشم میاد 

پرهام خندید و گفت: به پا گی نشی 

تا حالا پسر به این خوشگلی ندیدم 

دستای پرهام رو گرفت و گفت: با اینکه پسری دستای نرم و دخترونه ای داری 

پرهام سریع دستش رو کشید و گفت: چون مراقب خودمم ... دزد و هنر دستاش 

آرتین داخل ماشین شد و گفت: اینم یه حرفیه ... آقا دزده بریم کافه تریا 

به شرط اینکه من رانندگی کنم 

چیه می خوای از شغل دزدی به شوفری تغییر شغل بدی 

خودش رو جا به جا کرد و گفت: بیا تمرین کن ... شاید راننده شخصیم کردم 

پرهام لبخندی زد و گفت: بچه پرو 

چیه دروغ میگم ... پرهام بی شوخی بیا قید دزدی رو بزن خودم بهت کار میدم 

تو خودت بیکاری ... اون وقت برای من کار پیدا می کنی

اتفاقاً من یه دیزاینر داخلی خوبم 

کی تو!... تو که راست میگی 

شوخی نمی کنم من آرسین یه شرکت معماری و دکوراسیون داخلی داریم 

آرسین مهندسه

آره معماری خونده ... منم معماری خونده ام ولی کارای دکوراسیون و دیزاین رو بیشتر دوست دارم به خاطر همین دو ترم مونده بود که تموم بشم تغییر رشته دادم

حالا کجا بریم 

تو راه بیافت من بهت میگم 

همینکه نزدیک کافه تریا شدن، گوشی آرتین به صدا در اومد. پرهام به شوخی گفت: چقدر زنگ خورت کم شده ... دست من بود کلی زنگ خور داشتی 

آرتین اخمی بهش کرد و بیا خودت جواب بده، گوشی رو به سمت پرهام پرت کرد و گفت: دیگه ازش خسته شدم 

پرهام برای شیطنت صدای دخترونه اش رو کرد و با صدای دخترونه ملوسش جواب داد: بله 

شما 

این رو من باید بگم ... شما؟ 

من دوست دخترشم 

پریا بلند خندید و گفت: واقعاً ... منم نامزدشم 

خفه شو زنیکه 

حرف دهنت رو بفهم 

ببین گوشی رو بهش بده تا نیومدم از وسط

هوی وحشی درست حرف بزن ... گفتم نامزدش، دیگه به شوهرمم زنگ نزن وگرنه من میام بد حالت رو میگرم ... افتاد 

گوشی رو قطع کرد و گفت: دختره ی بد

آرتین با بهت زدگی نگاهش کرد و گفت: تو ... تو 

پریا تازه متوجه رفتارش شده بود سریع تغییر صدا داد و گفت: چیه ... تا حالا دوبلور از نزدیک ندیده بودی 

آرتین براش دست زد و گفت: یه لحظه فکر کردم دختری 

پرهام خندید و گفت: مسخره؟ 

پیاده شدن و سمت کافه تریایی که صاحبش دوست جون جونی و فابریک آرتین بود رفتند، آرتین دستش رو دور گردن پرهام انداخت و گفت: پرهام به تغییر جنسیت فکر کردی 

پرهام با عصبانیت دستش رو پس زد و گفت: از جنسیت خودم راضیم ... بچه پرو 

کافه تریا دو طبقه بود طبقه بالاش یه رستوران شیک بود که آرتین اون رو به طبقه بالا برد کامیار با دیدن آرتین دستی براشون تکون داد و به میز همیشگی آرتین اشاره کرد و گفت: جای همیشگی 

آرتین و پرهام جای همیشگی آرتین و کامیار نشستن و منتظر کامیار که مشغول سفارش گرفتن بود شدن. کامیار سفارش رو به کارگرش داد و خودش رو سریع به اونها رسید، به شونه پرهام زد و گفت: پس تو شاه دزدی 

پرهام اخمی بهش کرد و گفت: پرهام هستم 

کامیار کنارش نشست و گفت: می دونم 

رو به آرتین کرد و گفت: همه چیز رو بهش گفتی 

آرتین لبخندی زد و گفت: این کامیار بهترین دوستم ... جهت اطلاعت تنها آماری که بهش نمیدم اونم تعداد دفعات دستشویی رفتنمه 

کامیار خندید و گفت: اونم که خودم آمارش رو دارم 

رو به پرهام کرد وبا جدیت گفت: ببین شازده پسر منو این آرتین از سه سالگی با هم دوست بودیم، هیچ چیزی ازم پنهون نمی کنیم 

معلومه

پرهام به حلقه ی توی دست کامیار اشاره کرد و گفت: گویا شما مثل ایشون نیستید 

تو این مورد من طرف دوستم نیستم 

کار خوب رو تو می کنی 

رو به آرتین کرد و گفت: تو که دوست و داداش خوبی داری چرا اینقدر دختر بازی 

به تو چه 

یادت نرفته که کارت رو من درست کردم 

کامیار گفت: قضیه نادیا تموم شد 

بله با حرفای فلسفی شاه دزدمون نادیا راضی شد سقط کنه 

ایول بابا 

پرهام با جدیت گفت: اگه خواهر خودت هم بود به این کار می گفتی ایول 

کامیار با عصبانیت گفت: من مراقب ناموسم هستم 

داداش نادیا هم همین رو میگه 

آرتین سریع گفت: ای بابا ... کامیار بی خیال این دزد مثبتمون بشو ... برو همیشگی رو بیار 

کامیار بلند شد رو به آرتین کرد و گفت: برای اینم همیشگی رو بیارم 

آره 

با رفتن کامیار، آرتین با جدیت به پرهام نگاه کرد و گفت: کامیار بهترین دوستمه خوش ندارم ... باهاش بد حرف بزنی وگرنه منم مثل تو می تونم قید آبروم رو بزنم ... پس درست باهاش حرف بزن در ضمن خواهر کامیار فوت کرده 

پرهام با بی توجه به عصبانیت آرتین به دور و اطرافش نگاه کرد و گفت: اینجا مال خودشه 

آرتین که فهمید، پرهام رو نمی تونه کنترل کنه دستی به موهاش کشید و گفت: آره

اونم مثل تو بچه مایه داره 

تا از بچه مایه داری چی مد نظرت باشه ... کامیار صاحب بیست تا رستوران زنجیره ای بزرگه که با زحمت خودش بدستشون آورده ولی اینجا براش یه چیزه دیگه است 

کوچیک و دنج 

کامیار با دو با سینی سفارشیشون اومد و کنار آرتین نشست و گفت: بزن بر بدن رفیق 

پرهام با تردید پیتزایی که براش آورده بودن نگاه کرد و گفت: حالا چه پیتزایی 

کامیار لبخندی زد و گفت: این پیتزای کامیتینه ... فقط من و آرتین می دونیم چیه ... و در ضمن تو اولین کسی هستی که بهش این اجازه رو میدم کامیتین رو بخوره 

اوه ... چه مهمون نواز 

پرهام شروع به خوردن کرد، براش سخت بود مزه عجیبی که داشت رو بفهمه ... یاد حرکت بابا افتاد اون توی آشپزی متخصص بود چشماش رو می بست و آمار همه ی مواد غذا رو می داد، توی فامیل باب شده بود که توی مهمونی ها، صاحب مجلس یه ادویه توی غذای بابا به اندازه ی لپه می ریخت و بابا باید می گفت چیه ... اون همیشه توی این بازی برنده بود ولی هیچ وقت رازش رو حتی به اون که دخترش بود رو نگفت که چطوری میشه مزه ها رو توی دهن از هم تفکیک کرد ... چشماش رو بست خودش رو جای بابا گذاشت مثل اون به آرومی غذا رو مزه مزه کرد حالا می تونست مزه سسش که با نعناع و ریحون و گشنیزه و ادویه کاری هندی اصل و قارچ رنده شده و کوبیده شده، حالا می تونست مزه بادمجون و گوشت بوقلمون رو توی قارچ رو حس کنه ولی نمی تونست سسی که لایه خمیر بود رو درک کنه سس گوجه بود ولی یه ادویه خاص داشت که تا حالا نچشیده بود چشماش رو باز کرد و گفت: با اینکه روش رو پر ژامبون و گوشت و قارچ و سبزی کردی اما مزه سبزی نعناع و ریحون و گشنیز و کاری توی سسشه در ضمن خمیرتم دستسازه توش بادمجون و گوشت بوقلموون گرچه که اونقدر کوبیدشون که خمیر شدن ولی سس توی خمیر برام عجیب بود یه ادویه داشت که تا حالا نخورده بودم احتمالا ترکیبی از فلفل قرمز، سیاه، رازیانه و یه چیز دیگه که اون طعمش رو خاص کرد ولی من نخوردمش 

کامیار و آرتین با تعجب براش دست زدن، کامیار گفت: خوشم میاد حس چشایی عالیه 

آخه بابام آشپز

پرهام دیگه حرفی نزد و مشغول و غذاش شد. آرتین به کامیار که بهش اشاره کرد این مخش تعطیله شونه هاش رو بالا انداخت و لبخندی زد و آروم گفت: بی خیال 

***

آرسین نگاهی به آرتین که مشغول نواختن پیانو بود و پرهام با ذوق بهش پیانو چشم دوخته بود کرد و رو به آرشیدا گفت: دوستی این دوتا برام خیلی عجیبه ... دائم با هم کل کل می کنن ولی نمی تونن از هم جدا بشن 

آرشیدا سری به علامت تصدیق تکون داد و گفت: باورم نمیشه آرتین همچین دوستی داشته باشه ... پرهام خیلی آروم در عین حال احترام به بزرگتر و کوچیک تر سرش میشه ... به نظر نمیاد اهل gf هم باشه، دوستیشون جالبه

نمی دونم چرا ولی وقتی دیدمش یاد یکی از دوستام افتادم اونم مثل پرهام آروم و در عین حال مرموز بود 

مرموز!

یه رازی داره که سعی داره پنهونش کنه 

نمی تونم دقیقاً بگم چطور آدمیه ... اما این رو می تونم بگم که آرتین رو رام کرده، دقت کردی توی این دو روز نرفته پارتی 

آرسین با تعجب پرسید: واقعاً 

به جون آذر ... نه دیروز رفت، نه پریروز 

آرتین یه شب نره پارتی 

به برکت این آقا پرهام مرموز نرفته 

آرتین لبخند غرور آمیزی به پرهام که با ذوق به پیانوزدنش نگاه می کنه زد و گفت: بیا تو هم بزن 

از غرور آرتین خوشش نیومد، حالا توی عمرش یه کار خوب بلده ... کلاس می گذاره، اخمی بهش کرد و گفت: بلد نیستم و نمیام 

آرتین به سمتش اومد و دستش رو گرفت و گفت: بیا کنارم بشین فقط از نزدیک ببین 

پرهام با اکراه همراهش شد و کنارش نشست. به پیانوی سفید روبروش نگاه کرد، چقدر دلش می خواست یه بار با برادرش پشت یه پیانو بشینه و باهاش نوازندگی کنند ... پرهام عاشق پیانو بود، همیشه دوست داشت یه نوازنده پیانو بشه مثل باب اکری مشهور بشه برای خواهرش از کنسرتایی که قرار بود برگزار کنه و بعد تموم شدن کنسرت هر اهنگی رو تقدیم به خواهرش کنه ... پریا با ذوق به رویاهای برادرش گوش می داد و اون ها رو تجسم می کرد برای همین وقتی دوازده سالش شد قید پول مدرسه اش رو زد و با جمع کردن پولاش برای پرهام یه جعبه موسیقی که شبیه پیانو بود خرید ... پرهام قول داده بود هرگز اون رو همیشه داشته باشه 

باخوردن دست آرتین به شونه اش از حال و هوای گذشته بیرون اومد و مبهوت به آرتین که با ذوق بهش زل زده نگاه کرد ... ارتین تک سرفه ای کرد و با جدیت گفت: به کلید های پیانو خوب نگاه کن ببین با زدن هر کدوم چه صدایی در میاد 

اخمی بهش کرد و گفت: خوبه حالا یه چیز بلدی هی پوزش رو بده 

نگاه کن 

پرهام با دستای آرتین که با مهارت روی کلید های سیاه رو سفید پیانو حرکت می کرد و یه صدای دلنشین از پیانو بیرون میومد نگاه کرد و با خودش گفت: این ارتین به نظر اونقدرها هم بی مصرف نیست 

به چهره ی آرتین که با یه حال عجیب می نواخت نگاه کرد، یه آرامش خاصی داشت که توی این مدت ازش ندیده بود ... لبخندی بهش زد و از ته دل آرزو کرد ای کاش همیشه اینجور آرامش داشته باشه.

آرتین دست از نواختن کشید و دستای ظریف پرهام رو گرفت و گفت: تو هم امتحان کن 

با خوشحالی به اولین کلیدی که به چشمش اومد زد و بعدی همینجور بعدی، آرتین از هیجان کودکانه متعجب شده بود ... از اینکه پرهام با همچین چیزه کوچیکه خوشحال می شد ناخودآگاه بهش حسودی کرد ... ولی چرا باید به یه پسر دزد فراری که هیچی نداره حسودی می کرد.

پرهام با دیدن نگاه ارتین به خودش سریع جدی شد و گفت: چیه؟ 

لبخندی بهش زد و گفت: یه لحظه به خودم گفتم این پرهامی که من شناختم یا یه بچه ی دوست داشتنی 

شاید هردوش 

آرتین بی اختیار گفت: من هردوشون رو دوست دارم 

پرهام این حرف رو به حساب چرت و پرتای همیشگی آرتین گذاشت و بی خیال از کنارش بلند شد، خواست به اتاقش برگرده که آرسین صداش زد: آقا پرها کجا؟ 

به ساعت مچی که پرهام توی المپیاد شیمی برنده شده بود اشاره کرد و گفت: دیگه دیر وقته ... وقت لالاست 

حالا یه کم شب زنده داری کنید 

آرتین سریع خودش رو رسوند بهش و دستاش رو انداخت روی شونه هاش و گفت: آره پرهام ... حالا برای خواب زوده 

باشه ... ولی تو چرا اصرار داری من بیدار بمونم 

پرهام راست می گفت، چرا دوست داشت که اون همیشه جلوی چشماش باشه ... سریع خودش رو ازش جدا کرد و با ناراحتی گفت: بده تحویلت گرفتم 

آرشیدا بلند خندید و گفت: از دست شما دو تا دوست 

پرهام که دید آرسین بهشون مشکوک شده به حالت معذرت خواهی سمت آرتین رفت و بازوش رو گرفت و گفت: حالا قهر نکن ... بیدارم میمونیم 

آرتین لبخند تیکه داری بهش زد و گفت: برام مهم نیست 

پرهام با شیطنت سرش رو پایین صورت آرتین اورد و گفت: تو الان قهری آقا آرتین 

آرتین خواست بگه اره بچه پرو ولی با دیدن چشمای عجیب طوسی پرهام بی اختیار گفت: چشمات طوسیه 

پرهام سریع عقب رفت و در حالی که سعی می کرد که خودش رو عادی نشون بده گفت: آره؟ 

آرشیدا به چشمای درشت طوسی پرهام نگاه کرد وبا تعجب گفت: آره ... رنگ چشات خیلی جالبه 

پرهام با اکراه گفت: چشمای مامانم طوسی بود ... خاله هام و دختر دایی ام طوسی بود ... ارثیه 

آرسین لبخند زنان گفت: توی زناتون ارثی بود انگار تو رو با دخترا اشتباه گرفتن 

مگه پسر چشم طوسی نیست 

من که ندیدم 

حالا ببینید 

آرتین که دید با این حرفا پرهام داره معذب میشه سریع گفت: خب بابا انقدر به چشمای دوستم گیر ندین

رو به آرسین کرد و گفت: حالا می خوای کجا بریم

نصفه شبی، جاده خلوت جون میده واسه کورث

پایه ام ... این بار من می برم 

ای بابا ... داداشی باز می بازی، ناراحت میشی 

عمراً بگذارم که تو ببری 

همیشه همین رو میگی ... ماشینت جلوی ماشینم کم میاره 

پرهام به جبران کمک آرتین جلو اومد و گفت: اگه باختین چی؟ 

هر چی آرتین بگه ... بی چک و چونه قبوله

پس شرط رو قبول کردین 

آره ... ولی اگه شما باختین 

هر چی شما بگین چشم بسته قبوله

مطمئنی 

بله

آرسین رو به آرشیدا کرد و گفت: یارم نمیای 

آرشیدا با شیطنت گفت: البته ای یار 

همگی سوار ماشیناشون شدن، آرسین و آرشیدا باهم بودن و پرهام و آرتین باهم ... آرتین با نگرانی گفت: اگه به بازیم چی؟ ... آرسین سخت می گیره ها 

پرهام با غرور دستش رو روی فرومن گذاشت و گفت: نمی بره ... تو به شرطات فکر کن 

کورس توی یکی از جاده های پرت خلوت بود که برای کورس جون می داد ... با صدای یک.. دو ... سه هر دو راننده پا روی گاز گذاشتن، پرهام به عمد از آرسین عقب افتاد حتی با وجود داد و بی دادهای آرتین با خونسردی به رانندگیش ادامه داد، وقتی دید موقعیت خوبه سرعت گرفت و از آرسین جلو زد، آرتین یه هورای بلند کشید و گفت: ایول پسر 

با دیدن درختی که نشان دهنده ی خط پایان ترمز گرفت و با غرور رو به ارتین کرد و گفت: دیدی ما بردیم 

پیاده شد و به ماشین آرسین که بهشون نزدیک می شد، نگاه کرد و بلند گفت: خان داداشت هم داره میاد 

آرتین با دیدن آرسین با خوشحالی پرهام رو بلند کرد و گفت: ایول دوستم 

شب چهاردهم بود و مهتاب کامل بود، نور مهتاب درست بالای سر اون دو بود ... بی اختیار به چشمهای هم خیره ماندن، یه حسی توی رگهاشون جاری شده بود که باعث شده بود قلبشون تند بزنه آرتین سریع پرهام رو روی زمین گذاشت و به سمت خواهر و برادرش رفت.

***

کامیار به شونه اش زد و گفت: چرا شاه دزد رو با خودت نیاوردی؟ 

آرتین با حالت پکری گفت: باید تنها میومدم 

کامیار که دوستش رو عصبی دید، کنارش نشست و پرسشگرانه گفت: تو چه مرگته؟ 

با کلافگی دستی به موهاش کشید و گفت: نمی دونم

- یعنی چی؟!

- دارم دیوونه میشم 

کامیار با نگرانی گفت: می خوای درست حرف بزنی تا بفهمم چته؟ 

- مشکلم پرهامه 

- چی؟ 

- دیگه نمی تونم تحملش کنم 

- مگه نادیا بچه اش رو سقط نکرد ... خب دکش کن بره 

- قرار ما یه هفته است الان سه روزش گذشته 

- قرار مرار رو بیخیالش شووو ... بندازش بیرون 

- نمی تونم 

- چرا؟ 

- مشکلم هم همینه 

- آرتین معلوم چته؟ ... آخر سر می خوای از شر این آدم خلاص بشی یا نه 

- درد منم همینه ... بعضی اوقات میگم قید همه چیز رو بزنم و از خونه پرتش کنم بیرون ولی یه دفعه با خودم میگم اون آدما گیرش بیارن چی؟ ... اگه یه بلایی سرش بیارن چی؟ بهتر دو هفته بمون 

- تو دلت براش سوخته همین 

- نمی تونم بهش بی تفاوت باشم 

- مگه اون یه جای امن نمی خواد 

- آره 

- ببرش پیشه امیرو کیوان بمونن ... اتفاقاً اونا دنبال یه هم خونه ای می گردن، می تونه بیشترم بمونه 

- خوب فکریه 

- ولی 

- ولی چی؟!

- بهتر یک دفعه ببریش 

آرتین با خوشحالی گفت: آره تو موقعیتش قرار بگیره ... مجبوره قبول کنه 

از کله ی کم موی کامیار بوسید و گفت: قربون اون کله فعالت برم 

خندید و گفت: از دست تو آرتین 

***

پرهام با تعجب به پسر جوون لاغر مردنی روبروش نگاه کرد، از اون چهره ی استخونی کبود رنگش معلوم خیلی وقته که معتاده، با اون طرز گرفتن سیگارش که می خواست شبیه گادفادر سیگار برگ بکشه ... لبخند تمسخر امیزی بهش زد و رو به آرتین کرد و آروم گفت: دور از کامیار همه ی دوستات انقدر در و داغونن 

آرتین اخمی بهش کرد و گفت: درست حرف بزنن 

بعد به پسره اشاره کرد و گفت: این کیوان یکی از دوستام که از آمل اومده ... دانشجوی سال سومی مکانیکی

کیوان خواست بهش دست بده که پرهام به دستای سیاهش اشاره کرد و گفت: از اشنایتون خوشوقتم اقا کیوان 

کیوان پکی به سیگارش زد و گفت: خاکی باش داداش 

با صدای کلفت مردونه ای که گفت: ارتین همون دوستت که درموردش گفتی 

پرهام به عقب برگشت و اینبار برخلاف کیوان با یه پسر قد کوتاه ولی هیکلی روبرو شد گفت: این دیگه کدوم دوستت 

آرتین با شیطنت گفت: این امیرخان ... داروسازی می خونه 

امیر باهاشون دست داد رو به پرهام کرد و گفت: پس شما هم خونهی جدیدمون هستید پرهام با تعجب گفت: چی؟ 

آرتین گفت: تو قرار اینجا زندگی کنی ... من پول یه ماه کرایشون رو دادم 

پرهام با عصبانیت گفت: تو می خوای من با این دو تا زندگی کنم ... حتی نتونستی سه روز تحملم کنی 

آرتین با کلافگی گفت: مگه جای امن نخواستی اینم جای امن 

- خیلی پستی 

آرتین چمدونش رو از تو ماشینش آورد و گفت: تا اینجاشم بهت لطف کردم 

پرهام راه چاره ای نداشت باید یه مدت رو با این دوتا اراذل سر می کرد تا زمانی که یاشار یا باباش پرچم سفید بهش نشون بدن، در حالی که سعی می کرد خشمش رو کنترل کنه رو به آرتین کرد و گفت: بابت کمکات متشکر 

امیر دستش رو گذاشت روی شونه های پرهام و گفت: تو برو داداش آرتین ما هوای رفیقمون رو داریم 

پرهام خودش رو عقب کشید و گفت: حالا اتاق من کجاست؟ 

امیر به اتاق روبرویی اشاره کرد و گفت: اونجاست 

بدون خداحافظی به سمت اتاقشش رفت، با دیدن اتاق کوچیک و کثیف روبروش توی دلش گفت: آروم باش پریا ... فقط یه مدته 

به سمت تخت فنری که گوشه اتاق رفت و چمدونش رو گذاشت و با امیدواری گفت: خب الان وقت تمیز کاریه 

و شروع به تمیز کردن اتاقش کرد.

***

با دیدن صحنه مواد کشیدن امیر و کیوان ترس لو رفتنش تمام وجودش رو گرفت، اگه این دو تا ارذل بفهمن که اون یه دختر نابودیش صد در صد ... باید تمام جوانب احتیاط رو می سنجید، اولین کارم کلید کردن اتاقش بود ... چون فهمیده بود کیوان دست کجه، تا اونجایی که می شد تمام روز رو بیرون می موند و شب دیروقت به خونه میومد گرچه با این حال باز اون دو بیدار بودن.

امیر قابل تحمل تر از کیوان بود، وقتی خمار می شد دیوونه می شد و شروع به داد و بی داد می کرد، یه بارم بهش گفت که براش مواد جور کنه ولی وقتی گفت نمیره، بهش حمله کرد که به خاطر بلد بودن دفاع شخصی تونست با یه حرکت اون رو نقش زمین کنه البته لاغری و ضعف کیوان هم باعث شد که بتونه از پسش بر بیاد ولی اگه دو نفره بهش حمله کنن چی؟ 

یاشار همیشه می گفت می تونه از پس پنج یا شش تا مرد بر بیاد ولی ترسش از اینکه کسی بفهمه اون دختره باعث میشه که نتونه خوب حمله کنه ... هر بار که احساس ترس بهش دست داد باید به یاد بیاره که اون پرهام نه پریا ولی چرا وقتی توی یه گوشه گیر می افتاد نمی تونست این موضوع رو به ذهنش بسپارد.

برای اینکه روی فرم باشه و آموزشای رزمیش از یادش نره هر روز صد تا دراز نشست و بارفیکس می رفت ... متکایی رو از دیوار آویزان کرده بود و به جای کیسه بوکس ازش استفاده می کرد، خوب می دونست که نباید از دفاع شخصیش غافل بشه.

بعد از تمرینا روی تختش دراز کشید وهدفونmp3 playerرو توی گوشش گذاشت 

صدای دلنشین پرهام از توی هندفون میومد که با شیطنت می گفت: بخونم که دیوونه میشی 

صدای خنده اش میومد که می گفت: تو بخونه دیوونه نمیشم 

- 123 امتحان می کنیم ... 123 صدا میاد 

- صدا میاد شما بخون 

- خب چی بخونم 

- خودت میدونی 

- اخوان ثالث

- بــلــه

- خب شروع می کنیم 

تک سرفه ای کرد و شروع به خوندن شعر مورد علاقه خواهرش کرد: 

ای تکیه گاه و پناه 

زیباترین لحظه های 

پر عصمت و پر شکوه

تنهایی و خلوت من 

ای شط شیرین پر شکوت من 

ای تو با من گشته بسیار 

در کوچه های بزرگ نجابت 

ظاهر نه بن بست عابر فریبنده ی استجابت 

در کوچه های سرور و غم راستین که مان بود 

در کوچه باغ گل ساکت نازهایت 

در کوچه گل سرخ شرمم 

در کوچه های نوازش 

در کوچه های چه شبهای بسیار 

ساحل سیمگون سحرگاه رفتن 

در کوچه های مه الود بس 

گفت و گو ها 

بی هیچ از لذت خواب گفتن 

در کوچه های نجیب غزلها که چشم تو می خواند 

گهگاه اگر از سخن باز می ماند 

افسون پاک منش پیش می راند 

ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک

ای شط زیبای پر شوکت من

ای رفته تا دوردستان 

آنجا بگو به کدامین 

ستاره ست 

روشنترین همنشین غربت تو؟ 

ای همنشین قدیم شب غربت من 

ای تکیه گاه و پناه 

غمگین ترین لحظه کنون بی نگاهت تهی ماندهاز نور

در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه 

در کوچه های شبها که اکنون همه کور

آنجا بگو تا کدامین ستاره ست 

که شب فروز تو 

خورشید پاره ست؟ 

پریا با خوشحالی براش دست زد و گفت: کی بهترین داداش دنیاست 

پرهام بلند مثل بچه اولی ها گفت: مــن 

- کی بهترین آجی دنیاست 

- تـو 

صدای بلند خنده هردوشون تمام وجودش رو گرفته بود، از شدت غم بدنش به لرزش افتاد ... با خودش گفت چه زود این خنده ها رو ازمون گرفتن، اشک به آرومی از گوشه چشماش جاری شد، با بغض به سقف چشم دوخت، با خودش گفت: ادما چه راحت می تونند زندگی آدمای دیگه رو خراب کنند، چی می شد پرهام زنده می گذاشتند 

***

باید هر چه زودتر با یاشار ارتباط برقرار می کرد ولی هر چقدر منتظرش بود ... نا امیدتر می شد، دیگه انتظار خسته اش کرده بود و باید خودش اقدام می کرد ولی چطوری هم بابا و هم یاشار بهش گفته بودن که اون هیچ اقدامی نکنه ... با کلافگی پول کافی نتی رو داد و پولاشم داشت ته می کشید و باید برای خرجش یه کاری می کرد.

از سمبوسه ای دورگرد یه سمبوسه خرید و با خستگی به سمت خونه ای که ارتین براش جور کرده بود رفت ... مطمئناً هم خونه ای هاش یا توی خماری یا توی نئشگی به سر می برند، توی این مدت خوب شناخته بودتشون ... بیچاره پدر و مادرشون اونا رو با چه امیدی فرستاده بودن به این شهر وقرار بود دکتر و مهندس تحویل بگیرن ولی حالا قرار بود دو تا معتاد برگردن خونشون البته شاید جنازشون هم دستشون نرسه چون اینجوری که پرهام میدید با این اوضاع اعتیادشون به دو ماه هم نمیکشه که سر مواد می مردن 

با دیدن کیوان که با قفل اتاقش دار ور میره و سعی می کنه گه درش رو باز کن با یه حرکت غافلگیرانه اون رو به سمت در اتاقش پرت کرد و سرش داد زد: دفعه ی اخرت باشه که سمت اتاق من میای و می خوای دزدی کنی 

کیوان بهش حمله کرد ولی وقتی دید زورش بهش نمی رسه به پاهاش افتاد و با التماس گفت: تو رو خدا فقط ده تومن ... جون داداش خمار خمارم ... دارم از درد می میرم 

پرهام دلسوزانه بهش نگاه کرد و گفت: اخه این مواد ارزش داره به اینجا برسی 

کیوان با گریه گفت: فکر می کنی دوست دارم التماست کنم ... فکر می کنی نمی خوام قید این مواد رو بزنم ... نمی تونم 

یه تراول بهش داد و گفت: نمی دونم تا کی می تونی دووم بیاری ... ولی بهتر این پول رو خرج بلیط کنی و بری خونتون 

کیوان با خوشحالی پاهاش رو بوسید و در حالی که به سمت در خروجی می رفت گفت: تو مثل من خام حرفای امیر نشووو ... اول معتادت می کنه بعد ازت استفاده می کنه ... همچین که بی مصرف شدی می ندازتت دور 

با رفتن کیوان به اتاقش پناه برد و درش رو از پشت بست.

***

با تقه ای که محکم به در اتاقش خورد از خواب پرید و به سمت در رفت که بی اختیار ایستاد و دستی به صورتش کشید، با صدای مردونه گفت: بله 

امیر از پشت در داد زد: این لامصب رو باز می کنی یا بشکونمش 

سریع لباس مردونه اش رو پوشید و به آینه قدی کثیف کنار در نگاه کرد و دید دوباره شده پرهام همیشگی در رو باز کرد و که یک دفعه با در کوبیده شد زمین تا خواست به خودش بیاد که یه مشت حواله اش شد، امیر خواست دومی رو بهش بزنه که جالی خالی داد و امیر هم نقش روی زمین شد 

سریع بلند شد داد زد: هی چرا وحشی شدی؟ 

امیر دوباره بهش حمله کرد و اون رو به دیوار کوبوند و در حالی که مثل یه گاو وحشی پره های بینیش باز و بسته می شد، با خشم نگاهش کرد و گفت: تو به اون کیوان مردنی پول دادی 

زورش زیاد بود و با این طرز گرفتنش نمی تونست حرکتی کنه، با خودش گفت اگه بابا یا یاشار بود چی کار می کرد ... یاد حرف یاشار افتاد که می گفت هروقت یه جایی گیر افتادی و راه درویی نداشتی، بگرد دنبال نقطه ضعف دشمنت ... ضعفش رو هدف بگیر رو با نابود کردن ضعفش در رو 

پرهام نفس عمیقی کشید و محکم به لای پای امیر زد و اون رو نقش زمین کرد، با عجله چمدونش رو برداشت و خواست بره که امیر در حالی که با حالت خم شده چمدونش رو محکم گرفت، نمی تونست چمدون رو از دستش بیرون بکشه، محکم به صورتش زد و چمدون به دستش کشید و فرار کرد ... اونقدر دوید تا به جای امن رسید 

***

مثل پروانه ای در مشت 

چه آسون میشه ما رو کشت 

مثل تصویر ماه تلخ تبعیدی 

که توی تالاب این بی راه افتاد 

مثل این ساکت دلگیر اواره که تن وا کرده رو دلتنگی این جاده 

ما رو باز قطره ی اشکی میشه لرزون و ویرون کرد 

ما رو با بوسه ی شعر ترانه بارون کرد 

مثل پروانه ای در مشت 

چه آسون میشه ما رو کشت 

مثل پروانه ای در مشت 

چه آسون میشه ما رو کشت 

تو این بیداد پناه اور 

توی این شب راه سرتاسر 

نه یک دست و نه یک آغوش 

نه یک دست و یک سنگر 

پناهی نیست جز آواز 

رفیقی نیست به جز دیوار

کجایی ای چراغ عشق من رو از سایه ها بردار 

مثل پروانه ای در مشت 

چه آسون میشه ما رو کشت 

با نا امیدی هدفون رو از گوشش برداشت و به فضای تاریک پارک چشم دوخت ... باید کجا می رفت؟ به آواره هایی که یا روی نیمکت پارک با یه روزنامه زیرشون از شدت سرما توخودشون جمع شده بود یا توی چمن لای بوته به خواب عمیق رفته بودن نگاه کرد ... گه گاه صدای خنده های دختران خراب که مشغول اتو زدن یا لاس زدن با مردی بودن از پشت پارک میومد. 

از اینکه شبیه پسرا شده بود خوشحال بود وگرنه اسیر گروه های دختر فراری می شد، برای اینکه وارد گروه بشه چند باری به خونه های فساد مواد برده بود و از اینکه عاقبتی مثل دخترای اونجا نسیبش شده بود خدا رو هزار بار شکر کرد ... بارها به اون دختر و خانواده اش فکر می کرد، به اینکه ادم هزار یک مشکل داشته باشه بهتر از اینکه اسیر این آدمای سودجو باشه، نمی تونست دلایل دختر فراری رو درک کنه بارها شده بود که توی ذهنش با اینجور دخترا حرف بزنه: بابات می زدت بهتر بود یا اینکه هر شب با یه مرد باشی و بعد اینکه ازت استفاده کردن مثل یه دستمال کاغذی دورتون به اندازن یا اینکه وجود زن بابا و فحشاش بهتر یا تحقیرای هر شب مردای کثیف ... نمی تونست هر دو طرف رو درک کنه هم دخترا و هم خانواده هاشون، هر دو طرف مقصر و گناهکار بودن.

با دیدن مواد فروشا سریع به دستشویی مردونه رفت تا کسی اون رو نبینه، احتمال داشت کسی بشناستش و امارش رو به عماد برسونه که در به در دنبالش بود ... باید می فهمید کی لوش داده.

باصدای سرفه ای چمدونش رو توی یکی از دستشویی ها برد و درش رو قفل کرد ... بیشتر معتادا میرفتن اونجا به خاطر همین می دونست که تا صبح کسی نمیاد اونجا و باید شب رو اونجا سر کنه.

با تابش نوری که از هواکش میومد فهمید روز شده، به ساعتش نگاه کرد.. با دیدن ساعت شش با خودش گفت: فکر کنم رفته باشن 

بی سر و صدا از دستشویی بیرون امد و به اطرافش نگاه کرد وقتی دید کسی نیست ... با خیال راحت به سمت خروجی پارک رفت که صدای آشنایی رو از پشتش که او رو صدا می زد شنید 

با ترس گفت: عماد 

به پشتش نگاه کرد و با عماد که با خشم بهش نگاه می کرد روبرو شد خواست در بره که دو تا از بادیگارداش جلوش رو سد کردن باهاشون در گیرشد و اون دور نقش زمین کرد خواست فرار کنه که سه نفر دیگشون از راه رسیدن خواست با اونا درگیر بشه که عماد داد زد: بگذارید خودم به حسابش میرسم 

روبروش ایستاد و گفت: خب گربه ی ملوس گیرم افتادی

با یه حرکت دستش رو گرفت و پیچوند، اون رو به سمت خودش کشوند ... کلاهش رو برداشت موهای بلندش ریخت رو شونه هاش ... عماد با هوس صورتش رو نزدیک صورت پریا کرد و با شیطنت گفت: فکر کردی لباس پسرونه بپوشی نمی فهمم که یه دختری خانم کوچولو 

پریا با حرص گفت: ولم کن عوضی 

عماد لباش رو نزدیک گردنش برد و بوسه چندش آوری بهش زد و گفت: نه عزیزم ... من و تو کلی باهم کار داریم 

- خفه شو 

با هوس به چشمای طوسی وحشیش نگاه کرد و با شیطنت گفت: می دونی کی لو داد تو دختری ... می دونی کی آمارت رو بهم داد؟ 

- ولم کن عوضیی 

- یاشار جونت 

- چی؟!... دروغ میگی 

عماد با یه حرکت پریا رو بروش آورد و در حالی که هیزانه به چهره ی پسرونه ای که پریا برای خودش درست کرده بود نگاه می کرد، افکار شومش رو برای با این دختر زیبا توی سر می پرورند گفت: مجبور بود بگه ... میدونی که وقتی من بخوام از یکی حرف بکشم، چطوری حرف می کشم ... بیچاره خیلی تحمل کرد که حرف نزن ولی نتونست ... من دنبال پرهام بودم که آمار جنسام رو به پلیس داده بود ولی فهمیدم این کار پریاجونه 

دست نوازشگرانه ای به صورت پریا کشید و گفت: حالا که فکر می کنم ... اون جنسا فدای یه تار موت ... می تونی با خدمت بهم تلافی اشتباهت رو انجام بدی 

پریا با نفرت به صورت تف کرد و گفت: تو خواب ببینی که باهات باشم

عماد با عصبانیت صورتش رو پاک کرد و سیلی بهش زد وداد زد: حالا می بینی کی خواب می بینه 

با خشم موهاش رو کشید و دم گوشش گفت: می دونی برات چه نقشه ای دارم ... کاری می کنم روزا مثل سگ برام کلفتی کنی و ... شبا هر کاری که دلم بخواد باهات می کنم 

از شانس بدش پارک خلوت بود و کسی نبود که اون رو نجات بده ... عماد اون رو به طرف سه تا از هرکولاش انداخت گفت: معشوقه جدیدم رو با احترام ببریدش خونه ام ... به بتی هم بگو برای شب آماده اش کنه 

دو تاشون بازوهاش رو گرفتند و اون رو به سمت ماشین شاسی بلند مشکی بردند، عماد هم به سراغ ساقی که پرهام روشناخته بود و بهش خبر داده بود رفت و یه بسته بزرگ از شیشه بهش داد و با خنده گفت: اینم مژده گونی خبرت 

***

آرشیدا با تعجب به آرتین که روی تختش چمبره زده بود نگاه کرد و با دلواپسی پرسید: حالت خوبه داداش کوچولو 

آرتین به زور چشمایی که تازه بسته شده بود رو باز کرد و به نگاه نگران آرشیدا زل زد و با حالت مستی گفت: به تو چه؟ 

- آرتین با خودت داری چی کار می کنی؟ 

بالشتی رو به سمتش پرت کرد و داد زد: گمشو از اتاقم بیرون 

آرشیدا می دونست که وقتی آرتین مست می کنه نباید نزدیکش شد ولی این چند روزه خیلی عصبی و کلافه شده بود و دلیلش رو نمی دونست ... پارتی رفتن و مست کردنش رو دوباره شروع کرده بود، بی حوصله شده بود ... یا توی اتاقش مشغول سیگار کشیدن بود یا با هر بهونه ای دعوا راه می انداخت 

دیگه نمی دونست برای آروم کردن برادرش چی کار باید بکنه، از شانسش هم آرسین برای یه قرار داد ساخت یه شهرک ویلایی به شمال رفته بود و اذر هم که همیشه به فکر مانیکور و پدیکورش بود تا بچه هاش.

لبه ی تختش نشست و به زور از شربت عسل بهش خورند تا شاید مستی از سرش بپره، آرتین که کمی به خودش اومد با تعجب به آرشیدا نگاه کرد و پرسید: تو اینجا چی کار می کنی؟ 

به لیوان خالی شربت اشاره کرد و گفت: تو مست بودی ... اومدم تا کمی حالت رو سر جاش بیارم 

آرتین از جاش بلند شد و با ناراحتی گفت: آفرین به تو ... حالم اومد سرجاش، می تونی بری

آرشیدا اخمی بهش کرد و با عصبانیت گفت: معلوم هست چه مرگته؟!

با خشم به خواهر نگرانش نگاه کرد و داد زد: به تو چه ... به تو چه مربوط من چم شده 

- به اون پسره مربوط میشه 

- کی رو میگی؟ 

- همون پسره که دیروز به خونه زنگ زده بود 

آرتین براش دست زد و گفت: افرین خانم مارپل ... آره به اون مربوطه، خب حالا که چی؟ 

- آرتین از اینجور آدما دور باش 

در اتاقش رو باز کرد و گفت: نصیحتاتون رو کردین می تونید تشریف ببرید ... خواهر گرامی 

آرشیدا با دلواپسی گفت: من نگرانتم 

با کلافگی گفت: نباش 

با رفتن آرشیدا دوباره به تختش پناه برد، از وقتی که امیر بهش گفته بود پرهام فرار کرده ... بی دلیل نگرانش بود، فکر اینکه اسیر کسایی که دنبالش بودن بشه دیوونه اش می کرد.

پتو روی خودش کشید و گفت: اون می تونه از خودش مراقبت کنه 

***

کامیار گلاسه رو از دستش گرفت وبا نگرانی گفت: پسر داری با خودت چی کار می کنی؟ 

- نمی دونم چم شده؟ 

- عذاب وجدان گرفتی 

- اگه بلایی سرش اومده باشه چی؟ 

- بیخیال بابا ... اون یه دزد بود، همیشه تو خطره 

یه لیوان برداشت و گفت: نمی تونم 

کامیار دستی به شونه اش زد و گفت: ببین به خاطرت اومدم پارتی ... پس بیا خوش بگذرونیم، به اون دختر خوشگله نگاه کن 

آرتین به سمتی که کامیار اشاره می کرد نگاه کرد، دختره با اکراه با مردی که هم سن باباش بود می رقصید ولی مرد از اینکه همچین دختری باهاش بود حسابی سر کیف بود و دائم می بوسیدش، معلوم بود حسابی مست کرده.

***

پریا با خشم دست بتی رو گرفت و تهدید آمیز گفت: بهم دست زدی نزدیا 

بتی با اون رژ قرمز جیغش لبخندی زد و گفت: وقتی آقا عماد میگه واسه شب آماده اش کن ... یعنی آماده اش کن، حرفش یکبار میزنه 

- آقا عماد اربابه تو نه من 

بتی بلند خندید و گفت: با این زبون درازت ... آقا رو خام خودت کردی 

- خفه شو 

- ببین بهت یه نصیحت دوستانه میکنم ... بهتر هر چی میگه گوش کنی، وگرنه بد بلایی سرت میاره 

- آقاتون بهتر ازم دور باشه تا بلایی سرش نیاوردم 

- اعتماد به سقفی ... اسیر شدی و باز کرکری می خونی 

- من زیاد اسیر نمی مونم 

- ببین از اینجا خلاص نمیشی، تو حتی نمی دونی کجایی؟ 

پریا بالاجبار تن به حرفای بتی داد و گذاشت که آرایشش کنه وقتی آرایشش تموم شد، بتی لباس کوتاه بازی رو براش آورد و گفت: این رو بپوش 

به لباس نگاهی کرد و با خشم گفت: عمراً

لباس رو به طرفش پرت کرد و گفت: عماد تو خواب می تونه من رو با این لباس ببینه 

- باز کرکری الکی خوندی ... امشب تو رو توی این لباس می بینه، نه توی خواب بلکه توی بیداری

- باش تا اموراتت بگذره 

بتی با عصبانیت داد زد: باشه ... فعلاً گمشو برو توی اتاقت ... تا خود آقا این لباس رو تنت کنه 

به اتاقش رفت، چشماش رو بست و به تمام نکاتی که توی تموم مسیر برداشته بود فکر کرد ... نمی دونست دقیقاً کجاست ولی می تونست از صدای خش خش برگهایی توی مسیری که چشماش بسته بود بفهمه باید توی یه باغ باشه و زمانی که برای رسیدن از پارک تا باغ طول کشیده بود به احتمال زیاد باغ باید توی یکی از باغ ای شهریار باشه 

از یکی اتاق ها صدای باز و بسته شدن پنجره میومد و پس اگه حفاظ نداشته باشه می تونه از اونجا در بره، چون در از سمت شمال بود و اتاق غرب بود پس باید وقتی که از پنجره بیرون می زد به سمت شمال می رفتتوی دلش خدا رو شکر کرد که شاگرد زرنگی بود خوب درسایی که یاشار بهش داده بود رو یاد گرفته بود، یواشکی به سمت اتاق رفت و خواست در رو باز کنه ولی قفل بود، با یکی از سنجاقای سرش در رو باز کرد و به داخل اتاق رفت، یه اتاق بزرگه متروکه تنها یه تخت بزرگ و با یه میز آرایش داشت، با یه قاب عکس بزرگ که اونقدر خاک گرفته بود نمی تونست تصویرش رو ببینه ... وقت برای فضولی نداشت باید هر چه زودتر فرار می کرد، می دونست اگه اینبار گیر بیافته دیگه نمی تونه نجات پیدا کنه 

پنجره حفاظ نداشت با خوشحالی به سمت پنجره رفت، با شمارش پله فهمید طبقه دوم و احتمالاً پنجره تا زمین یه هفت متری فاصله داشت ولی چاره ای نبود، اول یه نگاهی به اطراف کرد و بعد اینکه مطمئن شد کسی نیست چمدونش رو با رو تختی که پیدا کرده بود پایین فرستاد، بعد روتختی رو به پایه تخت بست و خودش از بالا به پایین رفت، خوشبختانه کوه نورده خوبی بود تونست تا کسی نیومده پایین بیاد.

به حسابی که کرده بود راه شمال چپ بود، با وجودی که چمدون دست و پاش رو می بست ولی برای اینکه وسایلای گریمش و لباساش رو با خودش داشته باشه مجبور بود که چمدون رو هم با خودش بیاره.

با دیدن دوربین ها مدار بسته حدسش به واقعیت پیوست، با خودش گفت: درست حدس زدی پریا برای همین مراقب برات نذاشتن چون دوربین و حفاظ گذاشته بودن ... به اطرافش نگاه کرد و با دیدن درخت بلندی که از دوربینها دور بود طوری که از دید دوربین ها دور باشه به سمتش رفت با چمدونش از اون بالا رفت ... از اینکه چمدونش کوچیک و سبک بود خدا رو شکر کرد وقتی بالای درخت رسید، به کوچه ی خاکی که باغ توش بود نگاه کرد و چمدونش رو به سمتش پرت کرد و بعد روی شاخه خیز برداشت و خودش هم توی کوچه پرید، باوجود دردی که از ناحیه قوضک پاش حس می کرد چمدونه شکسته اش رو برداشت پا به فرار گذاشت، تا متوجه نبودنش نشده بودن باید از اونجا دور می شد.

خودش رو به خیابون اصلی رسوند، تنها راهی که برای گیر آوردن یه ماشین بود اتو زدن بود، شبیه دخترای خیابونی برای هر ماشینی دست تکون می داد اولین ماشینی که نگه داشت سوارش شد و با عشوه الکی گفت: مستقیم 

مرد با ولع بهش نگاه کرد و گفت: ای بچشم خانومی 

با اینکه از نگاه های مرد متنفر بود و حرصش می گرفت اما مجبور که تحملش کنه وقتی یه جای خلوت دید فکر اینکه چطوری ماشین رو به دزد به سرش زد ... گوشه لبش رو گاز گرفت و با عشوه گفت: عزیزم میشه اون گوشه نگه داری 

مرد که از عزیزم گفتنش به وجد اومد، با خوشحالی گفت: چرا؟ ؟ 

با اینکه دلش نمی خواست، ولی مجبور بود دستش رو گذاشت روی دست مرد که روی فرمون بود و گفت: چراش رو وقتی که نگه داشتی بهت میگم 

به آرومی از صورتش بوسید.مرد با فکر اینکه چه هلویی رو الکی الکی گیر آورده، لبخند پیروزمندانه ای زد و گوشه نگه داشت ... پریا لبخندی بهش زد و چاقویی که تو جیبش پنهان کرده بود رو گذاشت روی گردن مرد و با عصبانیت داد زد: مرتیکه تو مگه زن نداری ... که فکرت دنبال این زن و اونه ... سریع بزن به چاک تا خرخرت رو پاره نکردم 

مرد که حسابی ترسیده بود، گفت: خانوم تو رو خدا این ماشین صاحبکارم ... تا دو ساعت دیگه بهش نرسونمش از کار بی کار میشم 

- این دیگه مشکل خودته ... تا تو باشی، زن سوار کنی، حالا برو بیرون تا زندگی بی کارت نکردم 

مرد پیاده شده و هر چی فحش بی ادبی بود نثارش کرد، ولی پریا بی تفاوت به فحشها با خوشحالی پاش رو گذاشت روی گاز و سریع اونجا رو ترک کرد.

وقتی به یه جای امن رسید، ماشین رو نگه داشت و دوباره خودش رو پسر کرد ... چون سابقه دار نبود، بدون اینکه اثر انگشتش رو پاک کنه از ماشین بیرون زد و به تنها جای امنی که می شناخت رفت.

***

آرتین با تعجب به خدمتکار نگاه کرد و پرسید: نگفت اسمش چی بود؟ 

- نه آقا 

سرش داد زد: چرا نپرسیدین؟ 

خدمتکار با ناراحتی گفت: گفتم آقا ... به خدا گفتم ولی ... بهم نگفتن 

بلند شد رو بهش کرد و گفت: پس چرا همون موقع بهم زنگ نزدین؟ 

- گفت بعداً میاد 

- گفت بعداً میاد ... همین 

- وقتی مشتی گفت که دوستتون بود ... بهتون زنگ زدم ولی جواب ندادین 

با تعجب پرسید: کدوم دوستم؟!

- همون دوستتون که سه هفته پیش اومده بودن خونه اتون 

- چی؟ ... پرهام اومده بود تو راهش ندادی

- من که نمی شناختمشون ... ایشون وقتی که من نبودم اومدن 

داد زد: اخراجی 

خدمتکار با التماس گفت: تو رو خدا ... آقا من نون آور خانواده ام 

- همینکه گفتم اخراجی 

با صدای آشنای پرهام که از پشت بهش گفت: تو هنوز آدم نشدی 

به پشتش نگاه کرد، با دیدن دوباره اش نمی دونست چرا ولی احساس می کرد که از دیدن دوباره اش خیلی خوشحاله، بی اختیار پرهام رو در آغوش گرفت و گفت: کدوم گوری غیبت زده بود 

پرهام با تعجب به رفتارش گفت: حالت خوبه 

آرتین خودش رو از پرهام جدا کرد و رو به خدمتکار که مشغول گریه بود کرد و با جدیت گفت: برو خدا رو شکر کن که دوستم اومد ... می تونی به کارت برسی

خدمتکار تشکری کرد و سریع رفت تا پشیمون نشده.

پرهام دستی به کلاهش کشید و پرسید: حالت خوبه؟!

آرتین با خوشحالی روی مبل نشست و گفت: آره 

کنارش نشست و گفت: نه خوب نیستی ... من و تو دوستیم 

آرتین به شوخی محکم به شونه اش زد و گفت: فعلاً که هستیم 

- معلوم من نبودم یه چیزی خورده توی سرت 

آرتین مثل کسایی که چیزی به یاد آورده باشه گفت: ببینم تو چرا خونه ی امیر در رفتی؟ 

پرهام اخمی بهش کرد و گفت: خودت نمی دونی 

- نه فقط امیر گفت از خونه اش فرار کردی و پولاش رو هم دزدی 

- عوضی ... اون جا هم ... جا بود من رو بردی، دو تا معتاد درب و داغون 

- خوبه حالا خودت درست و حسابی

پرهام انگشتش رو به نشانه تهدید به سمتش برد و با جدیت گفت: بهتر درست حرف بزنی ... مگه من نگفتم یه هفته می مونم و میرم، پس چرا دکم کردی

- یه هفته شد سه هفته ... حالا اینجا چه غلطی می کنم 

- از صدقه سر اون دوتا دوست عجوج و مجوجت لو رفتم ... باز باید پنهون بشم 

آرتین با نگرانی پرسید: گیرت انداختن 

- تقریباً گیر افتادم ولی در رفتم 

- تو ... چی کار کردی که این اراذل دنبالتن؟ 

- یه کار خوب 

- یه کار خوب، تو که راست میگی 

- حالا می گذاری خونت بمونم یا نه 

- مجبورم ... فقط چند روزا 

- باشه 

خود آرتین هم نمی تونست درک کنه که چرا انقدر راحت به یه دزد اعتماد کرد و می گذاره خونشون بمونه.

***

آرشیدا با دیدن پرهام با خوشحالی به سمتش اومد و گفت: سلام ... تو برگشتی 

پرهام لبخندی بهش زد و گفت: بله دوباره روی سر آرتین هوار شدم 

آرتین در حالی که لیوان آب پرتغالی تو دستش بود، نزدیکشون شد و رو به آرشیدا گفت: انگار تو بیشتر از من ... از اومدن پرهام خوشحال شدی 

آرشیدا لبخند تمسخر آمیزی بهش زد و با اخم گفت: اخه نه اینکه از نبودن پرهام میزنه بسرت ... دیگه چشمم از نبودنش ترسید 

پرهام با تعجب به آرتین نگاه کرد و گفت: در نبود من چی کار کردی که آرشیدا خانم اینجوری میگه؟ 

آرتین بی تفاوت بهش از پله ها بالا رفت.پرهام نگاه پرسشگرانه اش رو به آرشیدا دوخت تا شاید او جوابی بهش بده ولی اون هم شونه هاش رو بالا انداخت و گفت: بهتر از خودش بپرسی

***

ارتین و پرهام هر دو به کامیار که در چارچوب در اتاق ایستاده بود نگاه کردن و همزمان باهم گفتند: تو اینجا چی کار می کنی؟ 

کامیار رو به پرهام کرد و گفت: به کمکت احتیاج دارم 

پرهام به خودش اشاره کرد و گفت: من رو میگی!

نزدیکش شد و گفت: آره 

آرتین با بهت زدگی پرسید: اتفاقی افتاده؟ ؟ ؟ ؟ 

کامیار در حالی که سعی می کرد مانع از اشکی توی چشماش جمع شده بود بشه بهش نگاه کرد، در حالی اشک به آرومی از گوشه چشماش جاری می شد گفت: یلدا رو دیدن 

چی؟ ؟ ؟ 

آره ... یلدای من رو توی خیابون دیدن 

پرهام که از حرفای اون دو سر در نمی آورد، پرسید: می تونید به من هم بگید چی شده؟ یلدا کیه؟ 

آرتین بلند شد و گفت: تو بیا ... تو راه بهت همه چیز رو میگیم 

رو به کامیار کرد و گفت: کدوم خیابون 

فرشته 

فعلاً میریم اونجا رو می گردیم 

پرهام با وجودی که از حرفای اون دو گیج شده بود، بالاجبار همراهشون شد ... در حالی که به خیابان فرشته می رفتند کامیار ماجرا رو براش تعریف کرد 

من و آرتین و یلدا از بچگی باهم همبازی بودیم ... یلدا برای آرتین حکم خواهر کوچولو رو داشت ولی برای من همه چیزم بود، همه کسم ... عشقی بود که همیشه می خواستمش، اون یه دختر شیطون و پر از هیجان بود برخلاف من که آروم بودم ولی چه میشه کرد دل دیگه با روحیه آدم کار نداره وقتی دل بست دیگه تمومه ... جز آرتین هیچ کس نمی دونست توی این دل چی می گذره حتی خود یلدا، هر جا می خواست بره مثل غلام حلقه به گوش دنبالش بودم و نمی تونستم نبودنش یا حتی یه ذره ناراحتیش رو تحمل کنم، حتی باهاش به پارتی می رفتم با وجود اینکه توی پارتی ها همش مشغول رقصیدن با پسرای دیگه بود باز برام مهم نبود ... مهم این بود که کنارمه ولی یه دفعه همه چیز عوض شد ... یلدا دختر شیطونی بود ولی هیچ وقت کار اشتباهی نمی کرد که من از دستش ناراحت بشم تا اینکه بهم گفت عاشق شده ... شکستم، داغون شدم ولی به روش نیاوردم، اما وقتی گفت عاشق رامبد شده نتونستم خودم رو کنترل کنم، اون چطور می تونست عاشق اون عوضی بشه کسی که هر دقیق با یه دختر بود، هر چی من گفتم این پسره عوضیه ... ولت می کنه ... دلت می شکنه، قبول نکرد آخر سر با وجود مخالفتای باباش باهاش ازدواج کرد و همراهش رفت آلمان ام بعد یه مدت خبر اومد که رامبد یه عوضی بود که دخترا رو فریب می داد و به اسم اقامت توی آلمان دخترا رو توی دبی به عربا می فروخت 

پرهام با تعجب گفت: یلدا رو هم 

آرتین حرفش رو قطع کرد و گفت: آره 

کامیار با بغض گفت: بعد یلدا و خبرایی که ازش بهم رسید داغون شدم، کارم به تیمارستان کشید ... بعد یه مدتم که آروم شدم به اصرار خانواده ام با دختردایی ام ازدواج کردم ... ولی من دیگه اون کامیار سابق نبودم، عصبی شده بودم و با هر بهونه دعوا راه می انداختم، می دونی چرا اینکار رو می کردم چون نازنین حیف بود با من زندگی کنه ... باهاش بد رفتار کردم ولی اون با صبوری کنارم موند، حتی کتکش زدم اما کنارم موند تا شاید یه روزی دوستش داشته باشم ... اما من هنوزم توی رویاهام عروسم رو فقط یلدا می بینم 

پرهام با ناراحتی گفت: پس نازنین چی میشه؟ 

نمی دونم ... فقط می خوام یلدا رو از این منجلاب بیارم بیرون 

فکر کن یلدا رو پیدا کردی ... بعدش چی؟ ... نازنینی که توی این همه مدت کنارت بود چی میشه؟ جواب خوبی هایی که با بدی بهش دادی چی میشه؟ 

اون می دونست که دوستش ندارم 

این رو هم می دونست که تو عاشق زنی شدی که لیاقت نداره 

کامیار با حالت عصبی گفت: بس کن ... کمکم می کنی یا نه 

چی کار باید بکنم؟ 

یلدا احتمالاً ... توی یکی از خونه های فساد، تو خلافکاری می تونی پیداش کنی 

گفتی تو فرشته دیدنش 

آره 

رو به آرتین کرد و گفت: باید خونه میترا کشیک بدیم ... محدوده ی فرشته برای آدمای میتراست 

آدرس خونه ی میترا رو داد و ماشین رو یه جا که از دید آدمای میترا دور بود پارک کردن و منتظر یلدا شدن، ساعت دو بود که کامیار با خوشحالی گفت: اون هاش

آرتین به یلدایی که توی تاریکی می دید خیره شد، باورش نمی شد این همون همبازی بچگی هاش باشه، یه شال کوتاه قرمز که موهای بلند بلوندی رو از پشتش ریخته بود و یه پالتوی خزه دار کوتاه با یه نیم پوت پوشیده بود، چهره اش رو نمی تونست توی اون تاریکی تشخیص بده ... اما این رو فهمیده بود که حق با پرهام این دختر لیاقت عشق کامیار رو نداره ... حتی اگه بالاجبار تن به این کار داده باشه، باز هم دیگه به درد زندگی نمی خوره 

پرهام رو به آرتین کرد و گفت: پیاده شین 

چی؟!

مگه یلدا رو نمی خواید ... پس پیاده بشین 

آرتین اخمی بهش کرد و گفت: می خوای چی کار کنی؟ 

پرهام لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت: دیگه دیگه 

با پیاده شدنشون، با جدیت گفت: قرارمون ... کافی تریا کامیار 

پاش رو گذاشت روی گاز و جلوی یلدا نگه داشت، باید شبیه یه مرد خوشگذرون به نظر میومد ... خوب بلد بود بازی کنه، لبخندی زد رو به دختری که با وجود زیبایی که داشت یه آرایش غلیظ کرده بود، نگاه به سرتا پای یلدا کرد و گفت: خانومی جایی می خوان برن 

یلدا با عشوه ی زنانه گفت: تا منظورت از جا چی باشه؟!

پرهام در رو براش باز کرد و گفت: یه جای خوب که بشه دو کلمه خوش گذشت 

یلدا که فرصت رو غنیمت دید سریع سوار شد و در حالی که لبخندی روی لب داشت گفت: این جور جاها خرج داره 

خندید و گفت: خرجش پای من خانمی 

پس بزن بریم 

پاش رو روی گاز گذاشت و مسیر کافی تریا کامیار رو رفت ... باید می فهمید این دختر ارزش عشق کامیار رو داشت، در حالی که سعی می کرد یک دفعه از زیر زبونش بیرون نکشه که کیه به خاطر همین گفت: به نظر نمیاد مثل دخترای دیگه باشی 

یلدا لبخندی زد و گفت: منظورت از دخترای دیگه چیه؟ 

بی کس و کار 

یلدا نگاه پر غمش رو به خیابون که از بارون دیشب خیس بود کرد و گفت: نمی دونم ... خیلی وقته که باورم شده بی کس و کارم 

ناراحت که نشدی 

یلدا در حالی که می ساخت غمش رو پنهون کنه لبخند تصنعی بهش زد و گفت: نه عزیزم چرا ناراحت بشم؟ این سوالا برام عادی شده 

پس می تونم بپرسم چی شد که به اینجا رسیدی؟ 

یلدا در حالی که سعی می کرد مانع از اشکاش بشه با صدای دو رگه گفت: یه اشتباه ... یه غرور ... یه حماقت، دست به دست هم داد که من به اینجا برسم 

پرهام با خودش گفت: حالا وقته اعتراف کشیدن 

با ناراحتی گفت: پای عشق وسطه مگه نه 

اشک به آرومی از چشمای یلدا جاری شد و گفت: آره 

پس درست حدس زدم ... تو گیر این آدمایی که به عشق دخترا رو فریب میدن افتادی 

یه جورایی 

یه جورایی؟!

من یه دختر مرفه بودم که سر خوش و شیطون بودم ... کلی هم دوست داشتم ولی برای من دو تاشون از بقیه جدا بودن، اونا همبازیای بچگیم بودند آرتین و کامیار ... من و آرتین از همون بچگی باهم دوست بودیم چون روابط خانوادگی داشتیم ولی کامیار از وقتی که همسایه ما شد به جمعمون اضافه شد ... از همون بچگی وقتی مامانم برام قصه پریون و شاهزاده سوار براسب رو می خوند بی اختیار خودم رو شاه دخت می دیدم و آرتینم رو شاهزاده سوار بر اسب سفید ... آرتین برای من همه چیز بود، همه ی آرزوهام ولی اون من رو نمی دید ... همه اش دنبال دخترای دیگه بود ... ( گریه اش شدت گرفت و ادامه داد ) خب منم غرور داشتم، من چیم از بقیه کمتر بود ... اگه می خواست با یه دختر خوش باشه منم می تونستم اون دختر باشم ولی اون من رو نمی دید ... من رو بچه فرض می کرد ... من رو همون دختر همبازیش می دید ... می دونست عاشقشم ولی دائم تحقیرم می کرد تا اینکه پای یکی دیگه وسط اومد رامبد ... اوایل می خواستم لجش رو در بیارم، اون غرورم رو شکست اون به ابراز عشقم جواب رد داد ... باهاش شدم، نه برای اینکه حس حسادتش رو در بیارم، می دونستم که کامیار عاشقمه و آرتین هم طاقت ناراحتی کامیار رو نداره ... من بد نبودم بد شدم، اونقدر از ابراز عشق خسته شدم که از عشق خالی شدم و پر شدم از نفرت ... پر شدم از نفرت تا به جای آرتین کامیار رو له کنم که آرتین از له شدن کامیار له بشه ... برخلاف میل خانواده ام با رامبد ازدواج کردم، به خیال اینکه با رامبد میرم آلمان و عشق آرتین رو از یاد می برم و یه زندگی نو شروع می کنم باهاش رفتم دبی ولی اونجا بودم که بد بازی رو باختم ... شدم دستمال ابریشمی، از این دست به اون دست تا اینکه زنی که براش کار می کردم دلش برام سوخت و من رو به ایران برگردوند ... 

پرهام با ناراحتی گفت: برای چی برنگشتی پیش خانواده ات؟ 

یلدا با هق هق گفت: با چه رویی می رفتم؟ 

پس کامیار چی؟ 

وقتی اومدم ایران فهمیدم ... زن گرفته، آرتین هم هنوز دختر بازه 

لبخند تلخی زد و گفت: می بینی اونی که همه چیز رو باخت من بودم 

پرهام جلوی کافی شاپ نگه داشت و گفت: شاید بتونی دوباره از نو شروع کنی 

یلدا اشکاش رو پاک کرد و با خیال اینکه پرهام هم مثل همه ی مردایی که دیده بود با این حرفا می خواد دلش رو بدست بیاره لبخند تلخی زد و گفت: برای من دیگه دیره 

پرهام به کامیار که جلوی در کافی شاپ ایستاده بود اشاره کرد و گفت: هنوز یکی منتظرته 

یلدا با تعجب به کامیار نگاه کرد و گفت: کامیار 

نمی دونم می تونی باهاش از نو شروع کنی ... گرچه دلم نمیاد زنی که اون رو از نو ساخت رو به بهای با هم بودن خورد کنید ولی این رو می دونم که کامیار اونقدر معرفت داره که کمکت کنه از نو شروع کنی 

یلدا با بغض بهش نگاه کرد و پرسید: تو کی هستی؟ 

پرهام لبخند تلخی بهش زد و گفت: شاید یه رهگذر که حرفای یه فاحشه رو از نگاه خودش می بینه 

من نمی تونم ... چطوری توی چشماش نگاه کنم 

بهتر به چیزی فکر نکنی

یعنی میشه ... از نو شروع کرد 

مگه نمی بینی ... تو توی نقطه ی شروع ایستادی 

ممنون رهگذر 

یلدا با کامیار وارد کافی تریا شد. آرتین بدون اینکه یلدا متوجه حضورش بشه سوار ماشین شد با خوشحالی پرسید: تو دزدی یا کلید مشکل گشا 

پرهام بی توجه به نگاه های آرتین از کافی تریا دور شد.

***

عاشقتم به غیمت هر کار که تو بگی کنم 

فکرت امون نمیدتم یه لحظه زندگی کنم

پایین نیاورده هنوزاین گریه ها تب من رو 

من انتخاب نمی کنم 

به سمتت ردت رفتن رو 

وقتی نگاهت می کنم

رویا به باور میرسه 

قلب زمین می ایسته و دنیا به آخر می ریسه 

یه عمر که خیال تو یه قسمت از وجودم 

ببین هنوز برای من فرق می کنی تو باهمه 

هر نفسم پر میشه از عشق تماشا کردنت 

یه عمر آزگار که رها نمیشم از تبت 

هر نفسم پر میشه از عشق تماشا کردنت 

وقتی نگاهت می کنم

رویا به باور میرسه 

قلب زمین می ایسته و دنیا به آخر می ریسه 

یه عمر که خیال تو یه قسمت از وجودم 

ببین هنوز برای من فرق می کنی تو باهمه 

با صدای راننده هندزفری رو از گوشش در اورد و با غرور از ماشینش پیاده شد، نگاهی به عمارت بزرگ روبروش نگاه کرد با وجود اینکه دوست نداشت دوباره به اون عمارت برگرده ولی کارهای نیمه تمامی داشت که باید تموم می کرد، مشتی با دیدنش با خوشحالی گفت: سلام اقا خوش اومدین

آرسین لبخند تشکر امیزی بهش کرد و گفت: ممنون مشتی ... در نبود ما چه خبرا بود؟ 

مشتی در حالی که بیلش رو کنار اتاقکش می گذاشت گفت: خبری نیست، همه چیز در امن و امانه ... البته یه مدت این آقا پرهام رفتند ولی دوباره برگشتن 

مگه پرهام هنوز هست 

بله آقا ... یه سه هفته ای نبودن، ولی یه دفعه برگشتن 

پس در نبودم اتفاقاتی افتاده 

مشتی نزدیکش شد و گفت: آقا نمی دونم بگم ... یا نه 

آرسین چشماش رو نازک کرد و مشکوکانه پرسید: چیزی شده؟ 

والله نمی دونم چی بگم ... انگار این آقا پرهام مهره مار داره، وقتی نبود آقا آرتین دوباره مثل قدیم شدن، یعنی خیلی بدتر از قبل شدن 

یعنی چی؟ 

تو مدتی که اقا پرهام بود ... نه می رفت از اون مهمونی های وامونده، نه مست میومد خونه ولی همینکه آقا پرهام رفت دوباره مثل سابق شد حالا هم که برگشته اقا آروم شدن 

الان کجان 

تو سالن ورزش دارن از این بازی رو میزیا می کن اسمش چی بود ... کینگ کونگ 

آرسین از سادگی مشتی خنده اش گرفت و گفت: پینگ پونگ

مشتی دستی به کله طاسش کشید و گفت: والا منکه سواد درست و حسابی ندارم 

زیاد مهم نیست 

از مشتی خداحافظی کرد و به سمت سالن ورزش پشت ساختمون رفت.

آرتین بلند می خندید و می گفت: عمراً بگذارم ببری

پرهام با غرور بهش نگاه کرد و گفت: فعلاً که دو ست رو استاد کردمش یاور 

آرشیدا براش دست زد و گفت: آفرین پرهام پوزه ی این آرتین رو به خاک بمال 

آرتین اخمی بهش کرد و گفت: خیر سرت شما خواهر بنده هستینا 

آرشیدا با شیطنت نزدیک پرهام شد و گفت: من طرفدار برنده ها هستم 

پرهام خندید و گفت: بیا و اعتراف کن که داری ازم می بازی

عمراً

به خاطر خودت میگم

باش تا اموراتت بگذره ... شروع کن ببینم 

پرهام مثل حرفه ای ها راکت رو توی دستش گرفت و توپ رو به سمتش انداخت.. ست سوم شروع شد، هر دو به سختی مشغول بازی بودند و آرشیدا هم محو جدال پر تنش این دوتا بود و متوجه آرسین که به آرتین و پرهام چشم دوخته بود نشد

وقتی ست سوم هم با برد پرهام تموم شد آرشیدا براش دست زد و گفت: آفرین پرهام 

آرسین بلند گفت: کارت خوب بود 

آرشیدا باخوشحالی خودش رو به برادر بزرگش رسوند و او را در آغوش گرفت. آرتین با سردی باهاش دست داد و گفت: چه زود برگشتی 

آرسین با مهربونی به ناراحتی برادرش بابت اینکه اون رو از پروژه بیرون آورده بود نگاه کرد و گفت: کار داشتم 

پرهام با خونگرمی باهاش دست داد و گفت: سلام ... خوش اومدین 

سلام ... این رو من بیاد بگم 

چرا؟!

شنیدم در نبودم یه غیبت سه هفته ای داشتی 

پرهام نگاهی به آرتین که به آرسین اخم کرده بود و گفت: کار برام پیش اومد باید می رفتم جایی ... ولی باز مزاحم خانواده اتون شدم 

آرسین بهش لبخندی زد و گفت: شما مراحمید 

شما هم لطف دارین ... دیگه زیادی مزاحمتون شدم 

آرتین اخمی بهش کرد و گفت: لازم نیست این تعارفا رو کنی ... تو مهمون منی، دیگه بهتر برگردیم خونه 

با رفتن آرتین، پرهام با تعجب پرسید: باز معلوم نیست چش شده ... میرم کمی حالش رو جا بیارم 

پرهام هم به دنبالش رفت و خواهر و برادر تنها شدند ... آرسین به سمت میز رفت و گفت: در نبودم خیلی اتفاقا افتاد

آرشیدا که می دونست مشتی بهش آمار آرتین رو داده گفت: تو که بهتر می دونی چه اتفاقایی افتاده 

نمی دونم چرا ولی از این دوستی ... نگرانم 

چرا؟ 

آرتین زیادی بهش وابسته شده ... نبودش اون رو عصبی می کنه 

به نظر من این خیلی عادیه ... آرتین کسی رو پیدا کرده که تنهایی هاش رو باهاش پر می کنه ... پرهام براش حکم برادر کوچیک رو داره ... اعتراف کن که من و تو هیچ وقت برای برادر کوچیکمون وقت نذاشتیم کاری که پرهام داره می کنه ... مطمئنم اون بهتر از ما آرتین رو می شناسه 

ولی پرهام تا کی می تونه باهاش باشه 

نمی دونم ... فکر کنم کم کم براش این دوستی عادی بشه 

امیدوارم 

***

در حالی که سعی می کرد خشمش رو کنترل کنه، لبخند عصبی به آذرخانم زد و گفت: حق باشماست 

آرتین که دلیلی نمی دید مثل پرهام عصبانیتش رو نشون نده با خشم بهش نگاه کرد و گفت: آذر خانم ... پرهام مهمون منه ... پس دلیلی نمی بینم که مهمونم به شما جواب بده 

آذر که از برخورد تند آرتین باهاش عصبانی شده بود سرش داد زد: اینجا خونه ی من ... کسی که اینجاست مهمون منم هست 

آرتین لبخند کج داری تحویلش داد و گفت: از کی خانم خونه توی خونه نیست ... برام مهم نیست چی درمورد پرهام فکر می کنی ... اون مهمونه منه تا موقعی که من بخوام اینجا می مونه 

- اگه دیدی وجود دوست به ظاهر ایتالیایت رو تحمل کردم ... به خاطر آرسین بود همین 

- آرسین چی کاره است که بهم بگه کی رو بیارم یا نیارم 

- اگه اصرار آرسین نبود ... دوست تو هم اینجا نبود 

آرتین انگشت اشاره اش رو به نشونه تهدید به سمتش برد و گفت: ببین آذردخت ... پرهام دوست منه ... مهمونه منه ... تا موقعی هم که بخواد اینجا می مونه 

پرهام به سمت آرتین رفت و در حالی که دستش رو پایین میاورد گفت: آرتین حق با مادرته 

آرتین با خشم به چشمای طوسی پرهام نگاه کرد و داد زد: این زن مادرم نیست ... اگه بود، به جای اینکه به فکر پدیکور مانیکورش بود به فکر بچه هاش بود 

بعد رو به آذر کرد و گفت: پرهام اینجا می مونه ... حالیت شد 

به پرهام اشاره کرد که به دنبالش بیاد، پرهام به آذر که از شدت عصبانیت داشت منفجر می شد نگاهی کرد و شونه هاش رو به علامت نمی تونه کاری انجام بده بالا انداخت و همراه آرتین به اتاقش رفت.

نمی تونست بفهمه که چرا آرتین طرفش رو گرفت، این بهترین موقعیت بود که اون رو از خونش دک کنه ولی چرا اینکار رو نکرد ... با تعجب به چهره ی کلافه و عصبی آرتین کرد و گفت: معلوم هست ... تو چه مرگته؟ 

آرتین سرش رو بین دو دستش قرار داد و گفت: نمی دونم 

کنارش نشست و گفت: بهتر من برم 

آرتین نگاه عصبیش رو بهش دوخت و گفت: تو جایی نمیری 

- برای چی؟ ... من دیگه نمی خوام تو رو توی دردسر به اندازم 

- نمی تونم بگذارم بری ... حداقل تا موقعی که مطمئن نشدی از شر اون اراذل خلاص شدی 

- تو از کجا می دونی که از شرشون خلاص نشدم 

لبخند تلخی بهش زد و گفت: از اونجایی که بعد سه هفته ای که خونه ی امیر بودی دوباره برگشتی پیش خودم 

- چی؟ 

- خیلی ساده است ... قرار بود یه هفته بهت جا بدم ولی من به تو سه هفته جا دادم ... نمی دونم چرا ولی تو از اون خونه فرار کردی ... با این حال تو سه هفته از دید دشمنات دور بودی ... برای تو که یه دزدی جا زیاده ولی دوباره برگشتی پیش من 

- با این حال ... برای چی برات مهمه که به قول خودت به یه دزد ... فکر کنی 

- نمی دونم ... شاید نیاز دارم که به یکی کمک کنم 

پرهام با بهت زدگی بهش نگاه کرد و گفت: تو واقعاً حالت خوبه 

- آره ... تا قبل از اینکه توبیای، من یه پسربودم پر از بدی ... برام مهم نبود به کی آزار میرسونم فقط خوشی های خودم برام مهم نبود ... حتی برام مهم نبود با دختر باشم ... با آبروشون بازی کنم ... قضیه نادیا هم برام مهم نبود، برای خانواده ام این چیزا مهم نیست 

- پس چرا وقتی تهدیدت کردم؟ ترسیدی 

- اون موقع من و آرسین می خواستیم یه پروژه برداریم که اگه آرسین می فهمید ... من رو از کار بیرون می کشید ... ولی باز این دلیل اصلیم نبود 

- پس!

- دلیلم تو بودی ... تو که به کمک نیاز داشتی ... تو که بهم حس آدم بودن می دادی

پرهام از حرفای آرتین خنده اش گرفت و با خنده گفت: وقتی توی فیلما این حرفا رو از پولدارا می شنیدم ... می گفتم چه فلسفی و شعاری ولی از وقتی اومدم خونتون باورم شد من رفتم توی فیلم 

برای اینکه آرتین رو از اون حال و هوا بیرون بیاره، به شوخی مشغول گشتن پشت در و سقف کرد که مثلاً شاید دوربین کار گذاشته باشند ... آرتین از حرکات پرهام لبخند روی لباش نشست و گفت: از دست تو پسر ... نمیشه یه لحظه باهات جدی حرف زد 

پرهام کلاهش رو محکمتر کرد و گفت: مگه من باهات شوخی دارم ... به جون خودت ما توی فیلم هندی هستیم 

آرتین نزدیکش شد و گفت: پسر دختر فیلم کجاست؟ ... اون دختری که من باید عاشقش بشم کجاست؟ 

لبخند از روی لبهای پرهام محو شد و با ناراحتی گفت: شاید دیده باشیش ولی به نظرت نیومده باشه 

آرتین خودش رو روی تختش انداخت و گفت: می دونی اگه من یه روزی عاشق بشم ... اون دختر چطور دختریه؟ 

پریا با بغض به آرتین نگاه کرد و در حالی که سعی می کرد صدای مردونه اش رو از هنجره اش بیرون بده گفت: چطور دختریه؟ 

- یه دختر پاک و نجیب ... آروم در عین حال پر شرارت و شیطنت، کسی که وقتی باهاشم از زندگی لذت ببرم ... روزا باهاش تکراری نباشه ... اولین پسری باشم که بهش دلبسته ... یه دختری که وقتی دیدمش حس کنم سالها می شناسمش 

- فکر نکنم همچین دختری باشه 

آرتین ازجاش بلند شد و با خوشحالی گفت: هست ... می دونم که دختر رویاهام هست ... اونم داره من رو توی ذهنش تصور می کنه 

- فکر می کردم دخترا رویایی هستن ولی انگار تو هم کم از دخترا نداری 

- تو باور نکن ولی اون روز می بینی که من دستم توی دستای عشقمه ... همون دختری که برات تعریف کردم 

- باشه تا اموراتت بگذره 

به سمت اتاقش رفت، از این حس عجیبی که داشت ... کلافه شده بود، چرا از رویای آرتین بدش اومد، چرا ازدختری که نمی شناختش وجود نداشت بیزار بود ... این حسی که جدیداً بهش مبتلا شده چیه؟ اینکه دوست داره آرتین رو ببینه ... همیشه کنار آرتین باشه، این چه حس مبهم بود ... با بغض به تصویر پسرونه خودش توی آینه نگاه کرد و با چشمای خیس گفت: کاش الان اینجا بودی پرهام ... شاید تو می دونستی این چه حسیه 

***

خدمتکار گوشی رو که در حال زنگ خوردن بود رو بهش داد و با کلافگی گفت: آقا آرتین رفتن حموم ... گفتن شما گوشیشون رو جواب بدین 

با دیدن اسم آرشیدا سریع جواب داد: سلام آرشیدا خانم 

آرشیدا با نگرانی گفت: پرهام کمکم کن 

پرهام با نگرانی بلند شد و گفت: چی شده؟ 

- من توی پارتی ام ... دو تا مرد بهم گیر دادن ... نمی گذارن از پارتی بیام بیرون 

- یعنی چی؟ 

- یعنی چی نداره ... پاشو بیا اینجا ... فکر کنم من رو تنها دیدن، فکرای بدی توی سرشون دارن 

- یعنی هیچ مردی اونجا نیست که کمکت کنه 

- چی داری میگی اینجا همه مستن، نمی دونم چی کار کنم ... از شانسم برای کسی که باهاش اومدم یه اتفاق افتاد مجبور شد بره 

- آدرس رو بده الان میام 

- باشه ... الان برات اس ام اس می کنم 

- الان راه میافتم 

به سمت اتاق آرتین رفت و سوئیچش رو از توی کشو برداشت.. درحالی که از اتاق بیرون میومد رو به خدمتکار کرد و گفت: آرتین که اومد بگو به گوشی خودش یه زنگ بزنه ... برام یه کار مهم پیش اومده با ماشینش میرم بیرون 

خدمتکار با تعجب پرسید: خیره ... این وقت شب ... چه کاری براتون پیش اومده 

- فقط همینی که بهت گفتم رو بهش بگو 

با عجله سوار ماشین شد و به سمت آدرسی که آرشیدا بهش داده بود رفت. وقتی وارد پارتی شد، هر چقدر به دختر پسرایی که مست در حال رقصیدن یا نوشیدنی خوردن بودن نگاه کرد توشون آرشیدا رو ندید ... با عصبانیت گفت: اخه این ساعت یه دختر بیرون اون از خونه اونم توی این محیط خراب چه غلطی می کنه 

خونه دوبلکس بود، به خاطر همین با خودش گفت: شاید طبقه بالا باشه.

به طبقه بالا رفت، طبقه ی بالا شش تا اتاق داشت اولی رو که باز کرد دید، یه دختر و پسر روی تخت ... از چیزایی که می دید تمام موهای بدنش سیخ شده بود، با اکراه اتاق ها رو نگاه کرد وقتی به اتاق آخر رسید صدا داد و بیداد آرشیدا رو شنید، سریع در رو باز کرد، دید دو تا مرد گنده افتادن به جون آرشیدا یکی دستاش رو گرفته اون یکی هم با وحشی گری سعی داشت با وجود تقلاهای آرشیدا لباسش رو در بیاره با عصبانیت داد زد: مرتیکه داری چه غلطی می کنی 

مردی که می خواست لباسای آرشیدا رو در بیاره به سمتش اومد و گفت: آقا کوچولو دیر اومدی ... اول ما گیرش آور ... 

پرهام بهش اجازه نداد حرفش تموم بشه با یه حرکت با پاهاش به صورتش کوبید و اون رو نقش زمین کرد، اون یکی به کمک دوستش اومد و بهش حمله کرد که با حرکات رزمیش باهاش درگیر و شد و دست مرد رو گرفت و پیچوند و اون رو به سمت دوستش که نقش زمین شد و داد زد: با بد کسی طرف شدین ... تا نکشتمتون بزنید به چاک 

از روی زمین مانتویی که معلوم نبود مال چه کسیه برداشت، روی شونه های آرشیدا که جای چنگ بود انداخت و دستش رو گرفت و اون رو از اون محل فساد دور کرد ... آرشیدا با بهت زدگی به چیزی که می دید نگاه کرد و اونقدر شوکه شده بود که نمی تونست حرفی بزنه، پرهام اون رو توی ماشین نشوند و با مهربونی گفت: دیگه جات امنه 

تازه متوجه نبود کلاهش شد، موهای بلند پر کلاغیش رو کمرش افتاده بود، دستی به موهاش کشید و دیگه لو رفته بود تنها چیزی که نشون می داد اون یه دختر موهای بلندش بود، بارها خواسته بود اونا رو کوتاه کنه ولی یاد اینکه پرهام چقدر این موها رو دوست داشت مانع از این کار می شد. 

آرشیدا با تعجب گفت: تو دختری 

پریا وقتی دید کار از کار گذشته کنارش نشست و ریشی که گذاشته بود رو کند با ناراحتی گفت: آره 

- آرتین هم این رو می دونه!

- نه 

- پس ... تو و آرتین 

- اون فقط به یه دزد کمک کرد که یه جای امن پیدا کنه

- تو یه دزدی!

- نه ... کار من و بابام ... فقط انتقامه

- انتقام 

پریا با بغض گفت: آره انتقام ... انتقام از کسایی که خوشبختی رو ازمون گرفتن ... از کسایی که جمع سه نفرمون رو متلاشی کردن 

اشک به آرومی از چشمای طوسی پریا جاری شد و ادامه داد: ما خیلی خوشبخت بودیم ... یه خانواده سه نفره خوشبخت ... هیچ وقت فکرش رو نمی کردم که یه روز این خوشی تموم بشه ... من و پرهام دوقلو بودیم، بابا می گفت پرهام چند دقیقه زودتر از من به دنیا اومده بود به خاطر همین اون برام خان داداش شده بود، برخلاف شیطناتمون خیلی درسخون به اصطلاح بچه ها خر خون بودیم.. توی قانون ما خواهر و برادر یه چیز مهم بود اینکه علم منم برای برادرم علم برادرم برای من به خاطر همین با وجودی که خیلی شبیه هم بودیم ولی اون شیمی خوند و من کامپیوتر با این وجود ما شبا هر چی که یاد میگرفتیم رو بهم یاد می دادیم اینجوری شد که من شیمی و اون کامپیوتر بلد بود ... ترم شش شیمی عالی بود که یکی از دوستاش اون رو به لابراتوار خوب معرفی کرد و پرهام اونجا مشغول شد اوایل خیلی با ذوق از کارش تعریف می کرد ولی کم کم گوشه گیر شد ... دیگه بهم چیزی نمی گفت، نگران بودم یعنی نگران بودیم هم من هم بابام، سابقه نداشت که پرهام اینجوری بشه ... بابام رفت سراغ کارش که فهمید پرهام درگیر مواد شده ... اون لابراتوار در اصل یه آشپزخونه ساخت کراک و شیشه و هزار کوفت و زهر مار دیگه ... پرهام که می فهمه کارشون چیه می خواست اونجا رو ول کنه ولی ما رو تهدید کرده بودن ... بابا گفت: میره به پلیس میگه ولی همین که بابام یه چند قدمی کلانتری رسیده بود بهش زنگ زدن و گفتن: که بیاد جنازه تیکه تیکه شده برادرم رو از یه جای پرت ببرن و اگه می خواد این بلا سر من نیاد قید پلیس رو بزنه 

گریه اش به هق هق تبدیل شد و گفت: بابا نابود شد ... بابام وقتی که نمی تونست تیکه های بدنش رو که زیر پل پخش شده بود جمع کنه داغون شد ... بابام وقتی نتوست کفن پسرش بگیره و بگذار تو گور کمرش شکست آخه پرهامم تیکه تیکه شده بود کفن خونی بود ... از هرجاش می گرفتی یه جای دیگه اش می افتاد ... بابام گریه کرد قسم خورد که انتقام می گیره ... به خاطر همین مخفیانه وارد گروهشون شد ... پلیس تا میومد به خودش بجنبه کله گنده در می رفت، به خاطر همین منم همراه شدم ... پریا رو نابود کردم و شدم پرهام 2 ... تا توی انتقام منم سهم داشته باشم که همین چند وقت پیش لو رفتم ... اون نره غولا افتادن دنبالم ... اتفاقی ماشین آرتین رو دیدم و برای اینکه از دستشون در برم دزدمش ولی از شانس بدم با آرسین برخورد کردم ... همه چیز دست به دست هم داد که آرتین مجبور شد من رو بیاره خونتون 

- پس آرتین نمی دونه 

- نه ... نمی خوام هم بدونه

- دیر یا زود که می فهمید 

- تا اون به خودش بیاد ... من می رفتم 

آرشیدا با عصبانیت سرش داد زد: می دونی با آرتین چی کار کردی؟ ... اون بهت اعتماد کرده بود ... من رو باش که فکر می کردم تو براش مثل برادری ... اما تو یه باج گیر بودی 

- نه ... من فقط ازش کمک خواستم ... شاید اولش با تهدید مجبور ش کمکم کنه ولی بعدش 

- بعدش چی؟ 

پریا حرفی برای گفتن نداشت، گوشی آرتین که توی دستاش بود زنگ می خورد و اون نمی دونست باید چی کار کنه ... آرشیدا گوشی رو ازش گرفت و جواب داد: بله 

صدای متعجب آرتین از پشت گوشی میومد: گوشی من دست تو چی کار می کنه؟ پرهام کجاست؟ 

- با منه ... ماشینم خراب شد ... بهت زنگ زدم پرهام جواب داد اومد دنبالم

- الان کجایید؟ 

- من دارم میام 

- داری میای ... پس پرهام 

- اون کار داشت ... رفت 

بلند گفت: چی؟ 

- کر شدم ... پرهام رفت 

- یعنی چی رفته؟ ... بی خبر کجا رفته؟ 

نمی دونست باید چی کار کنه، پرهام یا پریا هر کی که بود برادرش بهش وابسته دوستیش شده بود و نباید یک دفعه این دوستی تموم می شد بالاجبار گفت: شوخی کردم کنارم 

- مرض داری ... زود بیاید خونه 

- باشه 

گوشی رو قطع کرد و با جدیت به پریا کرد و گفت: برام مهم نیست تو پریایی یا پرهام فعلاً نمی تونم بگذارم اینجوری آرتین رو تنها کنی ... فردا ازش خداحافظی می کنی و میری پی کارت 

پریا با اکراه گفت: باشه 

***

آرتین با تعجب به چمدون توی دستاش نگاه کرد و گفت: به سلامتی داری میری جایی 

لبخند تلخی بهش زد و گفت: دیگه وقت رفتنه 

- یعنی چی؟ 

با اینکه ناآروم بود نقاب خونسردی به صورتش زد و گفت: رفتنی باید بره ... همه چیز آروم شده ... دیگه باید برم سراغ زندگیم 

آرتین با وجودی که دلش نمی خواست دوست اجباریش رو از دست بده، ولی باید می گذاشت که اون بره چون اون دو هیچ وقت نمی تونستن با هم دوست باشن. لبخندی بهش زد و گفت: خب دیگه ... این آخر دوستی اجباریم بود 

پرهام دستاش رو به سمتش دراز کرد و گفت: بابت همه ی کمکات ازت متشکرم 

با اکراه بهش دست داد و گفت: خب برو 

پرهام از این رفتار سردش دلخور شد و با ناراحتی گفت: باشه

از کنارش رد شد و به سمت در خروجی رفت ... مشتی با دیدنش کلاهش رو برداشت و نزدیکش شد گفت: آقا دارید میرین 

لبخندی به مهربونی مشتی زد و گفت: بله مشتی ... رفتنی باید بره 

- به سلامت ... بازم بیاید، به خدا دلمون براتون تنگ میشه 

- منم همین طور ... مراقب آرتین باشید 

- شما که برید باز میشن همون آدم سابق 

- امیدوارم که اینطور نشه 

دوباره اواره کوچه و خیابون شده بود، دوباره یه جای امن رو از دست داده بود ... با نا امیدی به سمت تاکسی ها رفت که پژو 206 آلبالویی کنارش نگه داشت، با تعجب به راننده پژو نگاه کرد ... با تعجب گفت: آرشیدا خانم 

آرشیدا عینکش رو داد بالا با یه لبخند دلنشین گفت: بپر پایین 

- ولی 

- ولی نداره ... مگه دنبال جا نمی گردی 

- اخه 

- بپر پایین پسر 

سوار ماشین شد و آرشیدا پاش رو گذاشت و سریع اونجا رو ترک کرد ... با تعجب پرسید: من رو کجا می برید؟ 

بلند خندید و گفت: اول باید ببرمت یه جا که تو رو شبیه خودت کنن 

- چی؟ 

- حرف نباشه ... به موقعش همه چیز رو می فهمی 

بالاجبار تا مقصد سکوت کرد وقتی آرشیدا جلوی آریشگاه دوستش نگه داشت گفت: به نظرم دختر خوشگلی هستی 

- چی؟ 

آرشیدا سریع ریش تقلبیش رو کنده و گفت: بهتر دختر باشی ... تا جات امن باشه 

بدون حرف دنبال آرشیدا وارد سالن آرایش شد. آرشیدا به سمت زنی که موهاش رو شرابی کرده بود مدل کوتاهی مثل ریحانا داشت رفت و بهش گفت: ندا جون برات یه مشتری آوردم 

ندا نگاهی به دختری که لباس پسرا به تن داشت کرد و گفت: قضیه چیه؟ 

آرشیدا لبخند شیطنت آمیزی بهش زد و گفت: می خوام هنرت رو بهم نشون بدی ... پسر تحویلت دادم، دختر تحویل می گیرم 

- از دست تو 

پریا رو روی یکی از صندلی های آرایشی نشان داد و گفت: خب بهتر اول از همه یه اصلاحی کنی 

برای اینکه شبیه پسرا باشه، هیچ وقت دست به صورتش نزده بود به خاطر همین صورت پر مویی داشت، با وجود درد اصلاح آخ نگفت، بعد اصلاح صورت، ندا سراغ ابروهای پرش رفت و مدل هشتی کوتاه برداشت و یه آرایش ملایم کرد.

پریا با تعجب به دختری که توی آینه می دید نگاه کرد و گفت: من اینم 

ندا لبخندی بهش زد و گفت: با یه آرایش معمولی هم خیلی خوشگل میشی 

- ممنون 

آرشیدا بهش نگاه کرد و گفت: وای ندا جون کارت حرف نداره 

- من کاری نکردم ... مشتریم خدادادی خوشگل بود ... من فقط کمی بهش رسیدم 

- بازم دستت درد نکنه 

- می تونی لباسش رو توی اتاق پرو عروس عوض کنی 

- ایول 

با پریا به اتاق پرو رفتند ... پریا لباسایی که براش خریده بود رو پوشید، آرشیدا دیگه باور کرده بود اون یه دختر کامل شده ... با خوشحالی گفت ک بچرخ ببینم چی شدی 

پریا چرخی زد، با اون مانتوی کاربونی کوتاه و شال مشکی که سر داشت اون رو یه دختر تمام عیار کرده بود ... خودشم از اینکه شبیه دخترا شده بود به وجد اومده بود.

*** 

پریا با تعجب به آرشیدا نگاه کرد و پرسید: ما چرا ینجاییم؟ 

آرشیدا در حالی که پیاده می شد گفت: چون قرار اینجا زندگی کنی 

چی؟ 

بیا تو

آخه

آخه نداره ... بیا تو 

با ترس همراه آرشیدا وارد عمارت شد، با فکر اینکه کسی اون رو بشناسه سرش رو پایین انداخت، با صدای مشتی که آرشیدا رو صدا می زد ایستاد 

سلام خانم

سلام مشتی ... اتفاقی افتاده

راستش ... راستش، چیزه

چی شده ... می خوای بگی چی شده

بهتر زود برید تو ... آقا آرتین داره با خانم دعوا می کنه

چی 

دستای پریا رو گرفت و گفت: زود باش بیا تو 

آرتین بلند داد می زد: مگه این خونه صاحب نداره 

آذر با عصبانیت گفت: چیه ... وحشی شدی 

این خدمتکارا رو واسه چی استخدام کردی

باز چی شده؟ 

چرا باید دست به وسایلام دست بزنن ... مگه من بهت نگفتم کسی حق نداره دست به وسایلام بزنه

بگو دردت چیه ... که دنبال بهونه ای ... باز پول می خوای

تو فقط دردای بچه ها رو با پول می خری ... تو مادری

باز حرفای تکراری 

آرشیدا خودش رو بهش رسوند و گفت: چی شده؟ 

آرتین با ناراحتی گفت: می خواستی چی بشه ... صد بار گفتم ... این خدمتکار دست به وسایلام نزن، هی جا به جاش نکن 

چیت گم شده

Mp3player پرهام جا مونده بود ... گذاشتم روی میز الان نیست 

آرشیدا به پریا نگاه کرد و رو به آرتین کرد و گفت: خب الان پیداش می کنن 

خدمتکار با نگرانی mp3player رو براش اورد گفت: اینجاست 

با خشم از دستش گرفت و گفت: دیگه به وسایلام دست نزنید 

پریا با تعجب به تعجب به mp3player نگاه کرد که نگاه آرتین به چشمای آشنای طوسیش خورد با تعجب پرسید: این دیگه کیه؟ 

آرشیدا که تازه متوجه پریا شد با دستپاچگی گفت: این ... خدمتکار جدیدمونه 

آذر با عصبانیت گفت: چی؟ ... از کی استخدام خدمتکار را به تو سپردم 

آرشیدا برای اینکه آذر رو آروم کنه گفت: آذرجون ... به کار نیاز داره 

آذر شونه هاش رو بالا انداخت و گفت: بره کارگری ... من خدمتکار لازم ندارم 

آرتین که براش این نگاه آشنا بود بی اختیار گفت: لازم داری 

چی؟ 

از این به بعد این خانم اتاقم رو تمیز می کنه

ولی

ولی نداره

من میگم کی باید استخدام بشه

منم میگم کی اتاقم رو تمیز کنه ... از این به بعد همین خانم کارای من رو انجام میده 

آذر که دید مرغ آرشیدا و آرتین یه پا داره با خشم به پریا که سرش رو پایین انداخته بود گفت: برو پیش مژده ... لباسای کارت رو بهت بده 

آرشیدا محکم بغلش کرد و گفت: ممنون مامانی 

خیلی وقت بود که بچه هاش اون رو مامان صدا نکرده بودند، با خوشحالی گفت: این آخریش بود 

آرشیدا که دید آذر این حرف خوشش اومده گفت: چشم مامانی 

پریا به آرومی گفت: مرسی خانم 

آذر از سر به زیری پریا خوشش اومد و با غرور گفت: همیشه همینجور سر به زیر باش

چشم خانم

حالا برو آشپزخونه ... مژده لباسات رو بهت میده و بهت میگه چی کار باید بکنی

بازم متشکرم 

با نگرانی از کنار آرتین که توی ذهنش دنبال این چهره یآشنا می گشت گذشت و به سمت آشپزخونه رفت.

***

در حالی که سعی می کرد دستپاجگیش رو نشون نده، فنجون قهوه رو بهش داد و گفت: امر دیگه ای ندارید 

آرتین بی توجه بهش روزنامه اش رو نگاه کرد و گفت: می تونی بری 

چشم آقا 

سینی رو به آشپزخونه برد و نفس راحتی کشید که آرتین بهش گیر نداد، توی این سه روزی که شروع به کار کرده بود آرتین به هر بهونه ای ازش کار می کشید، کم بود بگه جوراب پاش رو هم در بیاره ... همه ی کارای شخصیش رو از لباس شستن و اتو کردن، قهوه بردن حتی اگه دیر وقت میومد باید براش شام می برد، می دونست که آرتین تنها برای این اون رو صدا می کرد تا شاید بفهمه اون رو قبلاً کجا دیده بود ... به خاطر همین سعی می کرد زیاد توی دیدش نباشه 

مژده نگاهی به سینی قهوه توی دستاش کرد و گفت: باز گفت تو براش ببری

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

سرش رو به علامت مثبت تکون داد، مژده مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: نکنه ازت کاری خواسته 

چی؟ 

نزدیکش شد و با حالت تهدید آمیز گفت: خوب گوش کن ... زیاد باهاش گرم نگیر 

من چی کار به آقا آرتین دارم

از من گفتن بود ... بهش اعتماد نکن، من و تو براش دستمال کاغذی بیش نیستیم 

اخمی بهش کرد و با عصبانیت گفت: چنین اجازه بهش نمیدم 

می دونی ... خیلیا مثل تو این حرف رو زدن ولی زود خامش شدن ... مثل تو زیاد اومدن و رفتن

ولی من مثل اونا نیستم

خدا کنه 

بی تفاوت به عصبانیت پریا مشغول آشپزی شد.

***

ساعت یازده بود و آقا آرتین بهش دستور داده بود که براش این وقت شب قهوه درست کنه اونم دو تا ... با عصبانیت قهوه رو براش به اتاقش برد، تقه ای به در زد و وارد اتاق شد با دیدن چیزی که می دید هل شد و سینی قهوه از دستش افتاد، دختری که روی تخت نشسته بود با خشم بهش نگاه کرد و گفت: دست و پا چلفتی ریختیشون 

آرتین حتی بهش نگاه نکرد، پریا در حالی که سعی می کرد مانع از گریه اش بشه گفت: ببخشید الان یکی دیکه میارم 

آرتین به طرفش برگشت و با عصبانیت بهش نگاه کرد و گفت: لازم نکرده 

اخه 

به چشماش نگاه کرد و خواست سرش داد بزنه اخه نداره ... ولی اون چشمای آشنا باز کار خودشون رو کردن ... اون چشما رو کجا دیده بود، شبیه چشمای پرهام داشت ولی این دختر رو کجا دیده بود ... چرا حس می کنه این دختر و می شناسه؟ ... چرا این چشمای طوسی که اشک توی چشماش جمع شده رو یاد پرهام می اندازه نکنه اون خواهر پرهامه ... ولی نه ... خواهر پرهام اینجا چی کار می کنه ... این دختر رو آرشیدا معرفی کرد پس باید اون رو یه جای دیگه دیده باشه 

یاسی به جای اون گفت: همین که شنیدی ... برو بیرون 

اشک به آرومی از چشمای پریا چکید و با بغض اتاق رو ترک کرد. با رفتنش، یاسی با شیطنت دستش رو دور کمر آرتین برد و گفت: دختره ی احمق ... شبمون رو بهم زد 

آرتین بی اختیار خودش رو عقب کشید و با کلافگی گفت: بهتر بی خیال امشب بشیم 

یاسی با ناراحتی گفت: یعنی چی؟ 

آرتین لباسش رو پوشید و گفت: حاضر شو می رسونمت خونتون 

چی؟!

همینکه شنیدی

تو چت شده؟ 

یک دفعه یاد پریا افتاد با تعجب پرسید: نکنه قضیه اون دختره است 

بهش نگاه کرد و گفت: نکنه باهاش بودی

آرتین با عصبانیت داد زد: خفه شو ... لباست رو بپوش

یاسی که دید نمی تونه کاری کنه ... با اکراه مانتوش رو پوشید و همراهش به طبقه پایین رفت که با چشمای خیس پریا برخورد کرد، از اون که شبش رو خراب کرده بود بیزار بود، می دونست که آرتین دروغ میگه و بین این دو یه چیزایی هست برای همین، با شیطنت دستاش رو دور بازوی آرتین برد با عشوه گفت: بهتر بریم خونه ی ما ... اینجا خرمگس زیاد داره 

آرتین به چشمای پریا نگاه کرد و دلیل اینکه از ناراحتی این دختر خدمتکار ناراحت، سر درگم شده بود.

***

آرشیدا لبخندی به آرسین زد و گفت: پس ... دو تا برادرا آشتی کردن 

آره ... فکر می کرد من به خاطر یه موضوعی اون رو از پروژه کنار گذاشتم

پس چرا کنارش گذاشتی؟ 

نمی دونم چرا ولی فکر کردم ... بهتر با پرهام خوش باشه 

با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: چرا؟ 

اون موقع پرهام تازه اومده بود و آرتین دائم کنارش بود ... نمی خواست ازش جدا باشه

آره

خودتم می دونی ... وجود پرهام آرومش می کرد 

پریا سینی چای رو به سمتشون برد و گفت: بفرمایید 

آرسین سرش رو بالا آورد که چای رو بردار با چهره ی آشنای پریا مواجه شد با تعجب پرسید: خدمتکار جدیدین 

بله آقا 

آرشیدا سریع چایش رو برداشت و گفت: می تونی بری 

چشم خانم 

آرسین کمی از چایش رو خورد و گفت: ندیده بودمش 

آرشید در حالی که هول شده بود گفت: تازه اومده 

آرسین مشکوکانه نگاهش کرد و گفت: چیزی شده؟ 

نه

پس چرا هول شدی 

آرشیدا لبخند تصنعی زد و گفت: اوا چرا بهم تهمت می زنی ... چرا باید هول بشم؟ 

نمی دونم 

***

یاسی با ناراحتی به آذر نگاه کرد و گفت: خاله ... یه چیزی بپرسم، راستش رو می گی 

آذر در حالی که با خونسردی چایش رو می خورد گفت: آره عزیزم ... بگو 

آرتین کسی رو دوست داره 

آذر از حرف بچگونه ی یاسی خنده اش گرفت و گفت: آرتین و عشق ... تو مگه آرتین رو نمی شناسی ... اون فقط دنبال خوش گذرونی 

خاله کی می خواید به قولتون عمل کنید

چه قولی؟!

شما بهم گفته بودین من عروستونم ... خودتون گفتین که کمکم می کنید که من به آرتین برسم

من از خدامه ... ولی آرتین قبول نمی کنه ... میگه برام زوده

پس چرا با من بازی می کنه ... چرا وقتی تنها میشه میاد سراغ من

چه بدونم ... تو بهتر از من می شناسیش 

دستای آذر رو گرفت و گفت: بیاید توی عمل انجام شده قرارش بدیم 

چی؟ 

توی تولد آرتین ... رسماً اعلام کنید که من و آرتین می خوایم باهم نامزد کنیم

می دونی که شر می کنه

نمی کنه ... آرتین به آبروی خانوادگیش اهمیت میده

باشه ببینم چی میشه 

پریا چای ها رو برداشت و به آشپزخونه رفت. مژده نگاهی بهش کرد و گفت: یاسی خانم هنوز هستن

آره 

با غیض گفت: وای که از این دختره ی نچسب متنفرم 

برای اینکه از مژده حرف بکشه گفت: ولی آقا آرتین که ازش خوشش میاد 

مژده بلند خندید و گفت: آقا از این دختر خوشش بیاد عمراً

ولی من خودم دیدم شب رو با هم بودن

ببین که چی شده ... آقا به این عجوزه پناه برده

یعنی چی؟ 

یعنی اینکه ... وقتی آقا از چیزی ناراحته با این دختر می پره

پس دوستش داره ... چون آرومش می کنه

نه بابا ... چون تنها دختریه که سریع بهش پا میده

واقعاً

این یاسی با یه اشاره خودش رو در اختیار آقا قرار میده

یاسی خانم عاشقشه ... چرا آقا آرتین ازش استفاده می کنه

میگم احمقی میگی نه ... این دختر خاطرخواه پول آقاست نه خود آقا

واقعاً

این ادا و اطوار که چیزی نیست پس فردا که تولد آقاست بیا و ببین مثل کنه بهش می چسبه 

بی اختیار گفت: تولد آرتین 

اخمی بهش کرد و گفت: آرتین نه آقا آرتین 

ببخشید

آره ... می تونی بری اتاق آقا آرتین رو تمیز کنی 

چشمی گفت و به اتاق آرتین رفت. می دونست که توی اتاق به خاطر همین تقی به در زد و منتظر شد که بگه بیا تو ولی اون جواب نداد، به خیال اینکه توی اتاق نیست در رو باز کرد دید، آرتین هدفونش توی گوشش داره ام پی تری پلیرش گوش می کنه ... از اینکه داره شعرای پرهام رو گوش می کنه ناراحت بود ... اگه صدای اون رو می شنید شاید می فهمید که اون کیه به خاطر همین باید هر چه زود رمش رو در میاورد ولی چطوری 

آرتین نگاهش رو از ام پی تری برداشت بهش که متعجب بهش نگاه کرد و پرسید: چیزی شده؟ 

با دستپاچگی گفت: برای نظافت اومدم 

بیا تو 

در حالی که داشت آینه رو شیشه پاکن می کشید با نگرانی گفت: میشه بپرسم چی گوش می دادین؟ 

می خوای گوش کنی 

در حالی که چشماش از تعجب درشت تر شده بود گفت: من آقا!... نه 

آرتین نزدیکش شد و بدون اینکه ازش اجازه بگیره هدوفون رو روی گوشش گذاشت با تعجب به آرتین که یک قدمیش ایستاده بود نگاه کرد ... از اینکه انقدر بهش نزدیک شده قلبش تند تند می زد ... آرتین لبخندی بهش زد و گفت: گوش کن 

صدای پرهام بود که براش می خوند 

به دیدارم بیا، ای همگناه، ای مهربان با من

که اینان زود میپوشند رو در خوابهای بی گناهیها

و من میمانم و بیداد بی خوابی

در این ایوان سرپوشیدهٔمتروک

شب افتاده ست و در تالاب ِ من دیری ست

که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهیها، پرستوها

بیا امشب که بس تاریک و تنهایم

بیا ای روشنی، اما بپوشان روی

که میترسم ترا خورشید پندارند

و میترسم همه از خواب برخیزند

و میترسم همه از خواب برخیزند

و میترسم که چشم از خواب بردارند

نمیخواهم ببیند هیچ کس ما را

نمیخواهم بداند هیچ کس ما را

و نیلوفر که سر بر میکشد از آب

پرستوها که با پرواز و با آواز

و ماهیها که با آن رقص غوغایی

نمیخواهم بفهمانند بیدارند

شب افتاده ست و من تنها و تاریکم

و در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند

پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!

اشک به آرومی از گوشه چشماش چکید، با ناراحتی به آرتین که با تعجب بهش زل زده بود نگاه کرد و با دستپاچگی هدفون رو در آورد و گفت: ببخشید آقا 

تو سواد داری

نه آقا

مگه میشه ... تو این شعر رو می خوندی

همراه اون آقا می خوندم

این شعر رو قبلاً شنیده بودی

بله آقا ... تو یکی از برنامه های تلویزیون، راه شب آقا

تو راه شب رو می دیدی

بله آقا 

مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: راست میگی که سواد نداری 

برای چی دروغ بگم ... من به زور اسمم رو می نویسم

باشه به کارت برس 

پریا برای اینکه زودتر از نگاه هاش فرار کنه، سریع اتاق رو تمیز کرد و رفت.

***

به اصرار مژده با مهدی پسرش که تازه می رفت کلاس سوم برای خرید وسایلای مدرسه اش باهاش رفت بازار ... مهدی با ذوق به کیفای کودکانه نگاه کرد و گفت: خاله ببین چقدر خوشگلن 

لبخندی بهش زد و گفت: آره ولی تو که کیف داری ... باید دفتر و مداد برات بخریم 

نمیشه دفتر نخریم ... کیفم پاره شده، آبروم پیشه همکلاسی هام رفته 

پریا به کیف پولش نگاه کرد با دیدن پولی که اندازه خرید یکی از کیفا باشه، لبخند روی لباش نشست و گفت: اگه قول بدی شاگرد اول میشی ... برات می گیرم 

مهدی هورای بلندی کشید و گفت: قول میدم 

یکی رو انتخاب کن 

مهدی کیفی که عکس جومونگ رو داشت و برداشت و گفت: این خوبه 

پریا با کلی چک و چونه ده تومن تخفیف گرفت و به سراغ لوازم التحریر فروشی رفت، مهدی با دیدن دفترای فانتزی با ذوق زدگی انتخابشون کردوگفت: خاله من اینا رو می خوام 

پریا لبخند دلنشینی بهش زد و گفت: باشه عزیزم 

چند تا مداد سیاه و قرمز و خط کش برداشت و رو به فروشنده کرد و گفت: اینا رو بر می داریم 

فروشنده با خوشرویی، لوازم رو توی پاکت مخصوص مغازه اش گذاشت. پریا نگاهی به کتابای توی ویترین کرد با دیدن اشعار مهدی اخوان ثالث یاد پرهام افتاد که چقدر خوب شعرهاش رو می خوند ... بی اختیار گفت: یکی از کتابای اخوان ثالث رو میارید 

بله خانم

متشکر 

با خوشحالی کتاب رو خرید و همراه مهدی به عمارت برگشتند ... مهدی با خوشحالی به مژده گفت: مامانی ... ببین خاله چیا برام خریده 

مژده با خوشحالی به کیف مهدی نگاه کرد و گفت: چرا ... خاله رو توی زحمت انداختی!

پریا با مهربونی دستش رو روی شونه های مهدی گذاشت و گفت: من که کاری نکردم 

مژده نگاه تشکر آمیزی بهش کرد و گفت: متشکرم عزیزم 

خواهش می کنم 

رویا با اخم نگاهی بهشون نگاه کرد و گفت: آقا باهاتون کار داره ... پریا خانم 

رویا از اینکه آرتین، پریا خدمتکار شخصیش کرده بود و اون رو جلوی اذرخانم ضایع کرده بود از پریا بیزار بود به خاطر همین سعی داشت با طعنه و کنایه اون رو آزار بده.

پریا لبخندی به حرص خوردن رویا کرد و گفت: الان میرم 

چشمکی به مهدی زد و به سمت اتاق آرتین رفت ... تقه ای به درش زد و با صدای بیا توی آرتین وارد اتاق شد.

سر به زیر گفت: با من کار داشتین آقا 

آرتین به دختر خدمتکاری که وقتی اون رو می دید سر به زیر داشت و می خواست با پنهون کردن چشماش رازی که داره رو ازش پنهون کنه ... نزدیکش شد و گفت: فردا تولدم 

پریا بی اختیار سرش رو بالا آورد به چشمای قهوه ای آرتین خیره شد، در حالی که سعی می کرد نشون نده از هیجان نگاه آرتین بهش قلبش تند می زنه ... لبخند کمرنگی بهش زد و گفت: می دونم آقا 

می خوام فردا بهترین مهمونی رو داشته باشم

من هر کاری که بتونم انجام میدم 

آرتین با جدیت بهش نگاه کرد و گفت: بتونم انجام میدم نداریم ... باید مهمونیم مثل همیشه 

چشم آقا

حالا می تونی بری

برای همین من رو صدا کردین 

آرتین مثل کسایی که چیزی رو به یاد اورده باشه گفت: آخ یادم رفته بود 

به کت وشلوارش که روی تخت بود اشاره کرد و گفت: این رو ببر خشک شویی ... بهشون بگو سفارشیه

کت رو برداشت و گفت: چشم آقا

تا غروب اماده باشه

چشم

می تونی بری

چشم 

آرتین از این چشمای سر سری پریا خنده اش گرفته بود ولی خودش رو کنترل کرد و اخم الکی بهش کرد و گفت: تو که هنوز اینجایی 

ببخشید 

سریع اتاق رو ترک کرد ... باید زودتر این کت رو به خشک شویی می برد، ولی اون که ادرسش رو نمی دونست به خاطر همین به آشپزخونه رفت و ادرس رو از مژده گرفت، کت رو به خشکشویی برد 

با دیدن کافی نتی که کنار خشک شویی، فکر اینکه شاید از طرف پدرش براش ایمیل فرستاده باشه به خاطر همین کت رو تحویل داد و به کافی نت رفت، با دیدن محیطی که پر از پسر بود بدون اینکه به کسی نگاه کنه پشت اولین سیستمی که خالی دید رفت و سریع ایمیل رو چک کرد با دیدن اسم ایمیل یاشار با تردید ایمیل رو باز کرد 

حالا که از دستم در رفتی بهتر این فیلم رو ببینی 

بهتر خودت رو نشون بدی وگرنه ظرف چهار روز جنازه اش رو مثل داداش تحویلت میدم 

عماد 

هدفون رو توی گوشش گذاشت و با ترس فیلم رو باز کرد بعد از چند دقیقه فیلم شروع شد ... یه محیط از یه سوله تاریک بود که مردی روی صندلی نشان ده بودند، دوربین به جلو رفت تصویر کامل یاشار که از شدت کتکایی که خورده بود چیزی از صورت مردونه ای که براش جذاب بود نمونده بود با بغض به چشمای یاشار نگاه کرد دهنش رو بسته بودند ... یاشار براش حکم برادر بزرگ رو داشت معلوم بود اونقدر شکنجه شده بود که نتونسته بود دووم بیاره و حرف نزنه، با چشماش می خواست چیزی رو بگه ... 1 ... 4 ... 6 ... 5 ... 8 ... 0 ... 3 ... 2تعداد پلکا نشونه کلماتی بود 1 یعنی تو ... 4 یعنی خطر ... 6 عماد ... 5 کامپیوتر ... 8 ایمیل ... 0 هک ... 3 ویروس ... و 2 بدو 

پریا سریع هدفون رو از توی گوشش در اورد و با ترس گفت: هک شدم ... لعنتی 

سریع از توی کیفش پول در آورد و بدون اینکه ببینه چقدر به کافی نتیه میده از اونجا خارج شد ... با احتساب زمانی که برای دیدن ایمیل و فیلما فقط ده دقیقه وقت داشت که از اونجا فرار کنه ... می دونست که آدمای عماد همه جا هستند با نگرانی به اطرافش نگاه کرد با دیدن افرادی که می تونستند ادمای عماد باشند به سمت خشکشویی رفت و با عجله گفت: سفارش آماده است 

مسئول اتوشویی نگاهی به پریا که از شدت ترس رنگش پریده بود کرد و گفت: حالتون خوبه

پریا که اصلاً توی حال خودش نبود با دستپاچگی پرسید: چی؟ 

پرسیدم حالتون خوبه

آهان ... آره

مطمئنید

آره ... فقط کت رو بدین 

مرد کت رو بهش داد و پریا پولش رو داد و رسید رو گرفت ... نگاهی به اطراف کرد و با دیدن امنیت مسیر، لبخند رضایتمندی بهش زد و گفت: خدا رو شکر

با عجله به عمارت برگشت، مشتی با دیدن چهره ی پریشون پریا با نگرانی پرسید: حالت خوبه دخترم 

لبخند کمرنگی زد و گفت: آره مشتی

ولی رنگت خیلی پریده

هیچی نشده

نمی خوای به من بگی 

پریا برای اینکه خیال مشتی رو راحت کنه گفت: راستش توی مسیر دو تا اراذل مزاحمم شدن ... ازشون ترسیدم 

با صدای عصبانی آرتین که از پشت سرش گفت: کجا بودن 

به ارتین که از شدت عصبانیت سرخ شده بود نگاه کرد و با خودش گفت: این چرا عصبانیه؟ نکنه من کار بدی کردم 

با دستپاچگی گفت: چی آقا؟!

گفتم کجا بودن

چی؟ 

مزاحما رو میگم

نزدیک خشک شویی بودن ... چیز خاصی نبود آقا 

با جدیت گفت: از این به بعد با ماشین میری و میای 

آخه

آخه نداره 

بی توجه به نگاه های متعجب مشتی و پریا به سمت ماشینش رفت ... خودشم نمی دونست چرا براش مهم بود که پریا رو ناراحت نبینه.

***

آرشیدا با بهت زدگی از حرفی که می شنید خشکش زده بود ... پریا با نگرانی تکونش داد و گفت: ارشیدا خانم 

آرشیدا اخمی بهش کرد و گفت: تو عقل نداری 

اخه

دختر تو با یه گروه قاچاقچی در افتادی ... کار تو نیست که باهاشون در گیر بشی

ولی ... یاشار به خاطر من اسیر شده ... تازه باید بفهمم که بابام لو رفته یا نه

اولاً چه تو بری چه نری اونا بلایی که می خوان سر اون آقا یاشار میارن ... دوماً از کجا می دونی که این یه نقشه نیست و یاشار رو نکشتن

ولی 

داد زد: ولی نداره پریا ... تو یه بار گیرشون افتادی ... این بار راه فرار پیدا نمی کنی 

پس یاشار و بابام چی میشن

احمقی دیگه ... اگه بابات لو رفته بود به جای یاشار فیلم بابات رو می گذاشتن به جای سه روز سه دقیقه وقت بهت می دادن می دونی چرا چون می دونند که تو اونقدر مغزت خرابه که برای بابات میری جایی که می خوان 

پریا با سرگشتگی، با چشمای خیس بهش نگاه کرد و گفت: پس من چی کار کنم؟ 

فعلاً صبرکن 

اشکاش رو پاک کرد و گفت: خیلی سخته که عزیزات رو دم مرگ ببینی و نتونی براشون کاری کنی 

می دونم چه دردی می کشی 

بلند شد و گفت: بهتر من برم ... فردا تولد آقا آرتینه 

آرشیدا برای اینکه فکر پریا رو از اون گروه پرت کنه با خوشحالی ساختگی دستاش رو گرفت و گفت: بیا ببین کادوم قشنگه 

از توی کشوش جعبه ساعتی که برای آرتین خریده بود رو بهش نشون داد و گفت: چطوره؟ 

پریا به ساعت طلای توی دستش نگاه کرد و برای اینکه دلش رو نشکنه لبخندی بهش زد و گفت: خیلی قشنگه ... آقا آرتین خیلی ساعت دوست داره 

تو از کجا می دونی

از کلکسیون ساعتشون که توی کمده

آره ... دو تا چیزه که از داشتنشون سیر نمیشه یکی ساعت، یک عینک

آره ... خب من برم

باشه 

در حالی که پریا به چارچوب در رسید صداش زد: پریا

پریا نگاه غمگینش رو بهش دوخت و گفت: بله خانم 

لبخند گرما بخشی بهش زد و گفت: همه چیز درست میشه 

با نا امیدی گفت: امیدوارم 

از اتاقش بیرون رفت.

***

همه چیز تک بود، آذر مثل همیشه با ظرافت روی همه ی کارا نظارت داشت ... رومیزی های ابریشم، گلاسه های نو، نوشیدنی اعلا و شربت های طبیعی از بهترین رستوران شهر ده نوع غذا و انواع سالاد ها رو سفارش داده بود، هم به فکر پیرها بود که جاهای خلوت رو دوست داشتند هم به فکر جوونا که خوشگذرونی رو ترجیح می دادند 

خدمتکار مشغول سرویس دادن به مهمونا بودند، پریا هم برای اینکه مژده دست تنها بود ... توی آشپزخونه کار می کرد و هر بار که رویا میومد به آشپزخونه تا لیوان های شربت رو پر کنه با هیجان از مهمونا تعریف می کرد و پریا و مژده به این لحن حرف زدن رویا خنده اش گرفته بود.

با صدای علمدار که رو به رویا کرد و گفت: با پریا بیان کمک 

پریا هم بالاجبار با رویا به سالن مهمانی رفت ... با دیدن مهمونا می تونست درک کنه که چقدر دیدن این مهمونا براش هیجان داره ... همه لباسای گرون قیمت پوشیده بودند و مثل فیلما یا در گوشه ای مشغول صحبت کردن و خندیدن بودن و یا در سن رقص مشغول رقص بودند ... نگاهش به یاسی که خودش رو به آرتین چسبونده بود و اون رو مجبور می کرد باهاش برقصه دوخت، از اینکه اون دختره انقدر به آرتین گیر داده بود حس می کرد الانه است که بره کله ی دختره رو بکنه ولی خودش رو کنترل کرد و سینی شربت رو به سمت آرسین که با دوستاش مشغول حرف زدن در مورد پروژه شهرک ویلایی بود برد و گفت: بفرمایید 

آرسین لبخندی زد و آب پرتقال برداشت ... بعد از اینکه همه مهمونا دور کیک تولد جمع شدند، آرتین با غرور شمع 27 سالگیش رو فوت کرد و اولین برش کیک رو زد، بعداز بریدن کیک نوبت کادو ها بود ... کادو ها هم مثل مهمونا شیک و گرون قیمت بودند از ساعت و گوشی و تبلت حتی سوئیچ ماشین 206 رو که دایی آرتین براش خریده بود هم توی کادو ها بود ولی گرونترین کادو ... هدیه پدر ارتین که به خاطر کارش توی انگلیس بود ولی کادو رو براش فرستاده بود ... یه ویلا توی لواسان با متراژ 2000 متر اونم توی بهترین نقطه ی شهر ... آرشیدا هم ساعتی رو که پریا نشون داده بود رو داد و آرسین هم یک آپارتمان توی فرشته وقتی نوبت آذر شد لبخند غرور امیزی زد و گفت: من بهترین کادو رو برای پسرم انتخاب کردم 

نزدیک یاسی شد و گفت: همین جا اعلام می کنم که پسرم با یاسی قرار ازدواج کنند 

آرتین با بهت زدگی به آذر نگاه کرد ولی برای اینکه ابرو ریزی نشه لبخندی زد و دست یاسی رو گرفت و گفت: آذر باز من رو غافلگیر کرد 

پریا با وجودی که توی باغ بود ... حس می کرد که نفسش دیگه نمیاد، به سختی می تونست نفس بکشه به پشت عمارت رفت و سر خودش داد زد: به چه حقی عاشق شدی؟ تو کی هستی که عاشقش بشی؟ کی هستی پری ... تو یه فراری ... یه فراری که برای همه دردسری ... می خواستی با این عشق به کجا برسی ... به کجا؟!

اشکاش رو پاک کرد و گفت: من کم نمیارم 

نفس عمیقی کشید و دوباره به مهمونی برگشت، انگار که نه انگار اتفاقی افتاده و با آسودگی خاطر مشغول پذیرایی از مهمونا بود 

***

با ترس به اطرافش نگاه می کرد ... گوشه از رودخونه پر از آشغال کیسه خونی بود با ترس بهش نزدیک شد و در کیسه رو باز کرد با دیدن سر بریده یاشار جیغ بلندی کشید و از خواب پرید 

در حالی که خیس از عرق بود با گریه گفت: فقط یه خواب بود ... یه کابوس ... یاشار حالش خوبه ... اونا باهاش کاری ندارن ... اون من رو لو داده پس جاش امنه ... آره ... آره ... اون زنده است 

مژده با نگرانی بهش نگاه کرد و گفت: حالت خوبه 

چی 

کابوس دیدی 

سرش رو به علامت آره تکون داد و گفت: یه کابوس بود 

نگران نباش 

لیوان آب رو بهش داد و گفت: بگیر بخواب 

لبخندی بهش زد که باور کنه حالش خوبه ... مژده با خیال اینکه حالش بهتر شده، به اتاق خودش برگشت، پریا که فکر یاشار دیگه خواب به چشماش نمی اومد با خودش گفت: هر چه بادا باد ... بهتر به داد یاشار برسم، فردا اخرین مهلت و من باید برم 

***

آرشیدا با نگرانی از مژده پرسید: پریا کجاست؟ 

نمی دونم گفت ... جایی کار داره 

سرش داد زد: تو هم گذاشتی بره 

اخه من چی می تونستم بگم ... از خانم مرخصی گرفته بودند 

کی رفت 

همین یه نیم ساعت پیش

شماره ای ازش داری 

بله 

شماره پریا رو داد و با نگرانی گفت: اتفاقی افتاده خانم؟!

نه ... فعلاً که نه 

با عجله خودش رو به ماشینش رسوند ولی وقتی روشنش کرد دید روشن بشو نیست ... با نا امیدی به ماشینش لگد زد و گفت: حالا وقت خراب شدن بود 

با دیدن آرتین خودش رو بهش رسوند و گفت: من رو زود برسون یه جایی 

چی شده؟ 

هیچی ... زود بریم 

شماره پریا رو گرفت، وقتی جواب داد: بله 

با عصبانیت داد زد: کجایی؟ 

آرشیدا خانم ... من رفتم 

چی چی رو رفتی ... برگرد خونه 

نمی تونم ... یاشار توی دردسر افتاده 

پریا می گم برگرد 

آرتین با اسم پریا با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: پریا همون خدمتکارمونه 

آرشیدا بی توجه به حرف آرتین گفت: پریا باز توی دردسر میفتی 

نمی تونم بی تفاوت باشم 

با صدای مترو فهمید که پریا توی مترو اگه زود برسه می تونه جلوی رفتنش رو بگیره ... آرشیدا خودش رو به مترو رسوند رو به آرتین کرد من میرم اون بالا تو هم برو سمت دیگه 

آرتین با تعجب پرسید: دنبال کی میگردی؟ 

پریا همون خدمتکارمون ... نگذار جایی بره 

برای چی؟ 

پرهام اگه می خوای پریا زنده بمونه ... نگذار بره جایی 

باشه 

با نگرانی دنبال پریا می گشتن، با دیدن چهره ی آشنای پریا با عصبانیت خودش رو بهش رسوند و بازوش رو گرفت و گفت: کجا میری؟ 

پریا بهت زدگی به آرتین که با خشم بهش نگاه می کرد خیره شد و با دستپاچگی گفت: آقا شما اینجا ... 

اون رو به سمت قسمت خروج کشوند، پریا که دید نمی تونه جلوی قدرت ارتین کاری بکنه بالاجبار همراهش شد ... آرتین پریا رو سوار ماشین شد و سرش داد زد: می مونی همین جا ... تکونم نمی خوری 

آخه 

آخه نداره ... می فهمی 

پریا که خشم ارتین رو دید، ترجیح داد ساکت باشه، آرتین به آرشیدا زنگ زد و گفت که پریا رو پیدا کرد 

آرشیدا با دیدن پریا نفس راحتی کشید و با اخم بهش نگاه کرد و گفت: دختر تو که نصف جونم کردی 

ببخشید خانم ولی من باید برم 

آرشیدا رو به آرتین کرد و گفت: تا در نرفته از اینجا بریم 

آرتین که دید بهتر پریا رو از جایی که احتمال داره توی خطر باشه دور کنه به خاطر همین پا روی گاز گذاشت با سرعت از اونجا دور شد. پریا با گریه گفت: آرشیدا خانم یاشار توی خطره 

آرتین با تعجب از توی آینه به پریا که داشت برای یه مرد گریه می کرد نگاه کرد و گفت: میشه به منم بگین چی شده؟!

آرشیدا اخمی بهش کرد و گفت: این موضوع به تو مربوط نیست 

آرتین با عصبانیت پاش روی ترمز گذاشت و داد زد: اگه به من مربوط نیست ... بفرمایید بیرون 

پریا که دید آرتین خیلی عصبانیه بدون فکر گفت: من یه دختر فراریم 

آرتین با تعجب به پریا نگاه کرد و گفت: چی میگی؟ 

آرشیدا از جوابی که پریا داده بود خیال راحت شد و به جای پریا ادامه داد: پریا یه دختر که به خاطر خانواده متعصبش نمی تونست درس بخونه، یه خانواده ای که یه دختر سیزده سالگی باید شوهر کنه ولی پریا تا اینجا تونست جلوشون بایسته ... ولی چند وقت پیش می خواستن به زور شوهرش بدنش اونم به کی به یه معتاد که همسن بابابزرگش بوده 

آرتین نگاه عاقلانه ای به خواهرش که داشت دروغ می بافت کرد و گفت: فکر می کنی من این حرفا رو باور می کنم ... پس آقا یاشار کجای این قصه است 

پریا با دستپاچگی گفت: دوست پسرمه 

آرتین نگاه پر از خشمش رو بهش دوخت ... پریا که هول شده بود گفت: ما هم رو می خوایم ... ولی بابام نمی گذاشت، همین چند روز پیش فهمیدم بابا می خواد بره سراغ یاشار ... آرشیدا خانم میگه نقشه است که من رو گیر بیارند 

آرشیدا با هیجان گفت: آره نقشه است ... خانواده اش بگیرنش حتماً می کشنش 

پریا در حالی که گریه اش گرفته بود گفت: تنها امیدم ... خونه ی شماست 

آرتین پاش رو روی گاز گذاشت و بدون هیچ حرفی مسیر خونه رو پیش گرفت.

***

مهدخت با ناراحتی به سوالای ریاضی نگاه کرد و گفت: خاله این سوالا داره دیوونه ام می کنه 

پریا نگاهی به سوالا کرد و دستی به موهای خرمالوییش کشید و گفت: آی دختر حواس پرت ... اینا که خیلی آسون هستن 

برگه رو ازش گرفت و شروع به حل کردن سوالات انتگرال کرد و بعد از اینکه تموم کرد گفت: اینبار من برات نوشتم ولی دفعه ی بعد باید خودت راه حلاش رو پیدا کنی 

مهدخت با خوشحالی بوسه ای به گونه های استخونی پریا زد و گفت: خاله یه دونه ای فقط محض نمونه ای 

یه زبون باز

به خدا دروغ نمیگم شما یه دونه اید ... خدا شما رو برای من فرستاده 

برو من خودم زغال فروشم ... من رو سیاه نکن 

مهدخت در حالی که به سمت خونشون که خونه ی سرایدار بود می رفت بلند گفت: چه باور کنی چه نکنی توی قلب ما جا داری خاله ی گلم 

مژده از پنجره به دخترش که بعد مدت ها خوشحال بود نگاه کرد و گفت: خدا رو شکر که لبخند روی لبای این دختر نشست 

پریا با مهربونی بهش نگاه کرد و گفت: مهدخت دختر سرحال و شادیه 

برای مهدی که بچه است قبول کردن این زندگی آسونه ولی برای مهدخت سخته که سرایدار یه خونه ی ایونی باشی اونم توی یه جایی مثل اینجا که مردمشون به میلیون میگن پول خورد ... طفلی دخترم، برای اینکه توی مدرسه معمولی باشه صبح ساعت پنج راه میفته که توی نازی آباد درس بخونه باز اونجا قابل تحمل تر 

چرا؟ نازی آباد 

لبخند تلخی زد و گفت: به نظرت یه دختر سرایدار می تونه با یه دختر پولدار همکلاس باشه 

پریا با ناراحتی دستش رو روی شونه اش گذاشت و گفت: مهدخت یه روز میره دانشگاه ... یه روز خانم مهندس میشه ... یه روز میشه مهندس مهدخت سهرابی ... دیگه دختر سرایدار نیست 

مژده از این حرف امیدوارانه گفت: تنها امید من و مشتی عاقبت به خیری این دو تا بچه است 

رویا در حالی که سینی رو روی میز می کوبید، با عصبانیت گفت: دیگه این دختر رو نمی تونم تحمل کنم 

مژده به سمت سینک ظرفشویی رفت و پرسید: چی شده؟ 

رویا درحالی که از شدت عصبانیت پره های بینیش باز و بسته می شد گفت: این یاسی خانم فکر می کنه کیه ... اگه قهوه بلد نیستی، آب زیمپو به جای قهوه برای من نیار برو یه نسکافه برام بیار 

پریا که مثل رویا از این دختره بدش میومد، به سراغ نسکافه رفت و گفت: اینبار من می برم 

رویا روی صندلی نشست و با خوشحالی گفت: آره ... تو ببر، تو ماشالله یه متر زبون داری ... همیشه جواب توی آستینه 

پریا از حرف رویا که می خواست اون رو برای کل کل کردن با یاسی آماده کنه خندید و گفت: از دست تو رویا 

پریا نسکافه رو اماده کرد، چون باباش یه کافی شاپ داشت بلد بود که با شیر نسکافه رو تزئئن کنه به خاطر همین طرح یه گل انداخت و با غرور به سمت سالن رفت ... یاسی که منتظر آرتین بود با دیدن پریا اخمی بهش کرد و گفت: نسکافه رو اوردی 

در حالی که سعی می کرد عصبانیتش رو کنترل کنه لبخندی بهش زد و گفت: بله خانم 

نسکافه رو روی میز گذاشت، یاسی به نسکافه و تزئین روش کرد و پرسید: کار توئه؟ 

بله خانم 

بد نیست ... می تونی بری 

چشم 

همین که خواست بره چشمش به آرتین که با سردی از پله ها پایین میومد، آرتین با اکراه خواست که به یاسی نگاه کنه اما چشمش به چشمای آشنای پریا خورد بی اختیار هر دو بهم خیره شده اند. با صدای یاسی که با عصبانیت به پریا می گفت: مگه نگفتم می تونی بری 

پریا با عجله به سمت آشپزخونه رفت ... آرتین کنار یاسی نشست و با اخم گفت: اینجا چی کار می کنی؟ 

یاسی با خوشحالی دستش رو دور بازوی آرتین انداخت و با عشوه گفت: عزیزم دلم برات تنگ شده بود 

آرتین خودش رو از یاسی جدا کرد و با خشم گفت: ببین با نقشه مامانم این نامزدی مسخره اعلام کردین که من حرفی نزنم ولی کور خوندی ... من و تو هرگز ما نمیشیم 

یاسی برخلاف سردی آرتین باز بهش چسبید و گفت: من دوستت دارم ... ما که با هم رابطه ی خوبی داشتیم ... پس چرا اینجوری می کنی 

آرسین که آرتین و یاسی رو مشغول بگو مگو دید برای اینکه دعواشون خاتمه پیدا کنه بهشون نزدیک شد و گفت: سلام 

آرتین در حالی که از حضور بی موقعه آرسین عصبی شده بود با کلافگی سلام کرد و روی کاناپه نشست ... ولی یاسی با خوشرویی باهاش روبوسی کرد رو به آرتین کرد و گفت: چی می شد مثل آرسین اجتماعی بودی 

آرتین شونه هاش رو بالا انداخت و گفت: من همینم که هستم ... می خوای بخواه نمی خوای هری

یاسی برای اینکه آرتین رو آروم کنه کنارش نشست و با خوشحالی گفت: من تو رو همه جوره می خوام ... حتی وقتی که هاپو میشی 

از گونه ی آرتین بوسه ای زد و گفت: دوستت دارم 

آرتین لبخندی بهش زد و گفت: ولی از من هیچ وقت این جمله رو نمی شنوی 

یاسی که از شدت خشم می خواست سرش داد بزنه ولی باید با آرتین کنار میومد به خاطر همین بلند بلند خندید و گفت: اون رو هم به موقعش میگی 

آرسین روبروشون نشست و رو به برادرش کرد و گفت: داداش می دونم که این نامزدی بی مقدمه بود ... ولی تو و یاسی الان با هم نامزد شدین 

آرتین با عصبانیت بلند شد و داد زد: چه نامزدی؟ آذر توی جشن تولدم گفت که ما نامزد شدیم ولی حرف اون بود نه من 

آذر در حالی که از پله ها پایین میومد با صلابت گفت: حرف من حرف اول و آخر این خونه است 

آرسین که می دونست برادرش الان در چه حالیه، با ناراحتی دستش رو گذاشت روی شونه های آرتین و گفت: آروم باش 

آذر با غرور روی مبل تک نفره نشست و رو به آرتین که از شدت خشم داشت منفجر می شد گفت: می دونی که من کی هستم ... می دونی که اگه من بخوام یه کاری بشه باید بشه 

آرتین در حالی که سعی می کرد عصبانیتش رو کنترل کنه بهش نگاه کرد و گفت: اگه من این نامزدی رو بهم بزنم چی میشه 

آذر با خونسردی گفت: هیچی از ارث محروم میشی ... از خونه طرد میشی ... میشی یه پسر آس و پاس 

لبخند طعنه آمیزی بهش زد و گفت: نکنه تو مادر یاسی و من خبر ندارم 

من مادرتو هستم ... به خاطر همین صلاحت رو می خوام 

بلند شد و با عصبانیت روبروی آرتین ایستاد و گفت: مادرتم ... مادرتو ولی مادر بهم نمی گی چون همیشه طرف صلاحت رو می خوام ... طرفی که به نفعته و تو نمی خوای باور کنی که من خوبی شما رو می خوام 

آرسین برای اینکه جو رو عوض کنه بلند گفت: ای بابا ... تموم کنید این دعوا رو، بهتر یه نسکافه بخوریم 

به نسکافه یاسی اشاره کرد و گفت: به نظر که عالی میاد 

زنگ آشپزخونه رو زد و به مژده گفت: سه تا نسکافه 

چشم آقا 

مژده رو به پریا کرد و گفت: سفارش داری خانم ... سه تا نسکافه 

پریا در حالی که نسکافه ها رو توی فنجون می ریخت گفت: فکر کنم جلسه خانوادگی باشه

فکر کنم دعوا سر نامزدی آقا آرتینه 

راستی چرا یهویی شد 

حتمالاً نقشه خانم بوده 

مگه آرسین و آرشیدا بزرگتر نیست پس چرا آتین 

چون یاسی خانم از بچگی چشمش دنبال آرتین خان بود 

پریا نسکافه ها رو تزئین کرد و با غرور به طرح هایی که انداخته بود نگاه کرد یکیش طرح یه قلب توی هم توی هم بود ... یکی درخت و اون یکی یه خرگوش بود ... مژده نگاهی به فنجونا کرد و گفت: بگذار حدس بزنم کدوم برای کی میشه ... خرگوش اذر خانم ... درخت آرتین خان و قلب برای آرسین خان 

پریا با تعجب به مژده نگاه کرد و گفت: چرا قلب برای آرسین؟ 

به نظرم توی این خانواده آرسین خان تنها آدم درست و حسابیشون بعد آرشیدا 

پس آرتین چی؟!

ای بابا تو به یه پسر دخترباز میگی آدم ... روزی نبود که آرتین با یه دختر شب رو سر نکنه ... با اینکه نامزد داره دیشب با یه دختر بود 

از کجا فهمیدی؟ 

چون تا دیر وقت نیومد 

پریا اخمی بهش کرد و گفت: آقا آرتین اونجوریا که تو میگی بد نیست 

مژده سینی رو بهش داد و گفت: برو تا سرد نشده 

پریا با ناراحتی به سمت سالن رفت ... حدس مژده درست بود، خرگوش رو آذرخانم برداشت ولی درخت رو آرسین برداشت و رو بهش کرد و گفت: کار خودته 

بله آقا 

آرسین لبخندی بهش زد و گفت: چه هنرمند 

پریا در حالی که سرش رو پایین انداخته بود تا صورت خجالت زده اش رو نبینه گفت: خواهش می کنم 

آرتین اخمی به آرسین که با لبخند به پریا نگاه می کرد، کرد و رو به آرسین کرد و گفت: پروژه به کجا رسیده؟ 

آرسین از پریا چشم برداشت و به ارتین که با سردی نسکافه اش رو برمی داشت نگاه کرد و گفت: دیگه داره مرحله سفت کاری می رسیم ... تو چی برای دکوراسیون اون واحدهای تجاری کاری انجام دادی 

آرتین در حالی که به قلبهای توی فنجونش نگاه می کرد در حالی لبخند روی لباش نشسته بود گفت: آره ... با امیرعباس داریم روش کار می کنیم 

پریا آروم گفت: با من کار ندارید 

آذر با غرور گفت: نه می تونی بری 

با اجازه 

آرسین رو به اذر کرد و گفت: خدمتکار خوبیه 

آذر لبخندی زد و گفت: پیشنهاد آرشیدا و آرسین بود 

آرتین که نگاه متعجب یاسی و آرسین رو دید در حالی که نسکافه اش رو می خورد گفت: به خاطر آرشیدا از آذر خانم خواستم که بگذار کار کنه 

تو معلوم هست چی کار می کنی 

کامیار با ناراحتی گفت: نمی دونم 

آرتین دستش رو روی شونه ها ی دوستش گذاشت و گفت: دوستم چت شده؟ 

کامیار با بغض گفت: فکر می کردم اگه یلدا بیاد می تونم راحت از نازی بگذرم ... حالا که رفته دارم از نبودش دیوونه میشم 

می خوای با یلدا چی کار کنی؟ 

من اشتباه کردم ... نباید به خاطر یه عشق قدیمی و کهنه زنم رو رها می کردم ... من باید تنها براش یه دوست می بودم 

حالا که چی؟ می خوای چی کار کنی 

کامیار پکی به سیگارش زد و گفت: براش یه دوست میشم ... براش یه خونه گرفتم تا موقعی که خانواده اش ببخشمش حمایتش می کنم 

آرتین با عصبانیت سیگار رو ازش گرفت و اون رو جا سیگاری که پر از سیگار بود گذاشت و گفت: نازی بر می گرده 

لبخند تلخی زد و گفت: دلش شکست ولی اونقدر خوبه که بر می گرده 

اگه برنگشت چی؟!

بر می گرده ... اونقدر به پاش میفتم که برگرده 

از همون اول باید به حرف پرهام گوش می دادی 

کامیار که یاد پرهام افتاده بود با عجله پرسید: از شاه دزدمون چه خبر؟ 

نمی دونم الان کجاست؟ چی کار می کنه؟ مشکلش حل شد یا نه 

اون پسر زرنگی بود ... مطمئن باش که مراقب خودش هست 

آرتین رو بهش کرد و گفت: یه چیزی بگم 

چی؟ 

حس می کنم که خیلی بهم نزدیکه 

توهم زدی 

شاید ... اصلاً بی خیال دوست اجباریمون 

دست کامیار رو گرفت و گفت: بلند شو برو به خودت برس ... یه مرد وقتی هم میره منت کشی باید خوش تیپ باشه 

کامیار لبخندی بهش زد و گفت: برای نازی این چیزا فرق نمی کنه 

برای من فرق می کنه ... دوستای من همیشه خوش تیپن 

***

نگاه پر از التماس یاشار رهاش نمی کرد، هر شب خواب می دید که یاشار رو جلوی چشمانش سلاخی می کنند و اون نمی تواند جلوی مرگش رو بگیره.

برای اینکه اون قدر خسته بشه که خوابش ببره شبا توی باغ قدیم می زد و شعر می خواند 

تو مرا یاد کنی یا نکنی 

باورت گر بشود گر نشود 

حرفی نیست 

اما نفسم می گیرد 

در هوایی که نفسهای تو نیست 

در هوایی که نفس های من است 

زندگی هست 

شادی نیست، 

عاشقی هست، وفاداری نیست 

من ترا یاد کنم از دل و جان 

در هوایی

که نفس های من است، 

سینه ی من ای دوست 

پر از زخم دل است 

تو فقط باور کن

یاد تو ای سهراب

مرهم زخمن است 

تو بگو با چه زبان؟ 

با چه دلی 

به همه عالم و آدم گویم 

تو که رفتی 

ناگهان با صدای مردی از پشتش که همراه او می خوند ایستاد و با ترس به پشتش نگاه کرد ... با دیدن لبخند آرسین بهش خجالت زده گفت: ببخشید 

خواست که بره آرسین ادامه ی شعر رو خوند 

من هنوز، عطر تو را می بویم 

من هنوز در اشعارت 

رد تو را می جویم 

تو مرا باور کن 

در همه حال 

از ته ل 

نام تو را می خانم، 

در نبودت سهراب 

گرچه سخت است ولی، 

من یاد تو را می خواهم 

پریا بهش نگاه کرد و گفت: خوابم نمی برد ... گفتم توی باغ قدم بزنم 

سهراب سپهری رو دوست داری 

پریا در حالی که از اسمش هم به هیجان میومد با خوشحالی گفت: عاشقشم ... به خصوص شعر روشنی، من، گل، آب 

آرسین لبخندی بهش زد و شروع به خوندن شعر کرد: 

ابری نیست.

بادی نیست.

پریا همراه باهاش شروع به خوندن کرد: 

مینشینم لب حوض: 

گردش ماهیها، روشنی، من، گل، آب.

پاکی خوشه زیست.

مادرم ریحان میچیند.

نان و ریحان و پنیر، آسمانی بی ابر، اطلسیهایی تر.

رستگاری نزدیک: لای گلهای حیاط.

نور در کاسه مس، چه نوازشها میریزد!

نردبان از سر دیوار بلند، صبح را روی زمین میآرد.

پشت لبخندی پنهان هر چیز.

روزنی دارد دیوار زمان، که از آن، چهره من پیداست.

چیزهایی هست، که نمیدانم.

میدانم، سبزهای را بکنم خواهم مرد.

میروم بالا تا اوج، من پراز بال و پرم.

راه میبینم در ظلمت، من پراز فانوسم.

من پراز نورم و شن

و پر از دارو درخت.

پرم از راه، از پل، از رود، از موج.

پرم از سایه برگی در آب: 

چه درونم تنهاست.

آرسین با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: چند کلاس درس خوندی

پریا که تازه فهمید چه سوتی داده با دستپاچگی گفت: تا اول راهنمایی خوندم 

واقعاً

آره ... شعر سهراب سپهری رو هم توی کتاب یاد گرفتم، قایقی خواهم ساخت ... اب را گل نکنید 

بهت نمیاد سیکل داشته باشی ... یه دختر که تنها سیکل داره انقدر خوب شعر نمی خونه 

پریا با خم بهش نگاه کرد و گفت: چرا؟ من از اول راهنمایی هشت کتاب رو خوندم، در اصل من با سهراب سپهری بزرگ شدم 

آرسین که فهمید پریا از حرفی که زده دلخور شده نزدیکش شد و با مهربونی گفت: باشه خانم کوچولو ... ببخشید 

پریا که از لحن آرسین متعجب شده بود، کمی خودش رو عقب کشید و با نگرانی گفت: من میرم تو 

آرسین که متوجه بود برای یه دختر خدمتکار این نوع حرف زدن عجیبه خندید و گفت: از اینکه باعث شدم بترسی معذرت می خوام 

نه ... خداحافظ 

خواست به سمت اتاقش که پشت خونه ی سرایداری بود بره که صدای مستانه خوندن آرتین مانع از ادامه حرکتش شد با تعجب به سمت صدا نگاه کرد با بغض به آرتین که روی شونه های یاسی افتاده بود و در حالی که بطری نوشیدنی توی دستش بود بلند بلند می خوند

اگر چه جای دل 

دریا خون در سینه دارم 

در عشق تو 

دریای از دل کم میارم 

اگر چه روبرویی 

مثل آیینه با من 

ولی چشمام بستم نیست 

برای سیر دیدن 

اشک بدون هیچ اجازه ای از چشمانش جاری شد، از اینکه آرتین رو این طور می دید بیشتر از اینکه از اون بیزار باشه از خودش که نمی تونست اونجا رو ترک کنه بیزار بود ... خودش رو به اتاقش رسوند 

***

با تعجب به اشعار مهدی اخوان ثالث نگاه کرد و پرسشگرانه به یاسی که روی تختش خوابیده بود نگاه کرد و پرسید: این مال تو 

یاسی کش و قوسی به خودش داد با اکراه چشماش رو باز کرد و به کتابی که توی دستش بود نگاه کرد و در حالی که دوباره به زیر پتو می رفت گفت: نه 

با صدای تقه ای که به در می خورد به خیال اینکه رویا برای بیدار کردنش در رو باز کرد، همین که در رو باز کرد با پریا که از شدت خجالت چشماش رو بسته بود و سینی صبحانه به دست با تته پته گفت: این ... اینا رو ... خانو ... م ... گفتن ... براتون ... بیارم 

ارتین لبخندی به خجالت زدگی پریا زد و در حالی که لباسش رو به تن می کرد گفت: می تونی چشمات رو باز کنی 

پریا که سینی رو به سمت دراز کرده بود گفت: نه آقا این طوری راحت ترم 

سینی رو ازش گرفت و گفت: لباس تنمه ... اون چشای نا ... 

باز شدن چشمای پریا دیگه از حرف زدن منصرف شد، پریا با شرمزدگی سرش رو پایین انداخت و گفت: کاری با من ندارید 

آرتین که از زیادی خجالتی بودنش کفرش در اومد با خشم گفت: مگه نمی گم چشمات رو باز کن 

پریا در حالی که هنوز سرش پایین بود گفت: من که چشمام رو باز کردم 

به من نگاه کن 

این جوری راحت ترم 

با کلافگی گفت: من ناراحتم 

پریا با اکراه بهش نگاه کرد و گفت: کاری داشتین 

آرتین در حالی که خیره به چشمای طوسیش بود با جدیت گفت: از کسایی که باهاشون حرف می زنم نگاهشون یه جای دیگه است ... بدم میاد ... من لخت نبودم که انقدر خجالت می کشی ... شلوار رو رکابی تنم بود 

پریا در حالی که سعی می کرد از نگاه های آرتین به خودش فرار کنه گفت: من همینی هستم که می بینید ... با این مدل لباس پوشیدن نمی تونم کنار بیام 

خواست جوابش رو بده که یاسی با لباس خواب کوتاهی حریرش خودش رو به آرتین رسوند و خواب آلوده سرش رو روی شونه ی آرتین گذاشت و گفت: وای عزیزم با این خدمتکار چرا حرف می زنی؟ اونا هیچی حالیشون نیست ... 

پریا که از دیدن اون دو باهم اونم با این وضع حس می کرد، یک شی سنگین روی قلبش سنگینی می کنه، در حالی که سعی می کرد مانع از اشک توی چشماش که لجوجانه در تلاش بودند که از چشمانش جاری بشن، بشود با صدای بغض کرده گفت: ببخشید 

یاسی با غرور نگاهی به سرتاپاش کرد گفت: ببخشید ... فقط همین رو بلدین 

پریا نگاه خیسش رو به آرتین که مسبب همه ی این توهینا بود دوخت و گفت: میشه من برم 

آرتین که از این حس عجیب به پریا گیج شده بود ... با بهتزدگی به چشمای خیسش نگاه کرد، چقدر دلش می خواست سر یاسی داد بزنه که به چه حقی با پریا این جور حرف می زنه و اون رو رها کنه و پریا رو درآغوش بگیره و اشکایی که مثل ابرهای می باریدن رو پاک می کرد ولی با ناچاری گفت: می تونی بری 

خواست بره که یاسی با فکر شیطنت آمیزی گفت: کجا؟ ... نکنه می خوای آرتین سینی رو بیار توی اتاق 

چی خانم؟ 

سینی رو بیار تو 

پریا با نا امیدی از دستای آرتین گرفت، یاسی هم در حالی که خنده های شیطانی سر می داد دستای آرتین رو گرفت و اون رو به داخل کشوند ... پریا هم با ناچاری پشت سرشون داخل اتاق شد 

یاسی به میزی که آرتین برای موقعی که کامیار بخونشون میومد برای اینکه از آذر دور بمونن و یه جایی برای چای خوردن داشته باشند خریده بود اشاره کرد و گفت: بگذار اونجا 

پریا سینی رو گذاشت و رفت ... آرتین نگاهی به سینی کرد و گفت: خودت بخور 

به یاسی اجازه نداد حرفی بزنه سریع اتاق رو ترک کرد و پشت سر پریا حرکت کرد، نمی دونست چرا ولی دوست داشت بابت حرفای یاسی ازش عذرخواهی کنه به خاطر همین وقتی که پریا داخل آشپزخونه شد خواست داخل بشه که صدای حرف زدنش با مژده رو شنید 

با ناراحتی گفت: دلم می خواست دختر رو بکشم 

مژده خندید و گفت: باز چی شده؟ 

دختره ی فریدم(freedom)

چی چی دم 

پریا از لحن پرسیدن مژده خنده اش گرفت و گفت: منظورم دیوانه است 

والا که من از حرف زدن تو سر در نمیارم ... اون از اهنگ گوش دادنت، همشون خارجین ... اینم از دیوانه گفتند 

پریا بوسه ای به گونه اش زد و گفت: بی خیال 

آرتین در حالی که از رفتن به داخل آشپزخونه پشیمون شد به سمت اتاقش رفت، یاسی با دیدنش لبخندی بهش زد و روبروش ایستادم گفت: می دونستم من رو تنها نمی گذاری 

ولی آرتین بی تفاوت به شادیش به سمت کتاب رفت و نگاهی به عکس اخوان ثالث کرد ... به یاد شعر اخوان ثالث که اون پسر توی ام پی تری پلیر می خوند و پریا همراهش می خوند افتاد 

درحالی که با خودش زمزمه کنان می گفت: پس دروغ می گفت که سواد نداره 

یاسی با تعجب بهش نگاه کرد و پرسید: حالت خوبه

در حالی که هنوز از رفتارای پریا گیج بود گفت: آره 

کتاب به دست از اتاق بیرون زد.

***

با خوشحالی به طراحی که از واحد تجاری مروارید کرده بود نگاه کرد و رو به امیرعباس گفت: نظرت چیه؟ 

امیرعباس نگاه تحسین آمیری بهش کرد و گفت: عالیه 

یه کمی از عالی بیشتره 

به نظرم ... اون مدیر سختگیرش دیگه نمی تونه روی این طرح حرفی بزنه 

پس چی ... این کار داداش آرتینته 

البته ... یکی از دلایلی که اون خانم از کارا ایراد می گرفت دیدن بیشتر بعضیاست 

آرتین با آسودگی رو صندلیش لم داد و گفت: ای بابا ... با این چهره دخترکشمون چی کار کنیم 

مگه تو نامزد نیستی ... پس چرا حلقه نمی دازی 

آرتین اخمی بهش کرد و با جدیت گفت: هر کی ندونه تو که بهتر می دونی من توی این باغا نیستم 

پس می خوای با یاسی چی کار کنی؟ 

دیر یا زود می فهمه من مرد زندگیش نیستم 

امیرعباس در حالی که به سمت در می رفت گفت: نه اینکه توی این چند سال نفهمیده بود 

آرتین نگاهی به بسته شدن در کرد و گفت: گیریم با یاسی کنار اومدم و باهاش ازدواج کردم ... با این دل بی صاحبم چی کار کنم که جدیدن بد قلقی می کنه 

فکر پریا رهاش نمی کرد، همین که چشماش رو می بست تصویر چشمای طوسیش ظاهر می شد.

***

برات یه کار خوب پیدا کردم 

چی؟!

مگه نمیگی دیگه نمی خوای اینجا کار کنی؟ 

آره 

پس تا دو سه روز دیگه آماده شو ... میری خونه ی بی بیم، اونجا کار می کنی 

بی بی تون 

آره ... رفته کربلا سه روز دیگه میاد ... می تونی اونجا بمونی، از مراقبت کردن یه پیرزن که خسته نمیشی 

نه خانم 

آرشیدا با خوشحالی گفت: بی بی من سر حاله ... زیاد اذیت نمیشی فقط باید مراقب داروهاش و خورد و خوراکش باشی 

از خوشحالی آرشیدا رو بغل کرد و گفت: متشکرم 

خواهش می کنم 

نمی دونم چطوری از خوبی هاتون ... تشکر کنم 

به موقعش باید جبران کنید 

خبردار ایستاد و گفت: چشم قربان 

آرشیدا در حالی که بلند بلند می خندید از پله ها بالا رفت و گفت: از این شیرین زبونی ها برای بی بی نکنیا ... اون وقت عمراً بگذار برگردی پیش ما 

سرش رو بالا برد رو به آرشیدا کرد و گفت: بازم متشکرم

با خیال اینکه زودتر می تونست از اون خونه دور بشه و شاید بتونه خبری از باباش بگیره چون بعد از جریان یاشار آرشیدا حسابی مراقبش بود که نره بیرون و اونم سعی کرد اعتماد آرشیدا رو دوباره جلب کنه.

***

پریا با نگرانی به مرد میانسال روبروش نگاه کرد و گفت: چیزی می خواستین آقا؟ 

مرد نگاه هیزی به سرتاپای پریا کرد و گفت: برو از توی انبار برام نوشیدنی بیار 

چشم آقا 

زمان زیادی نیست استخدام شدی 

نه آقا 

پس نمی دونی من کی ام 

راستش مشتی می گفت شما آقای عمارت هستین آقا 

از لحن پریا خنده اش گرفته بود، روی مبل لم داد و گفت: مشتی درست گفته ... من آقای عمارت و آقای تو هستم 

بله آقا 

حالا برو بیار 

آذر کنارش نشست و با لحن عشوه امیزی گفت: عزیزم این بیچاره تازه کاره ... زیاد اذیتش نکن 

از نوشیدنی ای که ته بطری بود براش ریخت و گفت: همینم برات سمه 

آقا لبخندی به زنش زد و گلاسه رو برداشت و رو به پریا کرد و گفت: این داره تموم میشه ... برو یکی دیگه بیار 

چشم آقا 

انباری ته باغ بود و اون باید توی تاریکی به ته باغ که فقط مشتی می تونست بره می رفت ... با ناچاری با وجود بادی که میومد به سمت ته باغ رفت، چون خلاف باد حرکت می کرد و باد اونقدر شدید بود که گرد و خاک رو با شدت به صورتش می کوبید وقتی به انباری رسید نفسی کشید در انبار رو باز کرد و داخل شد. توی اون تاریکی دنبال کلید چراغ برق می گشت ولی هر بار به چیزی بر خورد می کرد بیشتر نا امید می شد ... یکدفعه چراغ روشن شد به دستش که روی دیوار خالی بود نگاه کرد، خبری از کلید نبود پس چطور لامپ روشن شد، با تعجب به پشتش نگاه کرد با دیدن هیکل آرتین بی اختیار لبخند روی لب هاش نشست ولی سریع خودش رو جمع کرد و گفت: آقا شما اینجا چی کار می کنید؟ 

آرتین در حالی که می خواست خودش رو خونسرد نشون بده به سمت بطری هایی که رو قفسه چوبی که وسط انبار بود رفت و گفت: برای کاری که تو می خواستی انجام بدی ... 

دوتا بطری برداشت و یکیش رو به پریا که هنوز بهت زده بهش نگاه می کرد داد و گفت: نمی خوای برگردیم 

پریا که تازه متوجه حال خودش شده بود تکونی به خودش داد و گفت: بله آقا 

همین که به سمت در رفتند باد در انباری رو محکم به چارچوبش کوبید، آرتین هر کار کرد که در باز بشه نشد ... پریا با عصبانیت گفت: لعنتی 

آرتین با خیال اینکه با اون بود با عصبانیت گفت: با من بودی؟ 

پریا در حالی که هول شده بود به عقب رفت و گفت: نه آقا ... با باد بودم 

آرتین که خیالش راحت شده بود لبخندی بهش زد و گفت: نترس بابا نمی زنمت

پریا اخمی بهش کرد و گفت: کی ترسیده ... من ... عمراً ... شما در رو باز کنید 

آرتین هر کار کرد در باز نشد، پریا که دید بخاری از این آرتین در نمیاد به سمت در رفت و گفت: کار شما نیست 

آرتین محو حرکات خنده دار پریا برای باز کردن در بود، پریا با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: اگه یه کمکی کنید خدا رو خوش میاد 

در حالی که سعی می کرد جلوی خنده اش رو بگیره گفت: آی کیوت چند رقمیه؟ 

چی؟ 

فکر کنم ضریب هوشیت خیلی پایین باشه ... دختره خنگ در از پشت چفت شده ... یعنی یکی باید از پشت باید در رو باز کنه 

خب به یکی زنگ بزنید ... در رو باز کنه 

آرتین دستش رو توی جیبش برد ولی هرچقدر دنبال گوشیش گشت، نبود که نبود ... با نا امیدی گفت: نیست

پریا داد زد: نیستش 

خب تو زنگ بزن 

برای منم توی اتاقمه 

خب به سلامتی ... امشب رو توی اینجا یخ می زنیم 

یعنی چی؟ آقا و خانم می دونن من اینجام ... حتماً یکی رو می فرستن دنبالم 

آرتین به ساعتش رو نشون داد و گفت: ببین ساعت یازده و نیم ... اونا الان خواب هفت پادشاه رو می بینند 

پریا با بغض گفت: پس چرا به من گفتند ... بیام اینجا 

بهش نزدیک شد و با ناراحتی به چشمای پر از اشکش نگاه کرد و گفت: اونا عادت دارند که کسایی که زیر دستشونه رو اذیت کنند 

پریا در حالی که مثل ابر بهار می گریست گفت: حالا ما چی کار کنیم 

با یاد آوری اینکه آرتین اینجاست و شاید نگرانش بشوند و سر این این انبار دربیاورند، با آستینش اشکاش رو پاک کرد و گفت: نگران من نمی شن ولی نگران شما که میشند 

آرتین لبخندی به این خیال شیرین پریا زد و گفت: براشون مهم نیست من کجام ... الانم فکر می کنند که من بیرونم 

پریا بهتزدگی بهش نگاه کرد و خواست بپرسد پس تو اینجا چی کار می کنی ... که آرتین کتش روی شونه هاش انداخت و گفت: بهتر زیاد حرف نزنی 

هر کدام گوشه ای از انبار به امید اینکه فردا صبح مشتی برای برداشتن بیلش به سراغ انباری بیاید نشستن، پریا از شدت سرما خودش رو توی کت پچونده بود، به آرتین که تنهای یه پیراهن نازک به تن داشت نگاه کرد ... با خودش گفت من از زیر دو تا لباس پوشیدم تازه مانتو هم هست ... آرتین تا صبح با این پیراهن دووم نمیاره 

کت رو ازشونه اش برداشت و به سمتش برد و گفت: شما بپوشید من سردم نیست 

آرتین بی توجه بهش سرش رو روی پاهاش گذاشت، چشماش داشت سنگین می شد ... پریا با نگرانی تکونش داد و گفت: آقا آرتین نخوابید ... تو رو خدا 

روبروش نشست و تکونش داد ولی آرتین که چند روزی نخوابیده بود توانی برای بیدار بودن نداشت ... پریا دستش رو برد زیر چونه ی مردونه ی آرتین و صورتش رو بالا آورد به چشمای بسته ی آرتین نگاه کرد با نگرانی صداش زد ولی بیدار نمی شد، چشماش رو بست و با تمام وجودش سیلی بهش زد که خواب رو از چشمای آرتین پروند ... به آرومی چشماش رو باز کرد و با دیدن چشمای متعجب آرتین با خوشحالی گفت: بیدار شدین 

آرتین دستش رو روی جای سیلیش گذاشت و گفت: با این سیلی که زدی ... بیدار شدن که سهل فاز پروندم 

خدا رو شکر 

کت رو توی شونه هاش انداخت و گفت: من زیاد سردم نیست 

بلند شد و کت رو روش انداخت و گفت: من مردم می تونم سرما رو تحمل کنم 

با عصبانیت سرش داد زد: معلومه ... دارید از سرما می لرزید، من کتتون رو نمی خوام 

آرتین که از جدیتش خشکش زده بود، گفت: تو این روی سکه هم داشتی 

چی؟ 

انقدر جدی و خشن ... بهت نمیاد انقدر بتونی جدی باشی 

پریا در حالی که از تعارفش خوشش اومده بود به زور جلوی خنده اش رو گرفت و با همون لحن جدیش گفت: پس چی؟ ... من به موقعش خیلی خشن میشم ... پس حرف گوش کنید 

خواست سرجاش برگرده که آرتین دستاش رو گرفت و اون رو کنار خودش نشوند ... با تعجب به خودش و آرتین که شونه به شونه ی هم نشسته بودند و از این نزدیکی حس عجیبی داشت به خاطر همین خواست که ازش فاصله بگیره اما آرتین دوباره اون رو به سمت خودش کشوند و گفت: می دونم خجالت می کشی ولی اگه می خوای زنده بمونی باید کنار هم باشیم 

چاره ای نداشت باید به حرفش گوش می داد ... چشمای هر دو سنگین شده بودند، آرتین برای اینکه نخوابند شروع به خوندن شعری از اخوان کرد 

پوستيني كهنه دارم من

يادگاري ژنده پير از روزگاراني غبار آلود

سالخوردي جاودان مانند

مانده ميراث از نياكانم مرا، اين روزگار آلود

جز پدرم آيا کسي را مي شناسم من

كز نياكانم سخن گفتم؟ 

نزد آن قومي كه ذرات شرف در خانه ي خونشان

كرده جا را بهر هر چيز دگر، حتي براي آدميت، تنگ

خنده دارد از نياكاني سخن گفتن، كه من گفتم

جز پدرم آري

من نياي ديگري نشناختم هرگز

نيز او چون من سخن مي گفت

همچنين دنبال كن تا آن پدر جدم

كاندر اخم جنگلي، خميازه ي كوهي

پریا ادامه داد: 

روز و شب مي گشت، يا مي خفت

اين دبير گيج و گول و كوردل: تاريخ

تا مذهّب دفترش را گاهگه مي خواست

با پريشان سرگذشتي از نياكانم بيالايد

رعشه مي افتادش اندر دست

در بنان درفشانش كلك شيرين سلك مي لرزيد

حبرش اندر محبر پر ليقه چون سنگ سيه مي بست

زانكه فرياد امير عادلي چون رعد بر مي خاست

هان، كجايي، اي عموي مهربان!بنويس

ماه نو را دوش ما، با چاكران، در نيمه شب ديديم

ماديان سرخ يال ما سه كرّت تا سحر زاييد

در كدامين عهد بوده ست اينچنين، يا آنچنان، بنويس

پریا نگاهی به ارتین که خیره بهش شده بود کرد در حالی که از این نگاه ها به خودش هم معذب شده بود هم خوشحال گفت: بقیه اش رو بلد نیستم 

آرتین مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: بلد نیستی یا نمی خوای بخونی چون می ترسی لو بری که سواد داری 

چی؟ من که گفتم این شعر را از توی تلویزیون یاد گرفتم 

Freedom چی ... یا علاقه ات به آهنگای خارجی ... نکنه باور کردی که من اون حرفای مسخره در مورد دختر فراری بودنت رو باور می کنم ... یعنی انقدر احمقی یا من انقدر احمق به نظر می رسم 

نه ... من و آرشیدا خانم همه چیز رو بهتون گفتیم 

پریا 

از اینکه اسمش رو صدا می زد ... شوکه شده بود با چشمای از حدقه زد بهش نگاه کرد ... آرتین که جرأت گرفته بود به چشمای طوسیش نگاه کرد و گفت: هیچ وقت باور نمی کنم دختری که برام خیلی آشناست ... یه دختر از یه خانواده ی پایین باشه ... توی یه دختر آفتاب و مهتاب ندیده ای ... یه خانواده ی سنتی نمی تونه دختری تربیت کنه که انقدر خوب شعرای اخوان رو بخونه احتمالاً شاعرای دیگه ای هم باشه مثل سهراب 

پریا لبخندی به اینکه خوب تونسته بود او رو بشناسه زد و شعری از سهراب خواند 

کفش هایم کو، 

چه کسی بود صدا زد: سهراب؟ 

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است.

و منوچهر و پروانه، و شاید همه ء مردم شهر.

شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها می گذرد

و نسیمی خنک از حاشیه ء سبز پتو خواب مرا می روبد.

بوی هجرت می آید: 

بالش من پر آواز پر چلچله هاست.

صبح خواهد شد

آرتین با خوشحالی گفت: دیدی میگم تو دختر فراری هستی 

بعد نگاه جدیش رو بهش دوحت و گفت: خب بهتر حقیقت رو بگی 

پریا با ناراحتی گفت: شما راست می گین من دختر فرار نیستم ... من یه دختر خوشبخت بودم که زندگیم رو ازم گرفتند ... خانواده ام رو ازم گرفتن

آرتین به چشمای پر از غمش نگاه کرد و گفت: بهم بگو شاید کمکت کردم 

لبخند تلخی به این حرفش زد و گفت: هیچ کس نمی تونه کمکم کنه 

پس حداقل بگو تو کی هستی ... من تو رو کجا دیدم؟ 

شاید یه روزی فهمیدن 

یعنی نمی خوای بگی 

پریا در حالی که با حالت معذب بلند شد و گفت: دیگه نمی تونم اینجا بمونم ... اگه شما کاری نمی کنید من دست از تلاش بر نمی دارم 

آرتین که دید از ادامه ی این حرفا معذب شده لبخند تصنعی بهش زد مانع از ادامه حرفش شد و گفت: نظرت درمورد شب شعر چیه؟ 

خوبه 

به کنارش اشاره کرد و گفت: پس بشین 

پریا به در اشاره کرد و گفت: پس در چی؟!

خوب می دونی نمی تونیم بازش کنیم ... تلاش بیهوده است 

با اکراه کنارش نشست و شروع به خوندن شعر مورد علاقه اش کرد ابری نیست.

بادی نیست.

مینشینم لب حوض: 

گردش ماهیها، روشنی، من، گل، آب.

پاکی خوشه زیست.

مادرم ریحان میچیند.

نان و ریحان و پنیر، آسمانی بی ابر، اطلسیهایی تر.

رستگاری نزدیک: لای گلهای حیاط.

نور در کاسه مس، چه نوازشها میریزد!

نردبان از سر دیوار بلند، صبح را روی زمین میآرد.

پشت لبخندی پنهان هر چیز.

روزنی دارد دیوار زمان، که از آن، چهره من پیداست.

چیزهایی هست، که نمیدانم.

میدانم، سبزهای را بکنم خواهم مرد.

میروم بالا تا اوج، من پراز بال و پرم.

راه میبینم در ظلمت، من پراز فانوسم.

من پراز نورم و شن

و پر از دارو درخت.

پرم از راه، از پل، از رود، از موج.

پرم از سایه برگی در آب: 

چه درونم تنهاست.

لبخندی بهش زد و گفت: منم با سهراب شروع می کنم 

تا شقایق هست زندگی باید کرد.

در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح.

و چنان بی تابم، که دلم میخواهد

بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.

دورها آوایی است، که مرا میخواند

پریا با نگرانی به پرهام که با ذوق بهش نگاه می کنه، آب دهنش رو قورت داد و سر به زیر گفت: 

دب اکبر آن است: دو وجب بالاتر از بام.

آسمان آبی نیست، روز آبی بود.

یاد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم.

یاد من باشد فردا لب سلخ، طرحی از بزها بردارم، 

طرحی از جاروها، سایه هاشان در آب.

یاد من باشد، هر چه پروانه که می افتد در آب، زود از آب در آرم.

یاد من باشد کاری نکنم، که به قانون زمین بر بخورد.

یاد من باشد فردا لب جوی، حوله ام را هم با چوبه بشویم.

یاد من باشد تنها هستم.

ماه بالای سر تنهایی است.

آرتین نمی دونست چرا انقدر از این اسارت، از اینکه کنار دختر خدمتکار نشسته و باهاش مشاعره می کنه خوشحال چرا دوست داره که این در هیچ وقت باز نشه ... بی اختیار دستش رو زیر چونه ی پریا که سر به زیر به زمین خیره شده بود برد و سرش رو بالا آورد، حالا که به این چشمای طوسی نگران خیره شده، حالا که هیچ کس و هیچ چیزی بینشون نیست می تونه با تمام وجود صدای قلبش رو که با دیدن این چشمای عجیب به تند و بلند بلند تاپ تاپ می کرد گوش کنه ... آره اون عاشق این چشما شده بود، این چشما داد می زنه که صاحبشم بهش حسی داره 

پریا با تعجب پرسید: آقا دارید چی کار می کنید؟ 

آرتین لبخند پر مهری زد و گفت: تو کی هستی که اینجور دلم رو بردی 

پریا با تمام وجود منتظر این حرف بود ولی این رو هم می دونست که اون دیر یا زود باید از این خونه بره ... پس چرا بگذار آرتین حسی بهش پیدا کنه، سریع خودش رو عقب کشید و داد زد: آقا حالتون خوب نیست 

آرتین که دید پریا بهش هیچ حسی نداره با حالت عصبی گفت: معذرت می خوام 

به گوشه ی دیگه ای رفت و گفت: دیگه این اشتباه رو نکنید ... من خدمتکارتونم معشوقتون که نیستم 

باشه ... آروم باش 

پشت کمدی نشست تا از دید آرتین دور باشه ... چشماش سنگین شده بود و دیگه توانی برای بیداربودن نداشت ... آروم چشماش رو بست، سرما باعث می شد که خواب بهش بیشتر بچسبه با خوشحالی توی خواب عمیق می رفت، حس می کرد که توی خونه خودشون صدای خنده های بابا و پرهام رو می شنید که با خوشحالی مشغول کل کل کردن سر دربی بودند، پاپکورنی که آماده کرده بود رو داغ داغ به سمتشون برد ... پرهام کنار خودش براش جا نگه داشته بود ظرف پاپکورن رو روی میز گذاشت و با خوشحالی رو به بابا کرد و گفت: بابایی برید بالا بیاید پایین صد بارم ما رو ببرید بازم نمی تونید تلافی شش تایی ها رو بکنید ... گرچه بازم ما می بریم 

پرهام محکم بغلش کرد و با خوشحالی گفت: قربون آبجی پرسپولیسیم برم 

از خداخواسته خودش رو بیشتر توی آغوش برادرانه اش جا داد و در حالی که سرش روی سینه های بردارش بود ذرتا رو می خوردند و با هیجان به دربی نگاه می کردند ... با وجود کل کلای بابا و پرهام بیشتر حس می کرد که توی خونه است، حس می کرد که دوباره خوشبختی بهش رو زده ... سرنوشت هم از اتفاقایی که براش رقم زده پشیمون شده و می خواد با برگشتن به عقب همه چیز رو براش جبران کنه 

با تکونایی که می خورد، به زور چشماش رو باز کرد ... چشمای نیمه بازش رو به آرتین که با نگرانی بهش زل زده بود دوخت و با صدایی که به زور از گلوش بیرون می اومد گفت: خوابم میاد 

آرتین سرش داد زد نباید بخوابی

خوابم میاد 

پریا بیدار بمون 

نمی تونم 

تکونش داد و با جدیت گفت: باید بیدار بمونی 

با ناامیدی به اطرافش نگاه کرد باید اونجا رو گرم نگه می داشت ... نباید می گذاشت که پریا از سرما بمیره سریع در کمد رو شکوند و تکه تکه کردش ... فندکش رو در آورد و با الکلی که توی نوشیدنی بود می تونست جای سوخت ازش استفاده کنه ... سریع آتیشی درست کرد، پریا نیمه جون رو نزدیک آتیش برد، صورتش از شدت سرما یخ زده و سفید شده بود ... توانی برای بیدار بودن نداشت، با نگرانی به صورت یخ زده پریا نگاه کرد و گفت: تو رو خدا بیدار شو ... تو نباید بمیری

پریا که توانی برای باز نگه داشتن چشماش نداشت با صدای آرتین تمام تلاشش رو برای بیدار نگه داشتنش کرد ... به خودش گفت: من نباید اینجوری بمیرم ... نه نباید بمیرم، من هنوز انتقام برادرم رو از اون عوضیا نگرفتم ... پریا حالا وقت مردن نیست 

حس کرد جون تازه توی رگهاش جریان پیدا کرده، چشماش رو باز کرد و به چشمای نگران آرتین نگاه کرد ... لبخندی زد و گفت: فعلاً قصد مردن ندارم 

آرتین با دیدن لبخندش محکم بغلش کرد و گفت: نباید هم بمیری 

کنار آتیش نشستند، باوجود گرمای آتیش انباری کمی گرم شده بود به خاطر همین می تونستند که بخوابن پریا بی اختیار سرش روی شونه های آرتین گذاشت و چشماش رو بست ... آرتین محو صورت سفید پریا شده بود، چقدر دلش می خواست که اون صورت زیبا رو نوازش کنه ولی نباید این کار رو می کرد ... این دختر کسی نبود که بشه باهاش باشه، ارزش این دختر بیشتر دخترایی که باهاشون شب رو سپری کرده بود، اون مثل یه الماس تراش نخورده بود ... زیبایش از خودش بود، پس نباید به خودش این اجازه رو بده که با یه شب بودن در کنارش اون رو بی ارزش کنه.

آروم چشماش رو باز کرد، با دیدن وضعیت خواب خودش سریع از جا بلند شد ... آرتین کش و قوسی به خودش داد و بدون اینکه باهاش حرفی بزنه به سمت در رفت، نگاهی به ساعتش که هشت رو نشون میداد کرد و گفت: الان مشتی میاد 

پریا بدون اینکه حرفی بزنه به کمد تکیه داد و توی دلش خدا خدا می کرد زودتر مشتی بیاد تا اون بتونه از این اسارت دوست داشتنی خلاص بشه.

آرتین به پریا که سر به زیر به کمد تکیه داده بود نگاه کرد، از دیدن خجالتش لبخند روی لباش نشست با خودش گفت: آخ که تو چقدر خجالتی هستی دختر 

پریا بدون اینکه سرش رو بالا بیاره با صدایی که از ته چاه در می اومد گفت: ببخشید که دیشب سرم رو ... 

دیگه نتونست ادامه ی حرفش رو بزنه ... آرتین بهش نزدیک شد و گفت: مجبور بودی 

نه ... من نباید اون کار رو می کردم 

پریا خانم شما توی حال خودتون نبودین 

پریا به چشماش نگاه کرد، در حالی که قلبش از دیدن اون چشمای قهوه ای به تند تند می زد.. گفت: ببخشید 

آرتین با کلافگی گفت: باشه بابا ... بخشیدم ... اصلاً کل دنیا رو به تو بخشیدم، میشه بیخیال بشی 

پریا از لحن عصبی که آرتین داشت خنده اش گرفته بود ولی نباید می خندید با این حال خندید و گفت: بی خیال 

آرتین محو صورت پریا که با اون لبخند شیرینتر شده بود شد و با خودش گفت: وای این دختر چرا انقدر دوست داشتنیه 

با باز شدن در، از حالت گیجی در اومد و به در نگاه کرد ... پریا با خوشحالی به سمت مشتی که با تعجب بهشون نگاه می کرد رفت و گفت: وای مشتی خدا شما رو رسوند 

اینجا چه خبره؟!

آرتین بدون اینکه حرفی بزنه از کنارشون رد شد ... پریا هم ماجرا گیر افتادنشون رو گفت با کمی سانسور یه چیزایی که بهتر بود خودشم فراموش کنه چه برسه که مشتی بدونه.

***

پریا از اینکه جز مشتی از ماجرای انباری با خبر نبود خوشحال بود ... حتی مژده هم خیال می کرد که اون شب توی اتاقش بود و تخت خوابیده. با خودش گفت: چه خوبه که مشتی دهن قرصه 

توی فکر اون شب پر هیجان بود ... توی دلش بارها آرزو می کرد کاش دوباره اون اتفاق براش پیش بیاد، درسته که آرتین و اون باهم دل و قلوه ندادند ولی همین که او کنارش بود براش کافی بود.

با آبی که مژده به صورتش پاشید به خودش اومد و با تعجب پرسید: چی شده؟ 

مژده اخمی بهش کرد و گفت: معلوم هست هواست کجاست؟ 

هیچ جا ... من همین جام دیگه 

نیستی ... یه چند روزیه توی هپروت سیر وسیاحت می کنی 

برای اینکه کاری کنه مژده بی خیال این ماجرا بشه بلند شد و با شیطنت گفت: اوه اوه مژده خطرناک شده 

مژده سینی قهوه رو بهش داد و با جدیت گفت: تا بیشتر از این خطرناک نشدم ... اینا رو برسون به اون درکولاها

سینی رو گرفت و یه چشم کشدار گفت و به سمت پذیرایی رفت. با دیدن یاسی که دوباره خودش رو به آرتین چسبونده بود با خشم بهش نگاه کرد سینی قهوه رو به سمتشون برد و بالاجبار بهشون قهوه تعارف کرد، یاسی با عشوه گفت: خب شد نگفتیم قهوه رو دستی آسیاب کنید ... که انقدر لفتش دادی 

چشماش رو بست و یه نفس عمیق کشید و گفت: ببخشید 

قهوه دومی رو به سمت آرتین برد، از اینکه آرتین بهش نگاه نمی کرد هم خوشحال بود هم ناراحت، به خیال اینکه آرتین بهش نگاه نمی کنه به آرومی گفت: بفرمایید 

آرتین سریع قهوه اش رو برداشت.. پریا لبخندی زد و خواست بره که آرتین سرش رو بلند کرد و به چشمای آشنای پریا نگاه کرد ... از اینکه خرمگسی مثل یاسی مانع خیره شدن به چشمای دوست داشتنی پریا می شد ازش متنفر بود ... پریا که دید یاسی با خشم بهش نگاه می کنه با دستپاچگی گفت: با من کاری ندارین خانم 

یاسی که سعی داشت عصبانیتش رو کنترل کنه با صدایی شبیه فریاد گفت: می تونی بری 

لبخند اجباری بهش زد و به سمت آشپزخونه رفت که آرتین بلند گفت: وایستا 

با صلابتی که ارتین برای دستور ایستش داده بود همون جا میخکوب شد ... با نگرانی بهش نگاه کرد و گفت: با من کاری دارید 

آرتین که تمام قدرتش رو جمع کرده بود که دیگه بهش نگاه نکنه گفت: من قرار دو روز برم کیش پس وسایلام رو جمع کن 

چشم آقا 

می تونی بری

چشم 

سریع به آشپزخونه رفت.

***

با خوشحالی به باغ پر از گلی روبروش نگاه کرد و گفت: یعنی خانم بزرگ قبولم می کنه 

آرشیدا لبخندی بهش زد و گفت: پس چی تو سفارشی نوه ی عزیزشی 

با هم داخل عمارت شدند، توی عمارت خانم بزرگ خبری از خدمه نبود تنهای یه خدمتکار مسن مشغول تمیز کردن وسایلای قدیمی و آنتیک توی پذیرایی بود ... محو عمارت شده بود شبیه خونه های قجری بود پر بود از در های چوبی با شیشه های رنگی رنگی، بی اختیار گفت: شبیه خونه های قاجاری می مونه 

با صدای زنی که از پشتش بلند گفت: درست اینجا خونه شازده قاجاریه 

آرشیدا با دیدن بی بی که مثل همیشه سر حال و سر زنده بود با خوشالی بغلش کرد و گفت: زیارت قبول کربلایی خانم 

بی بی لبخندی به نوه ی دوست داشتنیش زد و نوازشگرانه دست روی صورتش گذاشت و گفت: قبول حق عزیز دل بی بی 

به پریا اشاره کرد و گفت: این سفارشیته 

بله ... دستبوسه 

با جدیت گفت: دست بوس نمی خوام یه خدمتکار زبر و زرنگ می خوام 

پریا سریع گفت: از استخدامم پشیمونتون نمی کنم 

ببینم چی میشه ... فعلاً برو نازگل اتاقت رو نشون بده 

چشم 

با خوشحالی به سمت زن خدمتکاری که حال اسمش رو می دونست رفت و با خوشحالی گفت: سلام من نیروی جدیدم 

نازگل لبخندی بهش زد و گفت: سلام من نازگل هستم 

پریا دستش رو به سمتش دراز کرد و گفت: منم پریا هستم 

خب بهتر اول بهت اتاقت رو نشون بدم ... توی اتاق می تونیم حسابی با هم آشنا بشیم 

چشم 

همراه نازگل به طبقه ی بالا رفت ... اتاقش نزدیک پله ها بود پس راحت می تونست توی رفت و آمد باشه بدون اینکه کسی از رفتن و اومدنش با خبر نشه ... با حرفای نازگل فهمید که خبری از سرایدار نیست پس می تونه شبونه ازخونه بیرون بزنه.

***

دو روز بود که توی خونه ی خانم بزرگ کار می کرد و با نشون دادن زبر و زرنگیش تونسته بود که نظر خانم بزرگ و نازگل که برای خانم بزرگ خواهر بود تا یه خدمتکار جلب کنه ... پس می تونست شبونه سراغ باباش بره و از حال یاشار با خبر بشه.

وقتی مطمئن شد خانم و بزرگ و نازگل خوابیدن، به اتاقش رفت ... به وسایل گریمش نگاه کرد و گفت: دیگه پرهام لو رفته باید یکی دیگه بشم 

دست به کار شد و شروع به گریم خودش کرد با دیدن مرد مو فرفری و با اون ریش پورفسوری قهوه ایش لبخند روی لبش نشست و گفت: حالا ببینم کی تو رو می شناسه 

کت تکی و شلوار لی گشاد مردونه پوشید و از باغ بیرون زد. باید به پاتوق خوشگذرونی های عماد می رفت ... اونجا می تونست بفهمه کجا میره و یاشار توی چه وضعیتیه 

پارتی شلوغ بود، نمی تونست چهره های دختر پسرا رو توی اون شلوغی ببینه ... با نا امیدی به گوشه ای که به محیط کاملاً مسلط بود رفت ... با دیدن هر چهره آشنایی که شبیه عماد بود خوشحال می شد ولی زود با شناسایش نا امید می شد.

ساعت دو بود و می دونست که عماد این ساعت باید کنار یه دختر توی اتاقش باشه پس دیگه لازم نبود که منتظرش باشه.

***

خانم بزرگ لبخندی به کیک روبروش زد و گفت: از کجا می دونستی تولدمه 

پریا به نازگل اشاره کرد و گفت: یه دوست خوب گفت 

خانم بزرگ نگاه تشکر آمیزش رو به نازگل دوخت و گفت: مرسی عزیزم که به یادم بودی 

من کاری نکردم خانم بزرگ 

خانم بزرگ در حالی که سعی می کرد ناراحتیش رو از نبود بچه ها و نوه هاش پنهون کنه گفت: تو همراه تنهایی هام بودی 

پریا با شیطنت گفت: منم هستم خانم بزرگ 

رو به پریا که با مهربونی بهش نگاه می کرد کرد و گفت: تو مثل فرشته نجاتی ... از وقتی اومدی خونمون پر از شور شده 

پریا خجالت زده گفت: ای بابا ... دیگه بیشتر از این شرمنده ام نکنید 

نازگل با خوشحالی گفت: خب شمعا رو فوت کنید 

همین که خواست شمعا رو فوت کنه صدای آیفون بلند شد، پریا که می دونست آرشیداست با خوشحالی گفت: حتماً آرشیداست 

با عجله به سمت آیفون رفت و بدون اینکه گوشی رو برداره کلید رو زد و دوباره به جمع سه نفرشون پیوست.. خانم بزرگ با خوشحالی گفت: بگذارید آرشیدا هم بیاد 

پریا که دید شمع داره آب میشه اخمی کرد و گفت: این آرشیدا آدم رو جون به سر می کنه بس که با ناز میاد ... الان خودم میارمش

خواست بره به سمت در که با یکی برخورد کرد، افتاد با تعجب به مرد جوونی که بالای سرش ایستاده بود نگاه کرد ... مرد بی توجه بهش از کنارش گذشت و به سمت خانم بزرگ رفت، با عصبانیت بلند شد و به مرد و خانم بزرگ هم رو در آغوش گرفته بودند نگاه کرد توی دلش گفت: مردک بی ادب ... یه معذرت خواهم نکرد 

نازگل نزدیکش شد و گفت: آقا آرسام اومده 

آرسام.. دیگه کیه؟!

برادر بزرگ آرشیدا خانم 

با تعجب پرسید: مگه آرسین برادر بزرگه نیست 

آرسام خان برادر دو قلوی آرسین خان هستند 

ولی شبیهش نیستا 

بعدا در مورد اینکه شبیه هم هستند یا نه حرف می زنیم ... فعلاً بریم خیر مقدم بهشون بگیم 

پریا توی دلش گفت: خیر مقدم بخوره توی سر این مردک بی ادب 

با اکراه به سمتشون رفت و با اخم به آرسام که بی توجه بهش مشغول حرف زدن با خانم بزرگ بود نگاه کرد با وجود خشمی که ازش داشت گفت: خوش اومدین 

ولی آرسام حتی بهش جواب نداد با دیدن شمع که آب می شد با عجله گفت: خانم بزرگ شمع رو فوت کنید 

خان بزرگ که از دیدن نوه اش سیر نشده بود با اکراه شمع رو فوت کرد و نازگل و پریا براش دست زدند. از اینکه آرسام همه نقشه های تولدش رو بهم زده بود ازش متنفر بود ولی چی کار می تونست انجام بده اون نوه ی رییسش بود.

***

پریا با تعجب به نازگل نگاه کرد و بلند گفت: چی اون ... اینجا می مونه؟!

آره 

مگه خودش خونه نداره 

نخیر ... ایشون توی سویس زندگی می کنند ... چند روز اومدن ایران 

یعنی نمیره خونه باباش 

نازگل که از سوالای پریا کلافه شده بود با عصبانیت گفت: نه نه نمیره 

پریا که دید نمی تونه کاری کنه با نا امیدی مشغول تمیز کردن تابلوها شد.توی دلش به این شانس بدش لعنت فرستاد ... با ناراحتی مشغول کارش بود که آرسام با غرور از پله ها پایین میومد از اینکه می دیدش بیشتر حرص می خورد، با خشم بهش نگاه کرد آروم گفت: چه فیس و افاده ای هم داره 

آرسام نزدیکش شد و با جدیت پرسید: چیزی گفتی؟ 

پریا اخمی بهش کرد و گفت: نخیر ولی انگار شما می خواستین چیزی بهم بگین 

من ... نه 

می خواید یادتون به اندازم که یه معذرت خواهی بهم بدهکارید 

ارسام از این شجاعت احمقانه دختر خدمتکار خنده اش گرفت و گفت: از کی ارباب به نوکرش میگه ببخشید 

از وقتی که ارباب تو قرن بیست و یک زندگی می کنه و دوره ی ارباب و نوکری هم به پایان رسیده 

آرسام با اخم بهش نگاه کرد و گفت: خیلی بلبل زبونی baby بهتر حواست به رفتارت باشه 

نازگل که دید این دو تا بد بهم گیر دادند که همدیگر رو ضایع کنند سریع اومد و جلو گفت: ببخشید آقا آرسام پریا تازه کاره 

آرسام با جدیت گفت: تازه کار تازه کار ... حالیش کن که کی رئیسه 

با رفتن آرسام نازگل با عصبانیت گفت: می خوای کارت رو از دست بدی 

پریا با ناراحتی گفت: نه 

پس با آقا کل کل نکن 

چشم 

***

دوباره با نا امیدی به سمت در خروجی پارتی رفت که صدای آشنای آرتین که مشغول دعوا کردن با یکی از مردای توی پارتی بود رو شنید با تعجب به سمت صدا رفت ... آرتین حسابی مست کرده بود و توی حالت مستی با مردی که حالی بهتر از اون نداشت و دست به یقه شده بود با کلافگی به آرتین که با بزرگتر از خودش در افتاده بود نگاه کرد ... با دیدن دست بلند شده مرد که می خواست به صورت آرتین فرود بیاد سریع به سمتش رفت و با لگد مرد رو نقش زمین کرد، سریع دست آرتین رو گرفت و اون رو از اونجا دور کرد ... 

سوئیچش رو از توی جیب شلوار آرتین در اورد و اون رو توی ماشینش گذاشت ... با نا امیدی به آرتین که توی حال خودش نبود نگاه کرد با بغض گفت: تو داری با خودت چی کار می کنی؟ 

آرتین که صدای آشنای پریا رو خوب می شناخت محو چشمای طوسیش شد و با تمام عشقش گفت: عاشقت شدم پریا 

اشک به ارومی از چشمای پریا جاری شد، از اینکه آرتین مست بود و متوجه تغیر قیافه اش نشده بود خوشحال بود، لبخندی بهش زد و گفت: قول بده که دیگه اینجا نیای 

اشک به آرومی از چشمای آرتین غلطید با نا امیدی گفت: تو که نباشی من همینی ام که هستم 

آرتین ... تو رو خدا خودت رو به خاطر من اذیت نکن 

مگه من گفتم که بیای توی زندگیم ... تو کی با قیافه ها متفاوت وارد زندگیم شدی یه بار یه دزد یه بار یه دختر خدتکار حالا هم یه مرد مو فرفری 

می دونست که آرتین مست پس اگه حالش جا بیاد چیزی یادش نمیاد پس می تونست با خیال راحت حرف دلش رو بهش بزنه با بغض گفت: منم نمی خواستم اینجوری بشه ... ولی شد دیگه تقدیر من این بود که به چهره ی دزد با تو آشنا بشم با چهره ی دختر عاشقت بشم و با قیافه مو فرفری مراقبت باشم ... تقدیرم اینه که نا خواسته عاشق دوست اجباریم شدم 

با ناامیدی به چشمای بسته آرتین نگاه کرد، بلند بلند گریه کرد. پا ش رو گذاشت روی گاز او رو تا جلوی عمارتشون برد و بعد به آرشیدا زنگ زد که آرتین رو خونشون ببره

***

آرسام با خشم بهش نگاه کرد و گفت: دیشب کجا بودی؟ 

پریا با تعجب بهش نگاه کرد و پرسید: منظورتون چیه؟ 

آرسام سرش داد زد و گفت: نگو که خونه بودی ... چون توی اتاقت نبودی 

پریا که دید نمی تونه از این مخمصه در بره، با خودش گفت: این از کجا فهمید که من نبودم 

داد زد: شما از کجا می دونید من نبودم 

آرسام از اینکه پریا دست پیش رو گرفته که پس نیافته، خنده اش گرفت و گفت: چیه فکر کردی من شبونه اومدم اتاقت ... وقتی نبودی ضایع شدم 

پریا که از این حرفش حسابی کفری شده بود با نفرت به چشمای قهوه ایش نگاه کرد و گفت: این فکر نکنم پس چی باید باشه 

نازگل رو فرستادم سراغت ... اگه دیشب بودی می فهمیدی بی بی گل حالش بد شده بود 

پریا با دستپاچگی گفت: من توی باغ بودم 

آرسام مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: تو که راست میگی 

بله 

باشه ... این بار دروغت رو باور می کنم ولی دفعه دومی نداریم 

با رفتن آرسام به این شانس بد یه چند تا فحش نثار کرد و وجود خستگی که داشت به کارش ادامه داد. نازگل در حالی که قرصای خانم بزرگ توی دستش بود بهش نزدیک شد و با دلسوزی گفت: دیشب کجا بودی ... نگفتی نگرانت میشم 

لبخندی بهش زد و گفت: توی باغ قدم می زدم 

با اینکه حرفاش رو نمی تونست باور کنه ولی می دونست که پریا دختری نیست که مرتکب خطایی بشه حتماً کار مهمی بود که اون وقت شب خونه رو ترک کرده بود 

***

آرسین با دیدن پریا از جاش بلند شد و پرسید: تو اینجا چی کار می کنی؟!

پریا لبخند تصنعی زد و در حالی سینی قهوه توی دستش بود بهشون نزدیک شد و گفت: اینجا کار می کنم 

آرسام که از آشنایی این دو تا جا خورده بود با تعجب پرسید: شما همدیگر رو می شناسید 

آرسین کنارش نشست و گفت: خدمتکارمون بود 

آرسام مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: همچین تعجب کردی که فکر کردم دوست دخترت رو اینجا دیدی 

آرسین که می دونست قولش از جریاناتی که بین اون و آرتین افتاده خبر نداره توی دلش گفت: تو چی می دونی که این دختر خدمتکار بدجوری دل داداشمون رو برده 

ولی لبخند الکی بهش زد و قهوه اش رو برداشت ... با وجودی که دلش می خواست هر چه زودتر به آرتین خبر بده که پریا رو پیدا کرده ولی به خاطر آرسام که هنوز به رابطه اون و پریا شک داشت کاری نکرد و سعی داشت که با عوض کردن بحث اون رو از این موضوع دور کنه.

اما آرسام هنوز توی فکر برخورد آسین با پریا بود ... نمی تونست این قضیه هیجانی شدن برادرش رو با دیدن یه دختر خدمتکار هضم کنه، با خودش گفت: حتماً یه قضیه ای هست که آرسین نمی خواد بهم بگه 

پریا که دید موقعیتش خوب نیست فرار رو به قرار ترجیح داد و بدون اینکه ازشون سوال کنه که کاری باهاش دارن به آشپزخونه رفت.

***

آرتین با کلافگی گوشی رو که زیر بالشتش دائم مشغول زنگ خوردن بود برداشت بدون اینکه ببینه کیه جواب داد: چیه؟ 

آرسین با خوشحالی گفت: چیه ... یعنی چی ... سلام داداشی

آخ ببخشید خان داداش ... اسمتون رو ندیدم 

بخشیدم کل دنیا مال تو 

به زور از جاش بلند شد و با همون حالت خواب آلودگی گفت: چه خبرا؟!

اول یه مژدگونی توپ باید بهم بدی 

چی شده؟ 

بگم یا نگم 

بگو مژدگونیتم با من 

لیلا زندگیت رو پیدا کردم 

کی؟ 

پریا رو پیدا کردم 

با تعجب پرسید: راست میگی خان داداش 

به جون تو ... بگو الان کجاست؟ 

کجا؟!

خونه ی بی بی گل 

اونجا چی کار می کنه؟!

کار خواهرمونه ... آوردش خونه ی بی بی 

با عصبانتی گفت: اگه من این آرشیدا رو پیدا نکردم ... یه حال حسابی باید ازش بگیرم 

خب توأم ... تند نرو داداشی

می دونی چند بار سراغ پریا رو ازش گرفتم 

صدبار گفتم آرشیدا به فکرته 

با کلافگی گفت: به فکرمه که دختره رو برده خونه ی بی بی بهم نگفته 

ببخشید که شما نامزد داشتین ... اگه نامزدیت بهم نمی خورد منم بهت نمی گفتم کجاست 

هر کی ندونه فکر می کنه من از خدام بود با یاسی نامزد کنم 

آرسین که دید، حق با آرتین برای اینکه از دلش در بیاره گفت: باشه ... نمیای خونه ی بی بی 

چرا؟ الان میام 

راستی ... تابلو نکنی از دیدنش ذوق مرگ شدیا ... آرسام همین جوریش به پریا و من مشکوک شده 

چرا 

دید من با دیدنش خشکم زد ... فکر احمقانه می کنه 

باشه ... البته قول نمیدما 

تو حواست باشه 

چشم خان داداش 

خداحافظ

خداحافظ 

اون قدر خوشحال بود که نفهمید که چطوری خودش رو به خونه ی بی بی گل رسوند ... از اینکه بعد یک ماه پریا رو میدید هیجان زده بود، توی این یه ماه نمی دونست باید چطوری با نبودش کنار بیاد، هیچ وقت فکرش رو نمی کرد انقدر دلبسته ی یه دختر بشه همیشه با خودش می گفت که دلی برای دل دادن نداره ولی حالا ... اون دختر همه عقایدش درمورد زندگیش عوض کرده بود.

پریا با اخم گفت: این پسره نمی خواد بره 

کی؟!

آرسام خان مگه قرار نبود چند روز بمونه الان یه ماه شده ... قصد تشریف فرمایی نداره 

نازگل اخمی بهش کرد و گفت: خیلی به رفتن آقا گیر دادی ها.. یه دفعه دیدی خودت رو فرستادند که بری 

پریا که دید نازگل از حرفش خوشش نیومده برای اینکه اخمش رو ببره گفت: خب چی کار کنم ... این حس دو طرف است نه من از ایشون خوشم میاد نه ایشون 

اون که تابلوئه ... مثل کارد و پنیر می مونید، ولی انگار آرسین خان خیلی نسبت بهت خوب رفتار می کنه 

آره آرسین خان و آرتین خان خیلی بهتر از برادرشونه 

خندید و گفت: معلومه که حسابی باهاشون صمیمی 

نه ... من فقط با آرشیدا دوستم 

نازگل در حالی مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: تو که راست میگی 

دروغم چیه ... من و آرشیدا دوستیم همین، با آرسین و آرتین هم کاری ندارم 

نازگل قهوه رو توی سینی گذاشت و گفت: خب ببرش 

برای کی؟!

آرتین خان هم به جمعشون پیوستند 

با دستپاچگی پرسید: چی؟ آرتین هم اومده 

نازگل با جدیت گفت: میگم مشکوک می زنی ... میگی نه، چرا از اسمش هول شدی 

من ... نه ... فقط سوال کردم 

ترجیح داد زودتر قهوه رو ببره تا نازگل بیشتر از این بهش مشکوک نشده. نفس عمیقی کشید و به سمت آرتین که کنار آرسین نشسته بود رفت، از اینکه دوباره می دیدش حس می کرد قلبش تند تند می زنه چرا حس می کرد که سال هاست که او رو ندیده دوست داشت که ساعت ها کنارش بشینه و بهش زل بزنه ولی اون حق اینکار رو نداشت ... به خاطر همین بدون اینکه بگذار آرتین قهوه رو بردار خودش قهوه رو گذاشت جلوش خواست بره.

آرتین با نا امیدی به فنجون جلوش نگاه کرد ... از اینکه پریا نگذاشت حتی به اندازه یه فنجون برداشتن بهش نگاه کنه ناراحت بود، می دونست که نباید دل به دختر خدمتکار ببند ولی چه میشه کرد کاریه که شده ... حالا که نمی تونه نبودش رو تحمل کنه حداقل برای چند لحظه حضورش رو کنار خودش حس کنه 

در حالی که سعی می کرد بی قراریش رو نشون نده با جدیت گفت: این چیه که برام آوردین 

پریا با تعجب به عقب برگشت و به آرتین که سعی می کرد خودش رو عصبانی نشون بده نگاه کرد ... آرتین که از دیدن اون صورت دلنشین توی دلش قند آب می کرد بی اختیار لبخند روی لبش نشست ... چقدر دلتنگ این نگاه خجالتی بود، سریع خودش رو جمع کرد و گفت: من نسکافه می خوام ببر عوضش کن 

پریا در حالی که سعی می کرد به نگاه های مشتاق آرتین توجه نکنه، سریع فنجون رو برداشت و به آشپزخونه رفت ... نازگل با بهت زدگی بهش نگاه کرد و گفت: حالت خوبه؟ 

پریا که هنوز توی حالت گیجی دیدار دوباره اش با آرتین بود با همون حال گفت: نه ... چیزه میشه برای آرتین خان نسکافه ببری؟ 

نازگل که دید حال پریا مساعد نیست بدون هیچ حرفی نسکافه رو آماده کرد و برای آرتین برد، آرسام لبخندی به کنف شدن آرتین با دیدن نازگل به جای پریا زد و با طعنه گفت: چیه مگه نسکافه نمی خواستی؟ 

آرتین با عصبانیت بهش نگاه کرد و گفت: منظورت چیه؟ 

هیچی فقط می خواستم بگم دختر بهت محل نمی گذاره ... بهتر بیخیالش بشی 

با حالت عصبی گفت: نمی فهمم چی می گی؟ 

آرسام با جدیت بهش نگاه کرد و گفت: حتی برای تفریح باید با کسی که هم شأن خانواده ات باشی ... اون یه دختر خدمتکار می فهمی 

آرتین با خشم بلند شد و گفت: تو کی هستی ... هان تو کی هستی ... پسر یه آدم 

از ادامه حرف زدنش پشیمون شد ... بهتر دید اونجا رو ترک کنه تا دعواشون نشه 

***

با تمام نفرتش به آرسام نگاه کرد و گفت: نمی دونم شما چطور ادمی هستین ولی من اهل اینجور کار را نیستم 

خواست از کنارش رد بشه که آرسام دستاش رو محکم گرفت و گفت: اهل هر کاری هستی یا نیستی برام مهم نیست از برادرم دور باش 

با یه حرکت دفاعی دستش رو از دست آرسام بیرون کشید و دستش رو پیچوند و گفت: اونی باید ازم دور باشه شما و برادرتونه ... پس نگذارید که یادم بره نوه خانم بزرگی 

دستش رو رها کرد و با حالت تهدید امیز گفت: ببینید ... زیاد بهم گیر ندین 

پس از آرتین دور باش 

بهتون نمیاد نگران آرتین خان باشید 

نگرانی من به تو مربوط نیست 

پس کارای منم به شما مربوط نیست ... در ضمن تو نه شما 

یه دختر خدمتکار انقدر اعتماد بنفس 

خدمتکارم که خدمتکارم ... این دلیل نمیشه بگذارم هر کسی بخواد بهم زور بگه 

می دونی می تونم با یه اشاره داغ کار و محل زندگیت رو به دلت بگذارم 

وای وای ... کی رو از چی می ترسونی، ببینید برام مهم نیست که می خواید من رو با چی تهدید کنید چون تهدیدای بدتر از تهدیدای شما شنیدم پس بهتر سرگرم کارای خودتون باشید 

بی توجه به آرسام که از شدت خشم سرخ شده بود به اتاقش رفت. آرسام با خشم به بسته شدن در اتاقش خیره شد از اینکه یه دختر خدمتکار باهاش گستاخانه حرف زده بود از شدت خشم دندونهاش رو بهم فشار می داد ... با عصبانیت گفت: بد حالت رو می گیرم دختره پرو 

***

عینکش رو روی چشمش گذاشت و با بدون اینکه به کیبورد نگاه کنه چشم به مانتور لب تاپش سورس ویروسی رو که برای گوشی عماد طراحی کرده بود رو توی برنامه ویروسی که داشت می نوشت وارد می کرد، خوشبختانه خانم بزرگ و ارسام برای کارای خیریه خانم بزرگ به کهریزک رفته بودند و نازگل هم خرید بود به خاطر همین کسی متوجه صدای تایپش نمی شد..

وقتی که کار برنامه نویسیش تموم شد با غرور به کدهایی که نوشته بود نگاه کرد و گفت: کارت درست پریا خان ... فقط مونده که این ویروس خطرناک رو توی گوشی اون عوضی بفرستی ... این کار رو هم دیر یا زود انجام میدی 

سه روز پیش که عماد رو توی پارتی دیده بود، امید اینکه بتونه بابا و یاشار رو پیدا کنه باعث شد سریعتر کارای نوشتن برنامه ویروسش رو انجام بده ... توی این سه روز حساب کارای عماد دستش اومده بود و می دونست که می تونه که با یه حرکت گوشیش رو بزنه و بعد بگذاره سرجاش ... پس امشب براش شب مهمی بود.

وقتی از خوابیدن همه مطمئن شد دوباره تغییر قیافه داد و از در پشت باغ بیرون زد ... از اینکه امشب می تونست تمام نقشه هاش انجام می شد از هیجان نمی دونست باید چی کار کنه. وقتی وارد پارتی شد با دیدن عماد لبخند روی لباش نشست نشست، به گوشی که توی جیب کتش بود دست زد و آروم گفت: وقته حساب پس دادن 

عماد حسابی مست کرده بود و مشغول رقصیدن با یه دختر جوون بود که هم سن بچه نداشته اش بود از اینکه آدمای عوضی باعث نابودی اینجور دخترا بود از شدت خشم نفس نفس می زد ... چشماش رو بست تا کمی اروم بگیره ... بعد با آرامش نزدیکشون شد می دونست که عماد همیشه گوشیش رو توی جیب شلوارش می گذاره با یه حرکت گوشی رو ازش زد و به گوشه ای از پارتی رفت و ویروس رو برای گوشیش ارسال کرد بعد اسم گوشیش رو از توی قسمت بلوتوث گوشی عماد پاک کرد تا ردی ازش نباشه ... دوباره با یه طعنه زدن بهش گوشی رو سرجاش گذاشت ... عماد که حسابی مست بود مستانه یقه اش رو گرفت و بلند داد زد: مرتیکه حواست کجاست؟ 

پریا لبخندی بهش زد و با حالت ملتمسانه ای که می دونست عماد عاشقش گفت: معذرت می خوام قربان 

عماد با همون حال چند تا سیلی آروم به صورتش زد و گفت: آفرین پسر ... دفعه ی آخرت باشه که حواست به راه رفتنت نیست 

چشم 

یقه اش رو ول کرد و پریا هم سریع پارتی رو ترک کرد وقتی به خونه رسید، در رو اتاقش رو آروم باز کرد و دوباره در اتاقش رو قفل کرد ... از اینکه تونسته بود نقشش رو خوب اجرا کنه از خوشحالی خوابش نمی برد ... فکر اینکه بتونه جای یاشار رو پیدا کنه از ذهنش پاک نمی شد 

***

با برنامه که نوشته بود از طریق ویروسش می تونست رد عماد رو بزنه ... با وجودی که عماد همیشه در حال رفت و امد بود ولی همیشه یه جا مقصد اصلیش بود اون هم یه باغ توی شهریار که احتمالاً همون باغی بود که عماد اون رو اونجا بود گرچه به خاطر اینکه می خواست از اونجا فرار کنه آدرس رو دقیق یادش نمی اومد ولی حالا آدرس تمام جاهایی رو که می رفت رو داشت با شماره حساباش و رمزای اینترنتیش که توی گوشیش سیو شده بود.

آدرس رو نوشت و گفت: دیگه وقت عمل کردن پریا خانم ... باید از اینجا بری 

وسایلاش رو جمع کرد، با پولی که از حقوقش جمع کرده بود می تونست چند روزی رو توی یه مسافرخونه توی همون حوالی با شناسنامه پرهام زندگی کنه ... پس دیگه نگرانی جا و مکان رو نداشت.اما دلش نمی خواست اینجوری از خانم بزرگ و نازگل که بهش انقدر لطف داشتند جدا بشه به خاطر همین ترجیح داد یه هفته رو برای آماده شدن خودش صبر کنه.

***

با ذوق زدگی به آرتین که توی باغ قدم می زد نگاه کرد ... قلبش اون رو به سمتش سوق می داد ولی عقلش مانع می شد بین عقل و دل گیر کرده بود ... ترجیح داد به حرف عقلش گوش کنه و ازش دور بشه.

آرتین با دیدن پریا که به سمت عمارت می رفت، با خوشحالی خودش رو به سمتش رسوند و صداش زد ولی پریا جوابش رو نداد.با عصبانیت دستش رو گرفت اون رو به سمت خودش کشوند. پریا با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: چیزی شده؟ 

آرتین درحالی که از شدت عصبانیت پره های بینیش باز بسته می شد به چشماش نگاه کرد و گفت: چرا ازم فرار می کنی؟ 

من!

داد زد: آره تو ... تویی که همیشه باهامی ... همیشه و هر لحظه کنارمی ... فکرت رهام نمی کنه ... دائم ازم فرار می کنی 

پریا بغض گفت: اقا حالتون خوبه 

اشک توی چشمای آرتین حلقه بسته بود از اینکه برای عشقش برای کسی که دیوونه وار عاشقش بود انقدر غریبه بود و از غریبانه بودن عشقش دلگیر بود. دستای پریا رو محکم توی دستاش گرفت و گفت: دوستت دارم 

پریا با بهت زدگی به ارتین که همچین حرفی رو از زبونش بیرون اومده بود نگاه کرد ... از اینکه آرتین انقدر راحت بهش ابراز احساسات می کرد شوکه شده بود ... ولی اون نامزد داشت پس نمی تونست که با اون باشه با نا امیدی دستاش رو از دستش بیرون کشید و گفت: آقا شما معلومه چتون شده؟ شما نامزد دارید 

خواست ازش دور بشه که آرتین داد زد: تموم شد ... دیگه نامزدی ... یاسی ... در کار نیست ... چون تو هستی 

با بهت زدگی به پشتش که آرتین ایستاده بود نگاه کرد، چقدر دلش می خواست که الان بره و آرتین رو بغل کنه با تمام وجودش بهش بگه اونم بهش علاقه داره اونم عاشقش شده ولی چه فایده ... اون مهمون دو روزه بود و باید بر می گشت به زندگی سابقش پس چرا باید خودش رو توی زندگی کسی می انداخت ... در حالی که هر دو با گریه بهم خیره شده بودند ... به سمتش رفت و گفت: خواهش می کنم ازم دور بشید 

یه دفعه خودش رو توی آغوش گرم آرتین دید، چقدر این آغوش رو دوست داشت ... چقدر محتاج این آغوش که فقط برای اوست بود، ولی اون زندگی دیگه ای داشت که جایی توی زندگیش برای آرتین نبود با نا امیدی خودش رو از آرتین جدا کرد و به سمت عمارت دوید.

آرتین با نا امیدی به عمارت خیره شده بود ... با خودش گفت: اون من رو نمی خواد ... من رو نمی خواد

بی هدف از باغ بیرون رفت. توی حال خودش نبود، فکر این رو نمی کرد که پریا بهش جواب رد بده ... 

با خودش گفت: شاید پای کسی وسط بود، آره یاشار همونی که آرشیدا می گفت ولی اگه پای عشق وسط چرا اینجاست، تنها و بی کس ... نه پریا بهم حس داره ... این رو از نگاهش می خوندم، اونم من رو می خواد ... شاید می ترسه، شاید بهم اعتماد نداره، حقم داره اون بی بند و باریم رو دید 

سوار ماشینش شد و از اونجا دور شد.

***

آرسام با خشم بهش نگاه کرد و سرش داد زد: مگه نگفتم از برادرم دور باش

دورم ... دست از سرم بردارید 

دوری که که برادرم توی باغ بهت ابراز عشق می کنه 

بهتون گفتم که من رو برادرتون هیچ رابطه ای نداریم 

با خشم پریا رو به دیوار کوبوند و گفت: دروغ میگی مثل سگ 

درست حرف بزنید 

هر چقدر هم بخوای پنهون کنی.. اون چشمای جار زنت، داد می زنه که عاشق آرتینی 

با عصبانیت داد زد: این چشما غلط می کنن که آمار غلط میدن 

آرسام که دید پریا از حرفش کوتاه نمیاد دستاش رو از بازوهای پریا برداشت و خواست با آرامش باهاش حرف بزنه به خاطر همین با لحن مهربون گفت: من به خاطر خودت میگم ... آرتین کسی نیست که بخواد برای همیشه با یه زن بمونه ... حداقل زمانی که برای یه زن می گذاره یه هفته است 

با نفرت بهش نگاه کرد و گفت: قصد وقت گذرونی با برادرتون رو ندارم 

در حالی که از اتاقش بیرون می رفت گفت: امیدوارم این طور باشه 

با بسته شدن در، حس کرد که نفسش دیگه بالا نمیاد ... به سمت پنجره رفت و بازش کرد ... صورتش رو به سمت باد برد، حس کرد یه فریاد توی گلوش گیر کرده با تمام وجودش داد زد: خدایا 

بارون به شدت شروع به باریدن کرد، بی اختیار پایین پنجره نشست و همراه آسمان شروع به گریه کردن کرد ... با بغض به خدا گفت: خدایا دیگه خسته ام ... دیگه توان ندارم 

بارون از پنجره به داخل اتاقش میومد و اون رو خیس می کرد ولی اونقدر بی توان شده بود که نایی برای بلند شدن یا بستن پنجره نداشت.روی زمین دراز کشید و پاش رو مثل بچه هایی که از چیزی ترسیده باشن توی شکمش جمع کرد و با گریه گفت: می ترسم ... خدایا از اخر این قصه می ترسم 

چشماش سنگین شده بود ... آروم چشماش رو بست، توی دلش گفت: چی میشه این چشما دیگه باز نشه 

نور آفتاب مستقیم به چشماش می خورد ... در حالی که با پشت دست چشماش رو گرفته بود چشماش رو باز کرد وقتی چشمش به روشنایی عادت کرد آروم دستش رو عقب کشید با بهت زدگی به اتاق غریبه ای که توش بود نگاه کرد.. با ترس گفت: اینجا کجاست؟ 

با باز شدن در خیره به آرسام که با سینی صبحونه جلوی چارچوب در ایستاده بود و یه لبخند روی لبش داشت ... پریا از شدت خشم بلند شد و به سمتش حمله کرد و گفت: من رو تو اوردی اینجا؟ 

آرسام بی توجه به خشمش به سمت تخت رفت و سینی رو گذاشت روی تخت و گفت: بهتر صبحونه ات رو بخوری 

از اینکه انقدر آروم بود بیشتر حرصش در می اومد، با عصبانیت سینی رو برداشت روی زمین پرت کرد و دوباره داد زد: من میگم اینجا چه غلطی می کنی؟ 

آرسام که دید این دختر با روی خوش آروم نمیشه مثل خودش داد زد: چون مرده بودی دختر کوچولو 

چی؟!

صبح جنازه ات رو توی اتاقت پیدا کردم ... فکر می کنی اگه بی بی میدید توی چه وضعی هستی، چه حالی می شد ... اگه نمی فهمی من بهت می گم سکته می کرد 

پریا که کمی اروم شده بود با لحن جدی گفت: این دلیل نمیشه که من توی اتاق شما باشم ... اگه خانم بزرگ من و شما رو ببینه چی میشه 

هیچی ... چون تو رو با من نمی بینه 

چی؟!

من تو رو آوردم 

آوردین 

خونه ی آرسین 

چی؟!

وقتی دیدم حالت بده آوردمت اینجا 

چرا نبردین درمانگاه 

ببین ... من مقیم سویسم چند روز دیگه میرم، نمی خوام سر قضیه تو توی دردسر بیفتم 

یعنی چی؟ چه دردسری 

از اونجایی که بیمارستان نزدیک خونه ی بی بی مال بابامه 

یعنی 

آرسام اجازه نداد ادامه حرفش رو بزنه گفت: یعنی دوست ندارم فکر کنن که من با یه دختر خدمتکار رابطه دارم 

پریا دستی به موهاش کشید تازه فهمید که جلوی آرسام مو بازه، با عجله به پرسید: وسایلام کو 

چی؟ 

مانتوم ... شالم 

نیاوردمشون 

چی؟!تو اینجا رو با اروپا اشتباه گرفتی 

آرسام خریدایی که براش کرده بود رو بهش داد و گفت: فکر کنم اینا بهت بیاد 

پریا اخمی بهش کرد و سریع مانتو و شالش رو پوشید و خواست که بره آرسام جلوش رو گرفت ... نگاهی به سر تا پایی دختر خدمتکار کرد، باورش نمی شد که پریا با یه دست لباس شیک انقدر زیبا بشه، اولین بار بود که متوجه زیبایی این دختر شد ... اون صورت سفید با اون بینی کوچیک قلیمیش، لبای کوچیک مینیاتوری گونه های برآمده که به صورت گردش خیلی می اومد و اون چشمای عجیب، اون چشمای طوسی که تا حالا بهشون نگاه نکرده بود ... بی اختیار به سمتش رفت و دست نوازشگرانه ای به صورتش کشید ... پریا با تعجب به رفتار عجیب آرسام نگاه کرد ... آرسام با مهربونی بهش نگاه کرد و گفت: چرا من هیچ وقت تو رو ندیدم 

چی؟!

آرسام با یه حرکت پریا رو توی آغوشش کشید و به چشمای نگرانش نگاه کرد ... لبخندی زد و گفت: تو خیلی زیبایی 

تا پریا خواست خودش رو ازش جدا کنه که لب های آرسام روی لباش نشست، با نفرت آرسام رو هول داد و داد زد: چه غلطی می کنی؟ 

آرسام که تازه متوجه رفتارش شد با حالت عصبی گفت: نفهمیدم چی کار می کنم ... معذرت می خوام 

پریا تهدید آمیز بهش اشاره کرد و گفت: دفعه ی اخرت باشه بهم نزدیک میشی

خواست از کنارش رد بشه که آرسام داد زد: چیه دلت آرتین رو می خواد ... اگه آرتین این جوری می بوسیدت حتماً کارت به تخت هم می کشید 

پریا با نفرت بهش نگاه کرد و گفت: نمی دونم تو چی از برادرت می دونی ... ولی من این رو فهمیدم که آرتین اونقدر کثیف نیست 

آرسام بلند خندید و گفت: احمقی یا خودت رو به حماقت میزنی 

چی؟ 

آرتین با یه دختر توی خونه باشه بهش دست نزنه 

نمی دونم قبلاً چی بوده ... ولی این رو می دونم که آرتین کسی نیست که بخواد بهم آسیب بزنه 

مطمئنی 

آره 

پس عاشقشی 

پریا با بغض گفت: آره 

با صدای شکستن چیزی که از پشتشون می اومد به عقب برگشت به چشمای بهت زده آرتین نگاه کرد ... هر دو بهم خیره شده بودند ... آرسام از اینکه باعث شده بود که آرتین بفهمه پریا هم بهش علاقه داره از دست خودش عصبانی بود، با خودش گفت که الکی الکی پریا رو ازدست دادم 

آرتین به پریا نزدیک شد و با ناباوری گفت: تو چی گفتی؟!

پریا در حالی که اشک می ریخت به چشمای عشقش نگاه کرد و گفت: گفتم عاشقتم ... عاشق شدم ولی نباید این جوری می شد 

آرتین اشکاش رو پاک کرد و با خوشحالی گفت: دوستت دارم 

پریا عقب کشید و داد زد: این عشق حماقته ... ما برای هم ساخته نشدیم 

سریع خونه رو ترک کرد.

***

مرد نگاهی به سر تا پاش کرد و گفت: اسم

پرهام ... پرهام مشفق 

اتاق 102 طبقه ی دوم 

اینجا اینترنتم داره 

نه 

پرهام کلید رو از مسافرچی گرفت و به طبقه بالا رفت وقتی وارد اتاقش شد، چمدونش رو روی تختش پرت کرد با نا امیدی به تصویر مردونه ی خودش که توی آینه بود نگاه کرد با صدای زنونه اش گفت: دوباره شدی پرهام ... دوباره غریبه شدی پریا ... دوباره گم شدی توی بازی سرنوشت ... ولی بهت قول میدم که انتقامم رو که گرفتم برای همیشه باشی ... دیگه پنهونت نمی کنم ... قول میدم 

اشک به آرومی از چشماش شد 

اولین کاری که باید می کرد خرید یه مودم وای فای بود که بتونه به اینترنت دسترسی داشته باشه 

***

به آدرسی که از طریق جی پی اس عماد بدست آورده بود رفت ... از کوچه خاکی که داشت مطمئن بود که اینجا همون باغی بود که برده بودنش ... طوری که از دید دوربینا دور باشه، دور باغ یه چرخی زد و یه جای مناسب برای داخل شدن به باغ پیدا کرد ... باید منتظر می شد تا شب اون موقع راحت می تونست داخل باغ بشه 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

با دیدن ساعت که، دوازده رو نشون میداد با خوشحالی گفت: حال وقتش آقا پرهام 

باید کارش رو آروم بی صدا انجام می داد، برای اینکه نقشه اش رو عمل کنه باید وارد اون باغ می شد و سر از کاراشون در می آورد با اینکه برای رسیدن به هدفش عجله داشت اما این کار با عجله ای انجام دادن پیش نمی رفت پس باید صبوری می کرد و تا جایی که خطر تهدیدش نمی کرد توی باغ سرک می کشید.

یواش از دیوار به داخل باغ پرید، خوشبختانه کسی اون اطراف نبود ... در حالی که مراقب بود کسی نبینتش به سمت ورودی باغ رفت با دیدن مراقب ها آروم پشت بوته ای پنهان شد، در حالی که از شدت عصبانت دندونهاش رو روی هم می فشارد چشماش رو بست و سعی کرد که خودش رو آروم کن با خودش گفت: باید یه راه دیگه ای باشه 

بدون اینکه مراقب ها او رو ببینند، به سمت پشت باغ رفت اصولاً این جور عمارت های بزرگ دو تا در ورودی دارند پس باید در دیگر رو پیدا کنه.خوب به عمارت رو چک کرد وقتی به در دوم رسید با خوشحالی به سمتش رفت ولی سگی که ولش کرده بودند تا از باغ محافظت کنه به سمتش پارس کرد ... رفتار با سگا رو از یاشار یاد گرفته بود، خوب می دونست که باید به سگ حالی که کنه که ازش نمی ترسه و اون اربابشه ... با تمام خشم به چشمای سگ نگاه کرد و امرانه گفت: ساکت 

ولی سگ به پارسش ادامه داد، این بار بیشتر خشمش رو بهش نشون داد و سرش داد زد: ساکت شو 

سگ آروم شد به با دستش بهش اشاره کرد که بشینه و سگ هم حرف گوش داد و نشست ... حالا که راه ورود به عمارت رو پیدا کرده بود، خوب از شیشه خاکی در وردی داخل رو دید زد ... خوشبختانه خبری از آدمای عماد نبود، با سنجاق در رو باز کرد و داخل شد همین که از راه روی تاریک می گذشت متوجه دوربین های امنیتی شد ... پس عماد فکر همه چیز رو کرده بود ... حالا باید چی کار می کرد، با خودش گفت: باید اتاق فرمان رو پیدا کنم 

مطمئن بود اخرین باری که به باغ اومده بود صدایی از اتاق ته طبقه دوم شنیده بود ... شاید اونجا اتاق فرمان است ولی چطوری می تونست وارد اونجا بشه ... با صدای کسی با دستپاچگی داخل یکی از اتاق ها شد، پشت در پنهان شد، اما صدای پا به سمت اتاقی که او توش بود نزدیک تر می شد باید پنهان می شد ولی کجا، دور تا دور اتاق رو خوب نگاه کرد، کمد دیواری داشت ولی اگه در کمد باز بشه چی.. چشمش به کمد بالایی که درش نیمه باز بود افتاد با یه خیز دست رو به لبه کمد دیواری گذاشت و خودش رو به داخل کمد دیواری کشوند همین که داخل شد در اتاق باز شد..آروم در کمد رو بست 

حالا توی امنیت می توانست به حرفاشون گوش بده ... صدای عماد بود که سر کسی داد می زد: مگه نگفتم، حواستون به ادمای جدید باشید 

صدای مردی که حسابی ترسیده بود گفت: قربان ما حواسمون بود 

صدای سیلی که به صورت مرد خورده بود رو واضح شنید، عماد به سمت مرد حمله کرد و تا جایی که می شد زدش، بهش فحش می داد و داد می زد: مرتیکه یه مأمور رو آوردی اینجا 

خودم حلش می کنم 

سریع سر به نیستش کن 

مثل یاشار ... طوری نابودش کنم که کسی باور نکنه همچین کسی نبود 

با بغض توی دلش گفت: یاشار رو کشتند ... یاشار به خاطر من مرد ... نه ... نه ... یعنی من تلاش بیهوده کردم، چرا فکر کردم که اون رو برای گیر انداختن من زنده نگه می دارنش

عماد تیری به طرف مرد شلیک کرد طوری که تیر لبه گوشش رد شد گوش روپاره کرد و با جدیت گفت: باید اینکار رو بکنی وگرنه من تو رو نابود می کنم 

قول میدم رئیس

حالا مرتیکه کجاست 

زیرزمین 

لگدی به شکمش زد و گفت: مراقب باش در نره 

مرد در حالی که دستش رو روی شکمش گذاشته بود با درد گفت: اول ازش اعتراف می کشیم بعد می کشیمش 

عماد در حالی که در رو باز می کرد و گفت: امیدوارم این یه کار رو درست انجام بدی 

نا امیدتون نمی کنم 

لبخند طعنه امیزی بهش زد و گفت: نا امیدی ... تو همیشه من رو نا امید می کنی، از سه تا شانس زنده بودنت یکیش رو سر فرار پریا از دست دادی دومیش سر این مأمور ساقی نما ... بار سوم شانس زنده بودن رو ازت می گیرم 

محکم در رو بهم کوبید ... بعد از رفتن عماد مرد هم به سراغ پلیسی که گیرش انداخته بودند رفت ... پرهام با نفرت گفت: نمی گذارم ... نمی گذارم بکشینش ... حالا که یاشار رو نجات ندادم این پلیس رو نجات میدم 

سریع از کمد بیرون اومد ... می دونست که جون اقا پلیس در خطر و فقط همین امشب رو می تونه برای نجاتش اقدام کنه چون فردا کشته می شد چه اعتراف می کرد چه اعتراف نمی کرد 

توی گشتی که دور عمارت زده بود می دونست زیر زمین کجاست، خوشبختانه کسی جلوی درش کشیک نمی داد ولی اون که از داخلش باخبر نبود پس باید اول می فهمید داخل چه جور و چه جوری می تون واردش بشه 

سریع خودش رو به سمت زیر زمین که نزدیک در ورودی دوم بود رفت، از روزنه های صلیبی که به جای پنجره نور رو به زیرزمین می رسوند به زیر زمین نگاه کرد، به قیافه مردی که داشت اون پلیس بیچاره رو می زد نگاه کرد خوب این قیافه رو می شناخت این اولین خلافکاری بود که یاشار آمارش رو بهش داده بود ... اسمال شغال یا همون اسماعیل شغال، دست راست عماد یا همه کار عماد ... همیشه وقتی نقشه کشتن قاتلای برادرش رو توی سرش می پرورند اسمال شغال رو مثل شغال می کشت، اول به پاش شلیک می کرد بعد می گذاشت از خون ریزی و درد به میره ... یاشار می گفت که اون پرهام رو وقتی که می خواست از دستشون در بره گیر انداخت، موهاش رو محکم گرفت و روی زمین کشوندش بعد تا جایی که می شد کتک بهش زد ... اول انگشتای نازنین برادرش رو زنده زنده برید، یاشار می گفت هیچ وقت صدای زجه پرهام رو فراموش نمی کنه.. وقتی داشتند پرهام رو زنده زنده سلاخی می کردند قسم خورد از اون گروه کثیف جدا بشه ولی وقتی بابای پرهام و پریا برای انتقام جلو اومدن اونم خواست انتقام دوستی رو که اونا ازش گرفتند رو بگیر به خاطر همین همراهشون شد.

فکرش رو از گذشته ها پاک کرد و در حالی که به خودش تشر می زد: پسر فعلاً انتقام رو بی خیال ... این بابا رو بچسب که اگه دیر بجنبی، اونم مثل پرهام زنده زنده سلاخیش می کنند 

با یه حرکت خودش رو به پشت در رسوند، معلوم بود که اسمال شغال از دست این بابا کفری بود که می خواست خودش تنهایی حسابش رو برسونه خبری از افرادش نبود.. پس می تونست داخل زیر زمین بشه و از پشت غافگیرش کنه ... بدون اینکه اسمال شغال بفهمه پشتش ایستاد اسلحه ای رو که یاشار برای اولین تیراندازی که کرده بود رو بهش هدیه داد بود رو پشت سرش گذاشت با صدای مردونه اش گفت: تکون بخوری کشتم

اسمال شغال با خیال اینکه یکی از افرادش داره باهاش شوخی می کنه به پشت سرش نگاه کرد با دیدن چهره پرهام با ترس گفت: تو کی هستی؟ 

پرهام لبخندی روی لبش نشست و گفت: عزرائیل ... می شناسیش 

اسمال شغال که از اینکه افراد احمقش نتونسته بودند از یه زیر زمین مراقبت کنند از شدت عصبانیت زوزه می کشید و با خشم به پسر بچه ای که جلوش ایستاده بود نگاه کرد بهش نمی اومد که حرفه ای باش پس با یه حرکت غافلگیرانه می تونست اسلحه رو از دستش بگیره پس در حالی که خودش رو خونسرد نشون می داد گفت: کی تو رو فرستاده؟ 

فکر کن خدا ... خدا من رو فرستاد که ادم کثیفی مثل تو رو به دیار باقی بفرستم 

اسمال بلند خندید و گفت: خدا ... چه حرفه مزخرفی ... 

مزخرف تویی که نفس می کشی ... با هر نفست باید یکی بی گناه کشته بشه 

همین خدا من رو زنده نگه داشته ... پس مجرم اصلی اونه 

پرهام به این افکار احمقانه خندید و گفت: نه ... اون بهت یه فرصت خوب بودن داد ولی تو قدر ندونستی پس من رو فرستاد تا این فرصت رو ازت بگیرم 

اسمال با اعتماد به نفس نزدیکش شد و گفت: معلومه اولین بارته که اسلحه دست گرفتی ... بچه جون اون اسباب بازی نیست 

خواست اسلحه رو از دستش بگیره که پرهام با یه حرکت، اون رو به سمت دیوار پرتاب کرد و با غرور گفت: درست این اسباب بازی همیشه باهات بوده شده دوست جون جونیت ولی این دوستم بهت وفا نکرد 

صدا خفه کن رو به تفنگش وصل کرد، با اینکه دلش می خواست اسمال رو زجرکش کنه ولی وقتی دید اسمال می خواد داد بزنه بدون هیچ رحمی یه خال وسط پیشونیش گذاشت ... پلیس که نیمه جون به صندلی بسته شده بود بهت زده بهش نگاه کرد و گفت: تو کی هستی؟ 

پرهام به سمتش رفت و سریع بازش کرد و گفت: یه ناجی جون ... چیه از اینکه نجاتت دادم خوشحال نشدی 

آقا پلیسه که جونی براش نمونده بود با اون چشمایی که توی کبودی تنها سفیدی داخل چشمش دید می شد بهش نگاه کرد و گفت: فکر نکنم بتونی نجاتم بدی 

پرهام با وجود سنگینی پلیس اون رو روی شونه هاش انداخت ... برای اولین بار از اینکه یاشار اون رو مجبور می کرد گونه های سیمان رو از سه طبقه بالا ببره خوشحال بود، چون همیشه فکر می کرد مجبور نمیشه بار سنگین با خودش حمل کنه.

آقا پلیسه رو تا جلوی در زیرزمین برد وقتی مطمئن شد که کسی اون اطراف نیست، دوباره آقا پلیسه رو پشتش انداخت و به سمتی که وارد باغ شده بود برد ... خوشبختانه کسی متوجه کشته شدن اسمال نبود پس تا موقعه ای که از موضوع با خبر نشدند باید از اونجا در می رفت ولی چطوری می تونست این مرده متحرک رو از بالای دیوار به اون ور می برد ... با جدیت بهش نگاه کرد و گفت: ببین اگه می خوای زنده بمونی پس باید تلاش کنی ... می تونی از شونه ام بری بالا و خودت رو بنداندازی اون ور

آقا پلیسه سرش رو به علامت تصدیق تکون داد، براش قلاب گرفت، اونم با وجود اینکه توانی برای بالا رفتن نداشت تمام زورش رو زد که بره بالا وقتی مطمئن شد آقا پلیس تونسته بپره اون طرف خودشم سریع از دیوار بالا رفت و کوچه پرید، از اینکه فکر همه جا رو کرده بود یه ماشین برای فرار دزدی بود به خودش افرین گفت و آقا پلیس رو به سمت ماشین برد ... بیچاره انقدر کتک خورده بود که بیهوش شده بود پس باید فعلاً از آقا پلیس توی مسافرخونه مراقبت می کرد تا جون می گرفت و سراغ دوستاش می رفت.

***

پرده ها رو کنار زد تا نور به اتاق بیاد، رو به رامبد پیرایی کرد و گفت: جناب سروان پیرایی وقت بیداریه 

پیرایی آروم چشماش رو باز کرد، باورش نمی شد که جون سالم از اون ماجرا به در ببره.. بهت زده به ناجی زندگیش نگاه کرد و پرسید: اینجا کجاست؟ 

پرهام لبخندی بهش زد و گفت: یه جای امن 

خواست بلند بشه ولی درد تمام تنش رو گرفته بود، پرهام نزدیکش شد و گفت: فعلاً باید استراحت کنی 

با چشمای متعجب بهش نگاه کرد و گفت: تو کی هستی؟ 

پرهام با خونسردی سینی صبحونه اش رو به سمتش برد و گفت: یه بار که گفتم ناجی زندگیت 

ناجی زندگیم یا انتقام گیرنده 

شاید هردوش 

انتقام کی؟ 

تو برای چی اونجا بودی 

برای کارم 

کارت چیه؟ 

اینکه نگذارم ادمای کثیفی مثل عماد جوونای مملکتم رو به نابودی بکشونه 

خب ما یه جورایی هم کاریم با این تفاوت که برای من جوونای مردم مهم نیست برای من جوون خودم مهم بود که عماد نابودش کرد 

پیرایی که حدس می زد قضیه انتقام گیری خانوادگی با ناراحتی گفت: کدوم یکی از خانواده ات رو نابود کردند 

پرهام در حالی که سعی می کرد اشک نریزه و اشک ها رو توی چشماش اسیر کنه بهش نگاه کرد و گفت: برادرم ... کسی که خدا نمی خواست حتی زمان به دنیا اومدنمون هم از دور باشیم چه برسه به مرگمون 

متأسفم 

پرهام با خشم گفت: تأسف تو برام کاری نمی تونه انجام بده ... اگه می تونستید جلوی این کثافتا رو زودتر می گرفتین 

پیرایی که می تونست او رو درک کنه در حالی که حق رو هم بهش می داد گفت: تو چی می دونی که ما چقدر برای نابودی امثال عماد تلاش می کنیم 

با خشم سرش داد زد: تلاش چیه ... باید عمل کنی 

به حرف آسونه 

آسون ... آسون ... آسون مرگ برادرم بود که سرنوشتی رو که برای تو نوشته بودند رو برای اون رقم زدند ... بدبخت اگه دیر می رسیدم زنده زنده سلاخیت می کردند 

فکر می کنی من از مرگ می ترسم 

پرهام بلند خنده ی عصبی سر داد و گفت: مرگ تنها چیزیه که بهش فکر نمی کنم 

پیرایی که دید، این پسر جوون پر از خشم ترجیح داد با حرفاش بیشتر خشمگینش نکنه به خاطر همین چشماش رو بست، اونقدر خسته بود که توانی برای خبر دادن به افراد گروهش نبود.

***

رامبد تو زنده ای 

رامبد بلند خندید و گفت: می خواستی مرده باشم 

کیانوش نفس راحتی کشید و گفت: خدا رو شکر ... خبر داشتیم که شهید شدی 

فعلاً که نفس می کشم 

کجایی؟ 

نمی دونم 

نمی دونی!

آره ... یه ناجی زندگیم رو نجات داد و من رو اورده جایی که نمی شناسمش 

خب آدرس رو بگیر از ناجی 

رامبد رو به پرهام که مشغول لپ تاپش بود کرد و گفت: اینجا کجاست؟ 

پرهام با خونسردی گفت: شهریار – خیابون ولیعصر – مسافرخونه حاج مرادی

رامبد آدرس رو بهش داد و گفت: خب رفیق از عماد و دار و دسته اش چه خبر

فعلاً که همه چیز قاراشمیشه ... انگار فرارت حسابی اونا رو ترسونده چون دارن اونجا رو تخلیه می کنند 

خوبه پس این ترس ما رو به سر شاخشون می رسونه 

امیدوارم ... چون عماد ادم احمقی نیست که آتو دست کسی بده 

به موقعش آدم باهوش خلافکارمون یه کار دست خودش میده 

خب از فرارت بگو 

رامبد به پرهام نگاه کرد و گفت: این ناجی ما برای انتقام وارد باغ شده بود ولی به جای انتقام مجبور شد من رو نجات بده 

پس پای خصومت شخصی هم وسط 

آره 

اونم از اوناست 

فکر نکنم 

باشه بقیه اطلاعات رو وقتی که دیدم ازت میگیرم 

به امید دیدار رئیس 

می بینمت رفیق 

گوشی رو قطع کرد و رو به پرهام کرد و گفت: بهتر وسایلات رو جمع کنی 

چرا؟ 

چون تو هم با ما میای ... یه سری حرفا رو باید بهمون بزنی 

پرهام لپ تاپش رو بست و به سمتش اومد و با خونسردی گفت: من جایی نمیام 

پیرایی که تازه جون گرفته بود، جلوش ایستاد با جدیت گفت: ببین پسرجون تو با این کارت به هیچ جا نمی رسی 

دقیقاً هدف من هیچ جاست ... چون مرگ امثال عماد به هیچ جای دنیا بر نمی خوره 

تو با این انتقام خودت رو نابود می کنی 

پرهام با ناراحتی گفت: من خیلی وقت نابود شدم 

دست روی شونه های پیرایی گذاشت و گفت: تو چی می دونی که برادر تحصیلکرده ات رو ازت بگیرن، کمر بابات رو خم کنند چرا چون همیشه فکر می کرد که پسرش که اون رو توی قبر می گذاره ... اونی که ازش خداحافظی آخر ازش می کنه خودش نه پسر دسته گلش ... اونا زندگیمون رو نابود کردن پس من خیلی وقت نابود شدم 

به پیرایی اجازه حرف زدند نداد و رگی که باعث بیهوشیش می شد رو گرفت و اون رو بیهوش کرد ... به پیرایی که نقش روی زمین شده بود نگاه کرد و گفت: کاش امثال تو زیاد بود و امثال عماد کم که بتونید جلوشون بایستین ولی حیف که امثال عماد مثل علف هرز می مونند تا یکیش رو نابود می کنی اون یکی در میاد 

***

با پولایی که از حساب عماد هک کرده بود تونست یه خونه اجاره کنه و خرج چند ماهش رو هم داشته باشه تا عماد بیاد بگرده کی حسابش رو هک کرده اون وارد گروهش شده بود و انتقامش رو گرفته بود.

به قیافه جدید خودش خوب نگاه کرد با اون جای زخمی که برای خودش ساخته بود می تونست خودش رو جای فرشاد که یکی از ادمای ناصر از افراد عماد بود جا بزنه خوشبختانه ناصر مرده بود و فرشاد هم توی ترکیه زندونی بود و کسی ازش خبر نداشت پس می تونست دوباره با یه اسم جدید وارد گروه بشه.

سپهر نگاهی به سرتاپاش کرد و مشکوکانه گفت: خبرت رو از زندونای ترکیه داشتم 

می دونست که فرشاد لکن داشت پس با لکنت گفت: آآآآآ زاد ... شد ... دم آقا 

خبر از ناصرخان داری 

در حالی که خودش رو ناراحت نشون می داد با صدای بغض کرده گفت: آره ... آق ... ا

ناصر همیشه ازت تعریف می کرد ... می خوام به احترام رفیقم بهت اعتما کنم 

پشیمونتون نمی کنم 

باید جای ناصر رو برام پر کنی 

چش ... م ... آق ... آقا 

خب بهتر بری انبار ... اونجا افراسیاب میگه قرار چی کار کنی 

چش ... چشم 

سپهر لبخندی به لکنت با مزه اش زد و گفت: خیلی با ... حا ... حال ... حرف می زنی 

فرشاد لبخندی زد و به سراغ افراسیاب که توی حیاط منتظرش بود رفت ... چون لکنتی حرف زدن براش سخت بود ترجیح می داد زیاد حرف نزنه 

***

افراسیاب در انبار رو باز کرد و گفت: وقتشه محموله رو ببینی 

فرشاد با تعجب به دختر و پسرای جوونی که یا در حال بسته بندی جنسا بودند یا با عسل بسته های کوچیک مواد رو با عسل قورت می دادند ... پایین تر هم یکی داشت به افراد جدید روش درست قورت دادن مواد رو بهشون یاد می داد ... با ناراحتی به دختری که مواد توی شکمش ترکیده بود و داشت جون می داد نگاه کرد ... چقدر دلش می خواست که اون رو نجات بده ولی باید دلش رو سنگ می کرد اون هدف مهم تری داشت اگه سر شاخه این باند رو نابود می کرد دیگه موادی نبود که توی شکم جوونا بترکه و اونا رو به مرگ برسونه.

افراسیاب با خونسردی رو بهش کرد و گفت: قرار تو اینا رو به پیمان که توی اردبیل منتظرشونه، بفرسته ترکیه تحویل بدیشون 

با نگرانی گفت: اگ ... اگه توووووی راه مـواد یکی ... شون تر ... ترکید چی ... من تو ... تو ... توی این قضی ... قضیه تازه ... تازه کارم 

افراسیاب که دید حق با اون گفت: پس باید بری مرز کردستان ... تحویل جنس داریم 

این ... به.. بهتر ... من ... من و ناصر ... خان ... زی ... یاد اینکار رو رو انجام انجام دادی ... دادیم 

خب بهتر برای جمعه هفته ی بعد آماده باشی 

چش ... چشم 

ناصر خان می گفت ... زبر و زرنگی

زر ... زرنگم ... آق ... آقا

امیدوارم ... می تونی، تا موقعه رفتن استراحت کنی 

چش ... چشم 

حسابی خوش بگذرون ... چون زنده اومدن از این مأموریت یک به صده 

با خودش گفت: من زنده بر می گردم ... باید زنده برگردم ... باید اون قدر بالا برسم که سر شاختون رو بچینم 

***

سرهنگ با جدیت گفت: نمی خوای بگی ناجیت کی بود؟ 

سروان پیرایی که خودشم خوب اون رو نمی شناخت با حالت گیجی گفت: من تا حالا توی گروه عماد ندیدمش 

پس این مرد جوون کیه که راحت وارد باغ به اون حفاظت شده میاد و دست راست عماد رو می کشه ... یه مجروح بی جون رو از اون باغ با اون سگا و بادیگاراداش نجات میده 

گفتم که فقط فهمیدم قضیه انتقام شخصی بوده 

به نظرت یه پسر جوون می تونه با یک انتقام انقدر حرفه ای عمل کنه 

منظورتون چیه؟!

شاید با این فرار دروغی می خواستند که بفهمند که ما چی دستگیرمون شده 

ولی چرا باید اسمال رو برای این نقشه بکشن 

از کجا معلوم که مرگش الکی نبود 

با جدیت به سرهنگ نگاه کرد و گفت: من مطمئنم که اون پسر فقط یه انتقام گیرنده بود ... اون توی خلافای عماد دستی نداره

شاید چون جونت رو نجات داده حس می کنی که بهش مدیونم 

قربان مدیون نیستم 

نه نیستی ... تو جونت رو برای امثال اون به خطر انداختی 

ولی اونا ازم نخواستند که این راه رو انتخاب کنم 

ولی ازت انتظار دارند که وقتی توی این راه قدم گذاشتی از جون مایه بگذاری ... پس با فکر کردن به ناجیت از این عملیات دور نشو 

مطمئن باشید که دور نمیشم 

جاسوسامون خبر دادند که عماد قرار دو تا محموله داشته باشه یکی برای صادرات مواد به ترکیه و وارد مواد از مرزای کرمانشاه و یه خبر خوش 

چی؟ 

این بار به چند قدمی کله گندشون رسیدیم ... گویا این محموله برای رئیسشون مهمه چون قرار خودش شخصا این محموله رو تحویل بگیره 

پس توی این محموله چیزه مهم تری از مواد هست 

منم همین فکر رو می کنم ... پس باید این بار این ادم رو گیر بنداندازیم 

این بار گیرش می اندازیم 

امیدوارم

من می تونم برم 

آره 

به سرهنگ احترام گذاشت و به اتاقش برگشت. با کلافگی به عکسی که از چهره ی او بازسازی کرده بودند نگاه کرد، با خودش گفت: تو کی هستی؟ این چهره ی واقعیت نیست 

با صدای کیانوش که صداش می زد از عکس چشم برداشت و بهش که با تعجب بهش خیره شده بود نگاه کرد، برای اینکه مانع از سوالای همیشگی که این اواخر دائم ازش می شد بشه گفت: می دونم 

کیانوش اخمی بهش کرد و نزدیک شد، لبخند معنی داری بهش زد و گفت: من که چیزی نگفتم 

تو هم می خوای حرف سرهنگ رو بزنی 

مطمئنی 

آره 

خب حرف حق می زنه 

با عصبانیت گفت: تو دیگه شروع نکن 

کیانوش که دید نمی تونه رامبد آروم کنه گفت: خیلی خب بابا ... بی خیال اون و حرفای سرهنگ میشیم ... بهتر نیست به کار اصلیمون برسیم 

پشت میزش نشست و گفت: خب چه خبر؟!

کیانوش با خوشحالی پرونده ای که توی دستش بود رو روی میزش گذاشت و گفت: خبر رسیده که عماد یه محمول مواد رو می خواد بفرسته ترکیه 

چطوری؟ 

فعلاً چطوریش رو نمی دونیم ... بعد لو رفتنت، بهتر دیدیم که جاسوسامون زیاد افتابی نشن 

لو رفتنم گند زد به همه نقشه هامون ... کار یکساله بچه ها رو خراب کردم 

تو که مقصر نبودی 

با عصبانیت بلند شد و گفت: من مقصرم اگه حواسم رو خوب جمع می کردم ... این اتفاق نمی افتاد 

خواست از اتاق بیرون بره که کیانوش با جدیت گفت: امیرعلی آهنگران ... پیروز فرزین، علی عبادی، قاسمی، نجم الدین جاهد یا فرهاد زرین، علی محمد برادرم.. اونا شهید سر ماجرای متلاشی کردن این باند نمردند که تو جا بزنی 

با ناراحتی به کیانوش که با خشم بهش نگاه می کرد نگاه کرد و گفت: نمی دونم ... فعلاً گیجم 

سیلی بهش زد و گفت: بهتر از گیجی در بیای ... داداشمون نمرد که تو کم بیاری ... توی گیجی به سر ببری 

رامبد رو با همون حال توی اتاق گذاشت و رفت.

***

گلاب رو به روی سنگ قبر ریخت و با حسرت به اسم شهید علی محمد پیرایی چشم دوخت، در حالی که چشماش از اشک خیس شده بود صحنه مرگ برادرش جلوی چشماش تداعی شد.

خبر از یه محموله بزرگ هروئین توی مرزای سمنان داشتند، محمول مال کی بود راد کسی که خیلی وقت بود دنبالش بودند پس باید خودشون زودتر اقدام می کردند، سرهنگ علی محمد پیرایی خیلی وقت بود که دنبال این ادم و باندش می گشت ... برای نابودیشون از زندگیش گذشته بود با وجود اینکه بارها محموله هاشون رو توقیف کره بود و باندهای کوچیکشون رو متلاشی کرده بود ولی این باند اون قدر ساپرت مالی می شد که دوباره جون تازه می گرفت ولی این بار با نابودی این محمول ضربه سنگینی می خوردند که تا به خودشون بجنبند، می تونستند سر دسته رو دستگیر کنند.

همه چیز اون جوری که براش برنامه ریزی کرده بودند، پیش می رفت ... به چند قدمی محموله رسیده بودند که خلافکار را از یه نفوذی خبر لو رفتنشون رو گرفته بودند و به خاطر همین برای یه مبارزه جانانه اماده شده بودند ... با وجود مقاومت گروه خلافکار و تجهیزاتی که داشتند پلیس تونست باند رو متلاشی کنه و عملیات با شهید شدن چند تا پلیس با موفقیت به پایان رسید توی اون شهید رئیس گروه عملیات فجر67 هم نامش بود ... کیانوش و رامبد دو برادر علی محمد خواستند راه برادرشون رو ادامه بدند به خاطر همین عملیات متلاشی کردن خانه مرگ رو بر عهده گرفتند ولی تا دوباره عملیات رو از سر بگیرند راد دوباره پنهان شد.. اون مثل روح بود کسی او رو نمی دید، نمی شناخت، ادمایی هم که او رو می شناختند وقتی پلیس بهشون نزدیک می شد بطور خودکار کشته می شدند.

دستش رو روی سنگ قبر کشید و با تمام مرام برادرانه اش گفت: نمی گذارم خونت بی جواب بمونه 

***

با حالتی که افراسیاب بهش شک نکنه گفت: آق ... آقا ... افرا ... را ... را.. سیاب.. خبر از ... امیرخان ... خان ... داری 

افرسیاب در حالی که بسته های شیشه رو می شمارد با خونسردی گفت: خبرش رو از ترکیه دارم 

با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: تر ... ترکی ... کیه 

آره ... برای یه مأموریت رفته اونجا ... چطور

همین ... همین ... جو ... جوری ... ری

خب حالا که آمارت رو گرفتی ... می تونی بری چک کنی که، ماشینا آماده اند 

چش ... چشم 

نمی خوام توی راه خراب بشند 

چشم 

اخمی بهش کرد و گفت: د برو دیگه 

برای اینکه افراسیاب رو بیشتر از این عصبانی نکنه سراغ ماشینا رفت و چکشون کرد ولی فکر اینکه باباش توی ترکیه چی کار می کرد رهاش نمی کرد مگه سپهر نگفته بود که این محموله برای رئیسشون مهم و قرار بیاد پس بابا باید ایران می موند، یه جای کار می لنگید، مطمئن بود که سپهر راستش رو بهش نمی گه پس باید ته و توی قضیه رو در می آورد

باید جام رو عوض کنم ... بهتر برم ترکیه 

با این فکر در کاپوت رو محکم بست و به سراغ سپهر که طبقه بالا بود رفت ... سپهر مشغول کوک زدن بود و توی هپروت به سر می بود با خودش گفت: حالا که توی هپروته می تونم راضیش کنم که برم ترکیه 

براش نوشیدنی ریخت و گفت: رئی ... رئیس 

سپهر که حسابی زده بود و شنگول بود گفت: چیه عشقم 

می ... می ... میشه ... من جام ... جام ... جام ... رو ... رو ... با ... یکی ... که.. که ... میره ره ترکی ... کیه ... عو ... عوض 

سپهر که تا ته حرفش رو فهمید گفت: آره ... به افراسیاب میگم جات رو با ارسلان عوض کنه خوبه 

لبخندی بهش زد و گفت: مرسی ... مرسی 

حالا می تونی بری 

چش ... چشم 

از اینکه سپهر بی چک و چونه قبول کرد که بره از خوشحالی نمی دونست باید چی کار کنه به سمت در رفت که سپهر داد زد: بهتر با عزیزات خداحافظی کنی 

با تعجب گفت: چر ... چرا؟ 

چون قرار نیست برگردی 

چی؟!مگه قر.. رار ... نشد ... نرم ... کرد ... ست..تان 

آره ولی.. تو قرار اونجا آدم من باشی ... برای همیشه 

با خودش گفت: من که سر اون عوضی رو زیر آب کردم و به بابام رسیدم دیگه برگشت به کشورم برام کاری نداره 

با خوشحالی گفت: چش ... چشم

دوباره خواست بره که سپهر دستش رو روی شونه هاش گذاشت و گفت: بهت یه پیشنهاد دوستانه می کنم 

چی؟ 

از عشقت خداحافظی کنی 

چی؟ 

بهت گفتم ... برگشتی توی اینکار نیست چه توی ایران باشی چه ترکیه، خطر مرگت 90 به صد پس ازش خداحافظی کن 

من ... من ... کسی ... کسی ... سی. رو رو.. ند ... ندار ... ندارم 

مطمئنی 

توی دلش گفت: نه مطمئن نیستم 

سپهر بهش خندید و گفت: مطمئن نیستی. 

***

نمی دوست چرا باید اونجا می بود ... با نگرانی به در عمارت نگاه کرد، با خودش گفت: من اینجا چی کار می کنم؟ نکنه باورم شده که دیگه آرتین رو نمی بینم ... اصلاً نبینمش چی عوض میشه 

یاد حرفای سپهر افتاد شاید برگشتی برای دوباره دیدنش نداشته باشه ... بی اختیار حرف بابا رو زیر لب زمزمه کرد: ادم یه فرصت برای کنار عشقش بودن داره 

چشماش رو بست و سر دلش داد زد: عشق ... کدوم عشق. تو از کدوم عشق حرف می زنی ... عشق دختر دزدی که خودش رو شبیه پسرا کرده بود یا دختر خدمتکار به اربابش ... نه پریا تو نمی تونی اون رو برای یه ثانیه هم داشته باشی 

خواست از اونجا دور بشه که در عمارت باز شد با ناباوری به آرتین که سوار ماشینش با یه دختر بود نگاه کرد با چشمای خیس گفت: عشقت زود تو رو با یکی دیگه عوض کرد 

آرتین چشم از دخترعموش برداشت و به روبروش نگاه کرد با ناباوری به پریا که با گریه بهشون خیره شده بود نگاه کرد، پریا سری از سر تأسف براش تکون داد گویا با چشماش سرش داد می زد: این بود عشقی که ازش دم می زدی 

بی توجه به تعجب دخترعموش ماشین رو نگه داشت و به سمت پریا که داشت از اونجا فرار می کرد دوید، دستاش رو گرفت و با بغض گفت: نرو 

پریا بی اختیار ایستاد با چشمای خیس به آرتین که با تمام غم دوری عشقش بهش نگاه می کرد چشم دوخت ... نمی تونست حرف بزنه تنها با سکوت محو صورتی که حتی از دیدنش سیر نمی شد، شد ... با خودش گفت: این پسر چی داره که من رو از همه ی عالم دور می کنه 

آرتین بهش نزدیک شد و گفت: نگذار یه سو تفاهم تو رو ازم بگیره 

با بغض گفت: من برای تو نبودم 

با لبخند مهربونی به چشمای خیس از اشکش که نمی تونست حقیقت رو ازش پنهون کنه زد و گفت: تو که نمی تونی بهم دروغ بگی چرا تلاش می کنی که دروغت رو باور کنم 

دروغ منم یا تو ... تویی که ادعا می کردی عاشقمی ولی با یکی دیگه ای 

به دختر عموش اشاره کرد و گفت: اون سمیراست دخترعموم 

پریا که کمی خیالش ازش راحت شد اخم الکی بهش کرد و گفت: خب که چی؟ 

اون فقط یه دختر عموئه همین 

همین 

اشکای عشقش رو پاک کرد و گفت: همین 

محکم پریا رو در آغوش کشید و گفت: نمی دونی که نبودت داغونم کرد 

به یاد آوری اینکه این آغوش هرگز برای او نمی شد دیوونه اش می کرد ولی چاره ای نبود همین ده ساعت هم بهتر از هرگز نبودن در کنارش بود ... با ناراحتی گفت: آرتین خان 

آرتین بهش نگاه کرد و گفت: حالا که فهمیدی دوستت دارم و دوستم داری ... باز آرتین خان هستم برات 

با خجالت سرش رو پایین انداخت و گفت: آرتین من ... من ... من فقط ... 

آرتین که مطمئن بود پریا می خواد حرف مهمی رو بهش بزنه دست برد زیر چونه اش و صورتش رو بالا اورد، اشک از اون چشمای طوسی درشتش جاری شد و با بغض گفت: من فقط ... فقط ده ساعت می تونم باهات باشم 

چی؟ 

ده ساعت ... دیگه چیزی ازم نپرس

ولی ... 

خودش رو ازش جدا کرد و گفت: آرتین بفهم چی میگم ... من برای اینکه فقط ده ساعت با تو باشم تا اینجا اومدم 

یعنی ... 

یعنی ساعت نه همه چیز تموم میشه ... نه تو من رو می شناسی نه من 

با ناراحتی داد زد: یعنی عشق تو فقط همینه 

تو نمی فهمی ... من چه حالی دارم 

دستای پریا رو گرفت و بی توجه به سمیرا که با تعجب جلوی در عمارت بهشون نگاه می کرد پریا رو داخل ماشینش کرد و با سرعت از اونجا دور شد 

پریا که دید، نمی تونه آرتین رو آروم کنه از اینکه برای دیدنش اومده بود خودش رو لعنت کرد و سر آرتین داد زد: می خوای باهام باشی

آرتین پاش رو گذاشت روی ترمز با عصبانیت گفت: می خوام باهات باشم ... ولی نه 10 ساعت یه عمر ... تو فکر کردی تو مثل دخترایی که توی زندگیم بودند 

نه ولی ... تقدیر ما اینکه فقط ده ساعت باهم باشیم 

با ناامیدی گفت: فقط ده ساعت 

اشکاش رو پاک کرد و گفت: ده ساعت ... ده ساعت ... فکر کن من سیندرلام ... فقط تا یه ساعت خاص می تونم باهات باشم 

ولی سیندرلا به شاهزاده می رسه 

لبخند تلخی زد و گفت: من سیندرلای قصه ی خودمم ... پایان قصه ی من جداییه 

ولی ... 

ولی نداره می خوای با من باشی یا نه 

آره. 

خب کلی نقشه برای امروز دارم 

آرتین که دید، همین ده ساعت رو برای همه ی عمر باید داشته باشه با ناراحتی به ذوق به پریا که برای گشت و گذارشون نقشه کشیده بود نگاه کرد 

پریا با تردید دستش رو دور بازوی آرتین انداخت و وارد سالن سینما شد، سوپراستار رو برای اکران گذاشته بودند و چون عاشق شهاب حسینی بود با دیدن بنر فیلم با خوشحالی گفت: بریم فیلم ببینیم 

وقتی روی صندلی هاشون نشستند به دختر پسرایی که کنار هم نشسته بودند و دست توی دست هم سرشون نزدیک هم بود و مشغول حرف زدن بود نگاه کرد با خودش گفت: یعنی اینا بهم چی میگن که حرفاشون تمومی نداره 

آرتین که نگاه پریا رو به دوست دختر و دوست پسرا می دید، حدس زد از رابطه هاشون شوکه شد شاید تا به حال هیچ مردی توی زندگیش نبود، با خاموش شدن لامپ ها حتی با وجود تاریکی سالن، می تونست به طور وضوح زیبایی عشقش که بی صبرانه منتظر شروع فیلم بود رو ببینه ... آروم سرش رو نزدیک گوشه پریا برد و گفت: حتی تاریکی هم نمی تونه مانع از دیدن زیبایت بشه 

پریا متعجب بهش نگاه کرد از اینکه، صورت آرتین انقدر بهش نزدیک بود حس عجیبی داشت، یه جورایی معذب بود ولی دلش نمی اومد با یه رفتار اشتباه اون رو ناراحت کنه کمی عقب رفت و لبخند زورکی زد و گفت: تو بهم لطف داری 

آرتین که حتی از معذب بودن و خجالتی بودن عشقش لذت می برد سرش رو به صندلیش چسبوند بی توجه به نگاه متعجب پریا بهش گفت: فیلم شروع شد 

آخرای فیلم بود، پریا با تمام حسش به صحنه ی آخر زل زده بود وقتی کوروش گفت: نه اون یه فرشته واقعی بود یه فرشته واقعی من فرشته ها رو خوب می شناسم 

آرتین بی اختیار به پریا که با وجود تیتراژ منتظر بود که کوروش و رها بهم برسند چشم دوخت، لبخندی بهش زد و لباش رو نزدیک گونه های براومده اش برد، دلش می خواست از اون صورت دلنشین بوسه بزنه ولی می دونست که پریا به اینکار را عادت نداشت اون مثل دخترایی که توی گذشته باهاشون بود نبود پس باید برای اینکه توی این ده ساعت باهاش بود کاری نمی کرد که از کنارش بودن پشیمون بشه ... از اینکه خواسته بود با یه پسر همه فن حریف باشه از خودش شاکی باشه که چرا دل به یه همچین پسری بسته بود ... آروم توی گوشش گفت: تو یه فرشته واقعی هستی، یه فرشته واقعی 

پریا با تعجب بهش نگاه کرد، آرتین با تمام عشقش گفت: تو یه فرشته ای که خدا برای همیشه به داده چه کنارم باشی که ازم دور باشی همیشه تو رو توی قلبم دارم 

از اینکه آرتین بدون هیچ هوسی این حرفا رو می زد ذوق زده شده بود، یه دفعه خودش رو توی آغوش آرتین انداخت و گفت: دوستت دارم 

منم همین طور 

وقتی از سالن سینما بیرون اومدند، پریا با خوشحالی گفت: حالا نوبته تو که بگی بریم کجا 

آرتین دست نوازشگرانه ای به صورت پریا کشید و گفت: اگه قرار من بگم ... پس بریم 

پریا با ترس گفت: بریم کجا!

لبخندی به چشمای نگرانش زد و گفت: یه جای قشنگ که فقط عشقم رو می برم اونجا ... ولی قول بده بهم اعتماد کنی 

سرش رو به نشونه قبولی حرفش تکون داد و گفت: قول میدم 

پس تا موقعی که من میگم حق چشم باز کردن نداری 

با اینکه می دونست آرتین پسریه که با هزار دختره ولی بی اختیار بهش اعتماد داشت. سوار ماشین شد و چشم بسته به مسیری که عشقش می بردش اعتماد کرد ... می دونست که آرتین او رو می شناخت می دونست که اهل کار احمقانه ای نیست ... اون مثل دخترایی که دیده بود نبوده پس باید بهش اعتماد می کرد 

وقتی آرتین نگه داشت، گفت: هنوز نرسیدیم ... چشمات رو باز نکن 

باشه 

قول بده 

قول 

پس یه چند دقیقه صبر کن 

انتظار اینکه ندونی به کدوم مقصد میری دیوونه کننده بود ... از یه طرف می خواست برای اولین بار به دلش اعتماد کنه و بگذار یه بارم که شده حرف اون باشه و از طرفی عقلش می گفت که اینکار اشتباهی ولی فعلاً دور دور دل بود و عقل کاری از پیش نبرد پس سکوت کرد.

آرتین دوباره سوار ماشین شد و گازش رو داد، یه نیم ساعتی توی راه بودند که ارتین دوباره نگه داشت پریا با کلافگی گفت: نمی خوای بهم بگی کجا می خوای بری 

جایی نمیریم ... رسیدیم 

پس چشمام رو باز کنم 

نوچ

چرا؟ 

چون باید ببرمت یه جای خاص 

حس کرد قلبش اومده توی دهنش، آرتین که دید پریا رو زیادی نگران کرده سریع در رو براش باز کرد و اون رو از ماشین بیرون آورد.. از ناهمواری و سنگ هایی که زیر پاش بود فهمید که توی خونه نیست پس باید بهش اعتماد کنه ... آرتین در حالی که محو صورتش بود گفت: حالا چشمات رو باز کن 

پریا چشماش رو باز کرد با تعجب به جایی که بود نگاه کرد، باورش نمی شد همچین جایی هم باشه ... آرتین جلوش ایستاد و گفت: به چهار فصل خوش اومدی 

با تعجب به قسمتی از باغ که درختاش حالت پاییزی و برگ ریزان داشت نگاه کرد سمت راستشم پر بود از گلای بهاری و اون طرفم درختای سبز، آرتین با ذوق زدگی دستش رو گرفت و گفت: حالا مونده خانم خانما 

او رو به سمت برکه ای که وسط باغ بود برد ... دور تا دور برکه بود پر بود از شاخه های خیزران، با تعجب گفت: مگه خیزران برای جنوب نیست 

این یه باغ استثنایی 

با خوشحالی گفت: واقعاً خارق العاده است 

آرتین دستاش رو روی گونه هاش گذاشت و با علاقه اش گفت: مثل تو که خارق العاده ای 

پریا از شدت خجالت گونه هاش گل انداخت و سر به زیر اروم گفت: اینجوری ها هم که تو میگی نیست 

آرتین دستش رو گرفت و اون رو لبه برکه نشوند و با حسرت گفت: همیشه دلم می خواست عشقم رو بیارم اینجا ... با خودم گفتم هر سال روز اولین دیدارمون رو اینجا جشن می گیریم 

پریا سرش رو روی شونه هاش گذاشت و گفت: شاید ما جشن رسیدن و جداییمون رو باید یکجا بگیریم 

پریا 

جانم

نمی خوای بهم بگی چرا می خوای رهام کنی 

پریا با بغض گفت: کاش می شد بهت توضیح داد 

یعنی انقدر توضیحش سخته 

برای من آره 

یعنی این اولین و آخرین روز باهم بودنمونه 

نمی دونم ... شاید تقدیر ما رو دوباره بهم رسوند

مثل آشناییمون 

مثل آشنایمون اتفاقی 

همچین اتفاقی هم نبود ... آرشیدا تو رو اورد 

ولی من اون موقع تو رو نشناختم 

با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: گفتم من تو رو می شناسم ... اصلاً حس می کردم که برام خیلی آشنایی 

من و تو یه بار با هم اشنا شدیم ولی اون جوری که باید هم رو می شناختیم نشناختیم 

پس چرا من یادم نمیاد 

لبخند تلخی زد و گفت: بهتر زیاد به یادآوری گذشته ... وقت رو تلف نکنیم 

سرش رو روی شونه ها آرتین گذاشت و در حالی که قطره اشک از چشمانش چکید با بغض ادامه داد: آرتین خیلی می ترسم 

آرتین دستش رو دور گردنش انداخت، می دونست پریا یه مشکل بزرگ داره که نمی خواد بگه با خودش گفت: شاید هنوز بهم اعتماد نداره 

محکم پریا رو در آغوش گرفت و گفت: پریایی که من شناختم از پس همه سختی ها بر میاد 

این آخرین سنگ جلوی راهمه 

نمی خوای بهم بگی این مشکل شاید ... 

سرش رو از شونه هاش برداشت و با چشمای خیس بهش نگاه کرد و گفت: مشکلی که هیچ کس جز خودم نمی تونه حلش کنه 

آرتین با فکر اینکه شاید پای مرد دیگه ای وسط باشه با نگرانی گفت: پای یه مرد وسطه 

پریا با خشم بهش نگاه کرد و سرش داد زد: چی؟ تو فکر می کنی من با یه مرد دیگه هم در ارتباط ... 

دیگه ادامه نداد با عصبانیت بلند شد و خواست به سمت ماشین بره که آرتین سریع دستش رو گرفت او رو به سمت خودش کشوند ... پریا توی آغوشش بود، حس عجیبی داشت، با حس هرم نفس های آرتین قلبش تند تندتر از قبل می زد، طوری که حس می کرد الان قلبش از جاش بیرون بیاد.. با ترس و هیجان به چشمای آرتین که محو صورتش بود نگاه کرد با لکنت گفت: چی ... چی ... کار ... کار ... می کنی؟ 

سعی کرد خودش رو از آغوشش بیرون بیاره ولی آرتین حلقه دستاش رو تنگ تر کرد با تمام عشقش بهش چشمای طوسیش خیره شد و گفت: پریا عاشقتم 

آب دهنش رو به زور قورت داد و گفت: منم دوستت دارم 

همین که این رو گفت، داغی لب های آرتین رو روی لب هاش حس کرد ... هیچ وقت فکرش رو نمی کرد یه روزی بگذار مرد نامحرمی بهش دست بزنه چه برسه بهش اجازه بده که او رو توی اغوشش بگیر و به بوسش از اینکه این عشق تمام قواعد زندگیش رو بهم ریخته بود می ترسید.. از اینکه می دونست اخر این عشق نا فرجامی ولی هنوز هم می خواست با عشقش باشه می ترسید ... حس می کرد یه دختر احمق شده که چیزی حالیش نیست، خودش رو عقب کشید و در حالی که دستاش رو روی لباش بود بهت زده بهش نگاه کرد.. ارتین که تازه متوجه کارش شده بود با حالت عذر خواهی نزدیکش شد و گفت: معذرت می خوام ... معذرت می خوام 

پریا توانی برای حرف زدن نداشت، بهتر دید که کنار برکه بشینه و حرفی نزنه ... آرتین هم کنارش نشست و با ناراحتی گفت: هنوز از دستم دلخوری 

سرش رو به علامت نه تکون داد ... آرتین مثل پسر بچه هایی که کار اشتباهی کرده باشند و با اون چشمای درشت قهوه ایشون به مامانشون نگاه می کنند تا شاید دلشون به اون چشمای غم زده بسوز و ببخشنشون بهش نگاه کرد و گفت: پس چرا حرف نمی زنی 

پریا سرش روی شونه هاش گذاشت و با حسرت گفت: چی می شد (توی دلش گفت: من و تو تا ابد اینجا می موندیم) ... چی می شد (این بوسه شوهرم بود نه عشقم) ... چی می شد ( من و تو این جوری بهم نمی رسیدیم) ... چی می شد من و تو سه سال پیش باهم آشنا می شدیم 

دست نوازشگرانه به گونه اش کشید و گفت: شاید اگه ما سه سال پیش هم رو می دیدیم این جوری عاشق هم نمی شدیم 

شاید ... چی میشه زمان همین جا متوقف بشه 

لبخندی بهش زد و با امید گفت: اگه تو بخوای من و تو می تونیم زمان رو نگه داریم ... کافیه که نری 

چشماش از پس اشکایی که دوباره توی چشماش جمع شده بودند بر نیومد، گذاشت جاری بشند و پریا با غمی که توی دلش داشت دستای گرم آرتین رو گرفت و گفت: همین که الان پیشتم یه معجزه است 

آرتین دستای ظریفش رو بوسید و گفت: از وقتی که فهمیدم که بهت یه حس خاص دارم به معجزه عشقت ایمان پیدا کردم ... شاید این عشق یه معجز دیگه کنه و تو رو برای همیشه برای من کنه 

نمی دونم ... شاید یه روزی برای همیشه با هم بودیم.. بدون ترس و نگرانی 

دوستت دارم 

دوستت دارم 

زمان برخلاف آرزوی اون دو به سرعت می گذشت، ارتین با امید اینکه پریا از رفتن پشیمون بشه به پریا که از ناراحتی حتی جرأت نمی کرد بهش نگاه کنه و بگه دلش می خواد باهاش باشه نگاه کرد گفت: نمیشه 

پریا سرش رو به علامت نه تکون داد و سریع از ماشین پیاده شد، نمی خواست اخرین باری که او رو می دید با چشمای گریون و یه دختر ضعیف ببینه به خاطر همین با گریه سریع یه ماشین دربست گرفت و گفت: سریع از اینجا رد بشین.

***

سپهر با عصبانیت به سمت افراسیاب حمله کرد و گفت: مرتیکه مگه نگفتم حواست به ساقیات باشه که جنس کش نرن 

از ادمای عمادخانه 

ادم هر خری که می خواد باشه ... امشب براش جشن می گیری 

چشم رئیس

برای عماد هم دارم ... باید حالیش کنم که آدم ناخلف برام نفرسته 

می تونم برم 

آره ... راستی برای جشن فرهاد رو هم با خودت ببره 

چشم 

نه بی خیال ... اون امشب برای ترکیه باید آماده باشه 

اوکی ... پس خودم براش جشن می گیرم 

فرهاد با تعجب به سپهر نگاه کرد و پرسید: بر ... بر ... برای ... چی ... چی؟ ... جش..جش ... جشن ... می می گیرین 

سپهر که از حرفش حسابی خنده اش گرفته بود در حالی که بلند بلند می خندید گفت: یعنی تا به حال ناصر نبردت به جشن؟ 

نه 

خب بگذار بهت بگم ... ما برای آدمایی که بهمون خیانت می کنند یه جشن می گیریم، جشن ماشین طرف رو می گذاریم توی یه ماشین اسقاطی بچه ها با ماشین بهش می کوبند اونقدر بهش می کوبند که طرف از ترس خودش رو خیس کنه بعد خائن رو از تو ماشین می کشیم بیرون و یه دار مخصوص خودمون از پا آویزونش می کنیم ... دورشم یه حلقه آتیش می سازیم تا اتیش زیاد بشه بسوزنتش دور اتیش می زنیم و می رقصیم 

چه تنبیه سختی 

سپهر با جدیت گفت: سزای خائن توی گروه من همینه ... خب تو هم برو برای رفتنت آماده شو 

چشم 

خواست که بیرون بره که سپهر صداش زد: فرهاد 

بله 

بهم نگفتی دیروز رو با کی تا ساعت ده بودی 

با ناراحتی گفتم: عشقم 

پس عشق هم داری 

بله 

می تونی بری 

چشم 

***

کیانوش نگاهی به نقشه روی میز کرد و به نقطه ای که قرار بودند افراد عماد رو غافلگیر کنند اشاره کرد و با جدیت به افرادش گفت: این عملیات یه جورایی حیثیتیه ... باید هر چه زودتر این گروه از هم متلاشی کنیم 

رامبد لبخند رضایتمندی زد و گفت: به امید خدا چند روز دیگه این گروه وجود خارجی توی لیست قاچاقچی هامون پاک میشه 

می تونید برید 

همه به جز رامبد اتاق رو ترک کردند. کیانوش بهش نزدیک شد و گفت: معلوم به این عملیات خیلی امیدواری 

دلم میگه که خیلی زود به راد می رسیم 

امیدوارم که دلت درست بگه 

مشکوکانه بهش نگاه کرد و پرسید: چیزی شده؟ 

نمی دونم چرا به این قضیه مشکوکم 

چیش مشکوکانه است 

اینکه اونا با وجود اینکه می دونستند این محموله لو رفته چرا انقدر برای تحویل این محموله عجله دارند 

ببین اونا مطمئن هستند که من از قضیه محموله خبر ندارم 

با وجودی که هنوز هم دلش شور می زد لبخند اجباری زد و گفت: امیدوارم 

***

امیر با عصبانیت بهش نگاه کرد و گفت: معلوم هست تو اینجا چی کار می کنی؟ 

تا خواست حرفی بزنه فرهاد دستش رو گرفت و او رو به اتاقش برد او رو به داخل هول داد و سریع در رو بست، با خوشحالی به سمت امیر رفت و خواست بگه چقدر دلش براش تنگ شده که دهنش باز نشده صورتش درد دستای سنگینش که محکم بهش خورد رو حس کرد با ناباوری دستش رو روی جای سیلی که خورده بود گذاشت و با چشمایی که حلقه اشک جمع شده بود بهش نگاه کرد، امیر با ناراحتی به دخترش که بغض کرده بهش خیره شده نگاه کرد ... از اینکه دستش روی تنها کسش بلند شده بود از خودش بیزار بود، محکم بغلش کرد و گفت: معذرت می خوام بابایی

پریا اونقدر توی شوک بود که نمی تونست حرفی بزنه تنها توی آغوش باباش گریه می کرد، امیر اشکاش رو پاک کرد و با مهربونی گفت: بابایی رو که می بخشی 

دلش نمی اومد باباش رو که برای هدفی که او داشت تلاش می کرد برجون با وجود اینکه هنوز از دست سیلی که خورده بود دلخور بود لبخند تلخی زد و گفت: چیزی نشده 

امیر با نگرانی گفت: نگفتی یه بلایی سرت میاد 

با ناراحتی گفت: فکر می کنید وقتی می دونم شما کجایید.. می تونم دست روی دست بگذارم 

مگه بهت نگفتم که از این ماجرا عقب بکش 

بابا من توی وسط ماجرا هستم ... نمی تونم عقب بکشم 

پریا من انتقام پسرم رو می گیرم ... تو مراقب خودت باش 

داد زد: پرهام اگه پسر شما بود برادر منم بود 

از اینکه سر باباش داد می زد خودش هم شوکه شده بود ... امیر به یاد نداشت که دخترش یه بار صداش رو حتی در حد بلند حرف زدن بالا برده باشه. به چهره ی عصبیش نگاه کرد و گفت: یعنی راهی نداره که عقب بکشی

با جدیت گفت: نه 

دستش رو گرفت و از اینکه دختری با این قدرت بزرگ کرده بود به خودش افتخار می کرد لبخندی بهش زد و گفت: باشه ما هر دو از پس این ماجرا بر میایم 

با خوشحالی باباش رو بغل کرد و گفت: مرسی بابایی

در ضمن حواست به حرف زدت باشه ... من امیرخانم 

چشم امیرخان 

در ضمن از کنارم تکون نمی خوری 

چشم امیرخان 

فکر اینکه چرا باباش اینجا بود از همون روزی که فهمیده بود توی ترکیه است ولش نمی کرد با کنجکاوی پرسید: نمی خواید بگید چرا اومدین ترکیه 

روی تختش نشست و گفت: چون راد اینجاست 

راد؟!

راد.. همونی که به پسرم رحم نکرد 

پس

قاتل پرهام رو پیدا کردم 

با خوشحالی بغل باباش پرید و گفت: یعنی به چند قدمی هدفمون رسیدیم 

با ناراحتی گفت: یه جورایی 

چرا ناراحتین؟ 

طرف حسابی حواسش به خودش هست ... کلی بادیگارد دورشه ... تازه اگه دخل بادیگارداش رو هم بیاریم باز خودش اونقدر حرفه ای هست که صد تا بادیگار هم کشتنش سخته 

نمی خواید بگید که از انتقام نا امید شدی 

با جدیت بهش نگاه کرد و گفت: جونم رو هم بدم باز دست از انتقام بر نمی دارم 

لبخندی به بابای سر سختش زد و سرش روی سینه های مردونه باباش گذاشت و گفت: این مرد بابای منه ... بابایی خودم 

دست نوازشگرانی به کلاه گیسی که برای خودش گذاشته بود کشید و گفت: دختر خودم 

پریا که تازه یاد یه چیزی افتاده بود سریع سرش رو بلند کرد و با تعجب پرسید: راستی شما من رو از کجا شناختین؟ 

از چشمات 

من که لنز گذاشتم 

هزار جور لنزم بگذاری این چشما با دیدن باباش خودش رو لو میده ... تو هزار رنگ بشی هم من تو رو از صد فرسخی می شناسم 

بابایی دوست داشتنی من 

دلش برای آغوش مردونه باباش تنگ شده بود و حالا که کسی نبود می تونست از کنارش بودن لذت ببره 

***

با تعجب به رستوران بزرگی که روبروش بود نگاه کرد، رو به باباش کرد و گفت: اینجا کجاست؟ 

لبخندی بهش زد و گفت: رستوران معروف استانبول 

پس باید حسابی گرون باشه 

تو به پولش کاری نداشته باش 

ولی 

ولی نداره ... بیا تو 

می دونست اگه باباش میگه کاری انجام بده حتماً دلیل داره قاعدتاً برای اومدن به این رستوران گرون دلیل محکمی داشت چون بابا می دونست که پریا براش مهم نیست توی چه جایی غذا بخوره، فرهاد به خاطر همین با بابا به داخل رستوران رفت، بابا با یکی از گارسون ها گوشه ای مشغول حرف زدن شدند و بابا بهش پاکتی داد و چیزی گفت که گارسون سریع رفت. بهش اشاره کرد که باهاش به طبقه بالای رستوران بره.

وقتی به بالا رفتند، با تعجب به آرسام که در حالی که با یه دختر که حسابی به خودش رسیده بود مشغول حرف زدن بودند، و نیشش تا بناگوشش باز بود، امیر طوری که کسی جز پریا متوجه نشه به دو تا مرد هیکلی که پشت میز آرسام نشسته بودند اشاره کرد و گفت: اون دو تا بادیگارداش هستند 

با تعجب پرسید: بادیگاردای کی؟ 

به آرسام اشاره کرد و گفت: راد الان روبروت نشسته 

با بهت زدگی به آرسام نگاه کرد با خودش گفت: این غیر ممکنه که راد همون آرسام باشه ... یعنی من تو یه قدمی قاتل برادرم بودم خودم خبر نداشتم 

امیر دستش رو گرفت به سمت میزی که از اونها دور بود برد.. از اینکه پریا با دیدن راد انقدر شوکه شده بود پرسید: حالت خوبه؟ 

نه 

مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: تو اون رو می شناسی 

در حالی که سعی می کرد گریه اش نگیره گفت: من یه قدمیش بودم و نمی دونستم اون قاتل برادرمه 

لبخند تلخی زد و گفت: مهم نیست ... باز به یه قدمیش می رسیم 

هنوزم باورم نمیشه که آرسام 

با بهت زدگی گفت: تو چطوری اون رو می شناسی؟ 

بعد از اینکه پرهام لو رفت، دست تقدیر کاری کرد که من به خونه اونا برسم 

با کلافگی ادامه داد: چی شد و چی نشدش رو بگذار برای بعد ولی این رو بدونید که من خانواده اش رو خوب می شناسم 

پس می دونی از چه خانواده پولداریه 

آره ... همچین مردی که غصه ی بی پولی نداره، پس چرا به اینجا رسیده 

چون اون پولا رو از همین راه به دست اوردن

چی؟!

قاچاقچی بودنشون ارثیه ... پنج سال پیش باباش خودش رو از این کار بازنشسته کرد و ریاستش رو به پسراش داد 

چی؟!پسراش؟ 

تا اونجایی که من امار دستمه راد دو تا برادر دیگه هم داره که دست راست و چپش هستند 

این غیر ممکنه 

با جدیت گفت: غیر ممکن نداریم ... اون دو تا هم به اندازه راد مقصر هستند ولی ما فعلاً با گندشون کار داریم بعد می ریم سراغ دونه ریزاش 

باورش نمی شد که عاشق یه قاتل یه خلافکار یه عوضی که باعث شده بود تنها برادرش رو از دست بده شده باشه. پریا با خشمی که توی دلش بیشتر از انتقام شعله ور شده با خودش گفت: شما نه تنها برادرم رو ازم گرفتین بلکه ایمانم رو به عشق از بین بردین. آرتین، قسم می خورم حتی با وجود حسی که بهت داشتم دست از انتقام بر ندارم و ازت تقاص مرگ برادرم رو بگیرم!

***

با سردی به چنگیز گفت: من نوکرت نیستم 

چنگیز که سعی داشت عصبانیتش رو کنترل کنه گفت: فکر نکن که امیرخان پشتته می تونی برام لات بازی در بیاری

با جدیت به خشم توی چشمای چنگیز کرد و گفت: چه امیرخان باهام باشه ... چه نباشه من برات نوکری نمی کنم ... افتاد

خیلی تنت می خواره 

منظور؟!

ببین جوجه ... نگذار یه جور دیگه حالیت کنم 

لبخند طعنه آمیزی بهش زد و گفت: حالیم کن ببینم 

تا چنگیز خواست بهش حمله کنه با یه حرکت جا خالی داد و چنگیز نقشه زمین شد، پاش رو روی قفسه سینه اش گذاشت و گفت: ببین جوجه بهتر زیاد بهم گیر ندی وگرنه بد حالیت می کنم با کی طرفی ... حالیت شد چی گفتم 

چنگیز با نفرت بهش نگاه کرد و گفت: آره 

آفرین پسر خوب 

با صدای دست زدن کسی به سمت در نگاه کرد با تعجب به آرسام که براش دست می زد و بهش نزدیک می شد نگاه کرد، آرسام با تکبر گفت: خوشم میاد سپهر می دونه به چه ادمایی نیاز دارم 

با اینکه دلش می خواست همون جا خرخرش رو بجوئه ولی با وجود بادیگارداش و آدماش نمی تونست کار کنه ... لبخند زد و گفت: منم خوشحالم رئیسم شمایید 

با غرور گفت: با من کار کردن نصیب هر کسی نمیشه 

بلند و خندید و گفت: اون که صد البته رئیس 

امیر که تازه رسیده بود با بهت زدگی به راد که برای اولین بار وارد خونه گروهکیشون شده بود نگاه کرد، با تعجب پرسید: شما اینجا چی کار می کنید رئیس؟ 

راد لبخندی بهش زد و گفت: اومدم فرهاد خان رو ببینم 

یه حسی بهش می گفت که پریا توی خطر، با نگرانی به پریا اشاره کرد که زودتر اونجا رو ترک کنه پریا هم که مثل باباش نگران شده بود سریع به سمت در رفت، که راد صداش کرد و گفت: فرهاد 

با ترس ایستاد فرهاد امیر که دید قضیه جدی تر از این حرفاست نزدیک راد شد و پرسید: چیزی شده رئیس 

راد با خشم بهش نگاه کرد و گفت: این رو باید تو بگی ... چطور میشه یه آدم که توی زندون الان اینجا باشه 

با اینکه می خواست خودش رو آروم نشون ولی از لحن صداش تابلو بود که ترسیده گفت: این چه حرفیه رئیس اون فرهاده 

داد زد: فرهاد توی زندونه ... می فهمی توی زندون و این آقا کوچولو حرفه ای باید بگه از طرف کی اجیر شده 

باید یه کاری می کرد خودش رو طوری نشون داد که اونم از این قضیه شوکه شد و به سمت فرهاد حمله کرد اون رو به طرف در بادیگاردا هول داد فرهاد دوباره بهش حمله کرد و اون رو از بادیگاردا رد کرد در حالی که نشون می داد داره فرهاد رو می زنه گفت: از اینجا که فرار کردی میری خیابون بشیکتاش سراغ احمدیولان رو می گیری بهش می گی امیر گفت نشون به نشون شش ماه پیش که از دریا نجاتت داد باید وفای دین کنی و من رو از مرز رد کنی 

ببا بهتزدگی بهش نگاه کرد و گفت: پس شما چی؟ 

تو فقط در رو من اگه تونستم خودم رو بهت می رسونم ولی ... 

ولی ... 

با نا امیدی گفت: منتظرم نمون. 

آخه ... 

نگذاشت ادامه حرفش رو بزنه اون رو به سمت در هول داد و داد زد: مرتیکه ی عوضی تو کی هستی 

پریا با وجودی که نمی خواست فرار کنه دید چاره ای جز فرار نداره اگه اونا می فهمیدن که اون یه دختر بلایی بدتر از پرهام سرش می آوردند پس باید فرار می کرد سریع بلند شد و فرار کرد. 

تا بادیگاردا دست به جنبانند که دنبالش بیافتن امیر رو در رو بست، در بزرگ بود دو تا دستگیره که می شد دستاش رو داخلش به اندازه و مثل استوان مانع از باز شدنش بشه، راد داد زد: احمقا چرا ایستادین، برید بگیردش 

امیر با بغض گفت: یه بار بچه ام رو ازم گرفتی نمی گذارم این یکی رو هم نابود بکنی 

راد با خشم به سمتش حمله کرد و تا جایی که می شد کتکش زد ولی امیر دست از مقاومت بر نمی داشت.. بادیگاردا هم همراهش شدند ولی امیر با وجود کتکایی که می خورد جلوشون مقاومت می کرد و نمی گذاشت که در رو باز کنند، راد که دید نمی تونند از پس امیر بربیایند، به خاطر همین بی معطلی وسط پیشونیش شلیک کرد 

با این حال مقاومت امیر باعث شد که پریا تا جایی که از شر اونا خلاص بشه دور بشه.. اون قدر دوید که دیگه توانی برای دویدن نداشت، با گریه به دریا که کنارش بود نگاه کرد، باورش نمی شد که باباش رو هم از دست داده بود. می دونست که اونا زنده اش نمی گذارند، فکر اینکه باباش از پرهام هم غریبانه تر می مرد دیوونه اش می کرد حس می کرد نمی تونه نفس بکشه رو به دریا داد زد: خدایا بابا ... خدایا بابام 

روی زانوهاش نشست و بی توجه عابرینی که با تعجب بهش نگاه می کردند بلند بلند گریه می کرد 

***

جایی برای موندن نداشت باید سراغ احمد یولان می رفت فرهاد از اینکه نتونسته بود از باباش خداحافظی کنه یا یه مراسم درست براش بگیره از خودش بیزار بود. از اینکه با اومدنش گند زد به نقشه های باباش از خودش بیزار بود، از اینکه راد رو دست کم گرفته بود از خودش ناامید شده بود نباید دشمنش رو دست کم می گرفت 

با چشمای خسته به مردی که قهوه چی بهش اشاره کرد نگاه کرد و با وجود اینکه نای راه رفتن نداشت فرهاد به سمتش رفت جلوی میزش ایستاد برای اینکه نیافته به دستش رو روی میز به حالت اینکه یه تکیه گاه براش باشه گذاشت، با صدایی که به زور در میومد گفت: امیر گفت نشون به نشون شش ماه پیش که از دریا نجاتت داد باید وفای دین کنی و من رو از مرز رد کنی 

احمد با تعجب بهش نگاه کرد و پرسید: تو پسرشی یا دخترش

در حالی که چشماش رو به بسته شدن می رفت گفت: دخترش 

جلوی پاهاش بیهوش شد وقتی بهوش اومد خودش رو توی اتاق کوچکی که دیوارای گچ و خاکی داشت دید، توانی برای نشستن نداشت ولی باید بلند می شد تمام قدرتش رو جمع کرد و خواست بلند بشه که احمد به سمتش اومد و مانع شد و گفت: تو باید استراحت کنی 

سرش رو به علامت نه تکون داد و خواست بلند بشه که احمد اون رو به روی بالشتش گذاشت و با جدیت گفت: ببین دختر امیر تو جون فرار نداری پس باید جون بگیری 

نمی تونم 

راستی بابات کجاست؟ 

اشک از چشماش جاری شد و با ناراحتی گفت: کشتنش ... کشتنش فرهاد به خاطر من کشته شد 

احمد که از این حرف حسابی شوکه شده بود با ناباوری گفت: باورم نمیشه 

بابام ... بابایی مهربونم 

گریه اش به هق هق تبدیل شد فرهاد احمد که خودش رو مدیون امیر می دید دلش نمی اومد ببینه دختر ناجیش این جوری بی تابی کنه، سرش رو گذاشت و روی سینه هاش و مثل یه پدر دلسوز گفت: آروم باش دخترم 

بابام ... بابام ... به خاطر حماقت من مرده 

با این حرفات روحش رو عذاب نده 

حتی نمی دونم با جنازه اش چی کار کردن

بهت قول میدم که برات جنازه اش رو پیدا کنم و براش یه مراسم در شأن خودش بگیرم 

با چشمای نگرون بهش نگاه کرد و گفت: قول میدین 

قول شرف دخترم 

مرسی ... مرسی 

من به بابات مدیونم 

دوباره سرش رو گذاشت رو بالشت و خوابید.

***

احمد با جدیت به راننده نگاه کرد و گفت: جون تو جون این دختر 

راننده در حالی که پولا رو می شمرد گفت: نگران نباش ... سالم به مقصد می رسونیمش 

باید به سلامت برسه وگرنه بهتر دیگه برنگردی 

ای بابا داداش این اولین بارمون نیست که آدم می بریم 

این آدم با اون یکیا زمین تا آسمون فرق می کنه پس حواستون بهش باشه 

چشم داداش ... حالا می تونم برم 

به سلامت 

به سمت پریا که پشت کامیون ایستاده بود رفت و با مهربونی گفت: نگران نباش ... اینا کارشون درسته 

پریا از بالا پرید پایین و عمو احمدش رو محکم بغل کرد و با بغض گفت: مرسی که کمکم کردین 

احمد لبخند تلخی بهش زد و گفت: کار نکردم ... این کار در برابر کار بابات چیزی نیست 

ازش جدا شد و با ناراحتی گفت: بازم ممنون عمو جون 

از پیشون پریا بوسید و گفت: زنده باشی دخترم 

قولتون که یادتون نرفته 

قول من قوله ... بابات رو پیدا می کنم و براش یه مراسم حسابی می گیرم 

در حالی که سعی داشت مانع از گریه کردنش بشه گفت: خب دیگه باید برم 

مراقب خودت باش

چشم ... شما هم همین طور 

احمد کمکش کرد که بره بالا و توی جای مخفی که توی کامیون ساخته بودند بشینه صاحب کامیون یه صندلی آهنی کوچیک پشت پنجره کابین راننده ساخته بود هرکی که می خواست قاچاقی بره باید می رفت داخل اون و چون خیلی کوچیک بود باید پاهاش رو تو شکمش جمع می کرد و تنها از سوراخ هایی که برای اکسیژن ساخته شده بود نفس می کشید ... با زمانی که راه بیفتن باید سه ساعت تو اون محفظه آهنی، گرمایی که توی اون مکان خفگان وجود داشت رو تحمل می کرد.

زمان به کندی می گذشت، راننده یه چند جایی نگه داشت و آخر سر به مرز رسید، صدای پاهای مأمورار را که به صندلی نزدیک می شدند رو به وضوح می شنید، در حالی که خیس از عرق بود قلبش از اینکه لو بره تند تند می زد ولی وقتی ماشین دوباره شروع به حرکت کردن کرد تونست نفس عمیقی بکشه 

یه ساعتی باز ماشین توی راه بود که یک دفعه نگه داشت، صدای پای کسی رو که به سمتش میومد با بازشدن در صندلی، با خوردن نور به چشمش سریع دستش رو جلوی چشمش گذاشت راننده با دلسوزی گفت: یک کم طول می کشه تا چشمت به نور عادت کنه 

بهش کمک کرد که از توی صندوق بیرون بیاد، هنوز نور چشماش رو می زد ... اون قدر عرق کرده بود که موهاش به سرش چسبیده بود فرهاد لباساش خیس شده بود و بوی شدید عرق می داد با خودش گفت: حموم لازم شدم 

راننده خندید و گفت: همیشه همین رو می گن 

اینجا یه مسافرخونه داره 

آره ... یه ده دقیقه ی دیگه می رسیم اونجا 

بابت رسوندم به کشورم یه دنیا تشکر 

احمد آقا به گردنمون حق داره ... شما سفارشی شده داداش احمدی 

لبخندی بهش زد و گفت: متشکر 

همین جا بشین تا برسیم 

باشه 

راننده سریع سوار ماشینش شد و پاش رو روی گاز داد و سریع به مسافرخونه ی آشنایی که همیشه اونجا می رفت رفت.. مسافرخونه چی با وجود اکراهش برای پذیرش پریا با گرفتن پول بیشتر حاضر شد به یه دختر مجرد اتاق بده، همین که وارد اتاقش شد سریع به حموم رفت.

***

خوشبختانه از پولایی که از حساب عماد برداشته بود یه بیست میلیونی مونده بود، با خودش گفت: معلوم از ترس لو نرفتنش قضیه ی هک رو بی خیال شده ... خدایی صد تا هم پول کمی نیست البته برای من و امثال اونایی که براشون پول ورایز کردم زیاد نه برای عماد و آرسام. 

با یاداوری اینکه آرسام و آرتین و حتی آرسین توی ماجرای قتل برادرش مجرم هستند با نفرت به تصویر خودش که توی آینه افتاده بود نگاه کرد ... سر خودش داد زد: به چه حقی عاشق قاتل پرهام شدی 

نگاه پر از غمش رو به آینه دوخت و گفت: چرا ... چرا اون ... چرا باید بین این همه ادم من برم خونه ی اونا ... چرا باید عاشق آرتین می شدم ... چرا خدا 

روی زانوهاش نشست و با گریه رو به آسمون کرد و گفت: خدا چرا با من اینکار رو می کنی ... چرا این جوری من رو با دشمنام آشنا کردی؟ با این کارت می خواستی چی رو ثابت کنی؟ 

سرش رو پایین انداخت و جواب خدا رو خودش داد و آروم گفت: اگه وارد اون خونه نمی شدم ... اگه عاشق آرتین نمی شدم شاید هیچ وقت نمی تونستم انتقام بگیرم ... آره حالا دشمنام رو خوب می شناسم 

با خشم به جلوش نگاه کرد گفت: حالا به جای اینکه انتقام یه عزیزم رو بگیرم باید انتقام همه خانواده ام رو از اونا بگیرم ... یه انتقامی که حداقل ذره ای از اتیش دلم رو کم کنه ... زجر کششون می کنم درست مثل خودشون که زجر کشم کردند، اول باید آمار آرسام رو به اقا پلیسه می داد، توی ترکیه فهمیده بود بود که باری که قرار بود بفرستند مواد نیست بلکه خون های آلوده است ... دیگه قضیه قاچاق مواد نبود بلکه خیانت به کشور و نابودی کشور بود گرچه قاچاق مواد هم خیانت محسوب میشه ولی این بار بدجوری داشتند پیش می رفتند 

***

سروان پیرایی

سلام. شما؟ 

خندید و گفت: صدای ناجی زندگیت رو نمی شناسی؟ 

با ناباوری گفت: تو از کجا شماره ام رو پیدا کردی

برای من پیدا کردن یه شماره حتی طرف آقا پلیسه باشه کار آسونیه 

به کیانوش اشاره کرد که ردش رو بزنند، اونم با دست اشاره کرد که حرف زدنش رو کش بده 

این ناجی زندگی نمی خواد خودش رو نشون بده 

به موقعش خودم رو نشون میدم ... ولی فعلاً یه کارای مهمی دارم 

چه کاری ... نکنه هنوز قضیه انتقام گرفتنه

یه همچین چیزی ... یا بدتر از اون 

فکر می کنی می تونی تنهایی از پسشون بربیای 

فعلاً که تونستم تنهایی تو رو نجات بدم 

شانس آوردی 

اِ نشد دیگه ... این به جای تشکرت 

خب باشه ممنون که نجاتم دادی ... حالا می گذاری کمکت کنم 

در حالی که سعی می کرد خودش رو آروم نشون بده گفت: فعلاً به کمک کسی نیاز ندارم ... اگه کمک خواستم تو اولین کسی هستی که میام سراغش 

بگذار کمکت کنم 

گفتم که فعلاً کمک نمی خوام ... حالا به جای اینکه بخوای زمان مکالمه رو کش بدی که رفیقات ردم رو بزنند می گذاری حرفم رو بزنم 

من توی پاسگاه نیستم که آمار بدم تا ردت رو بزنند 

د نشد دیگه به ناجیت دروغ نگو 

خب تو راست میگی ... حالا می خوای بگی چی کارم داری؟ 

راد رو که می شناسی ... ( خندید و گفت ) دارم چی می گم همین چند وقت پیرایی محمولشون رو گرفتین ... خب این آقا خلافکامون کارش از مواد گذشته هفته ی دیگه قرار با یه بار گوشت از ترکیه خون های آلود وارد کشور کنند 

با جدیت پرسید: تو از کجا می دونی؟ 

دیگه دیگه ... فعلاً خداحافظ تا دوستات بیشتر از این اذیت نشدن تا ردم رو بزنند 

تماس قطع شد، کیانوش با کلافگی گفت: طرف خیلی حرفه ایه، با یه برنامه خاص زنگ زده که نشه ردش رو بزنیم هر یه ثانیه یه جای تهران بود، آخر سرم توی باجه تلفن عمومی جلوی پاسگاه بود. 

رامبد با عجله کتش رو برداشت، پس این جوری می دونست که من کجام ... سریع خودش رو به باجه رسوند ولی جز یه دختر چادری که مشغول حرف زدن بود کسی رو اونجا ندید، دختر با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: اتفاقی افتاد 

با حالت عذرخواهی به چشمای طوسی دختر نگاه کرد و گفت: نه معذرت می خوام 

دختر لبخندی بهش زد و گوشی رو گذاشت و گفت: خواهش می کنم 

از کنارش رد شد، در حالی که لبه چادرش رو گرفت، با یه لبخند دلنشین گفت: پیش میاد دیگه 

ازش دور شد، از اینکه تونسته بود آقا پلیسه رو این جوری بگذاره سر کار حس خوشایندی داشت ... اساساً

***

با خشم تیر رو به سمت دارت پرت می کرد، وقتی تیرهای توی دستش تموم شد به سمت دارت رفت با نفرت به عکس عماد که با تیرها سوراخ سوراخ شده بود خیره شد و گفت: وقتش حساب تمام کارات رو امشب پس بدی 

عکس رو از روی دارت کردن و عکس لابراتوار رو چسبوند 

به سمت اتاقش رفت و برای شروع نقشه ای که کشیده بود آماده شد، وقتی حاضر شد به چهره تازه خودش با سر مستی نگاه کرد از اینکه می تونست انقدر راحت تغییر قیافه بده از خودش راضی بود، دستی به موهای چتری بلوندش کشید و خوب به صورتی که با کرم پودر برنزه کرده بود یه با یه رژ گونه ی قهوه ای سوخته صورتش رو استخونی تر نشون می داد فرهاد با وجودی که لبای خودش قلوه ای بود با این حال با خط لب و رژ قرمز درشت ترش کرده ولی حس می کرد یه چیزی کم داره خوب به خودش نگاه کرد با دیدن رنگ طوسی چشماش گفت: نه این رنگ به این صورت نمیاد 

از پکیج لنزاش یه لنز آبی برداشت و توی چشماش انداخت ... حالا دیگه می تونست سراغ کاری که یه هفته روش وقت گذاشته بود بره 

به در بزرگ آهنی که روبروش بود نگاه کرد و نفس عمیقی کشید، حالا که به یک قدمی انتقام رسیده بود حس می کرد قلبش تند تر از زمانی که داشت برای عماد نقشه می کشید می زنه، لبخندی به چهره ی دلفریبی که برای خودش ساخته بود گذاشت و به سمت داخل که به مناسبت تولد چهل و هشتیمین سالگرد تولد عماد پارتی راه انداخته بودند رفت، توی این مدت فهمیده بود که عماد رو چطور میشه نابود کرد.

قبل از اینکه وارد سالن بشه سریع مانتو و شالش رو در اورد و موهاش رو مرتب کرد، داخل شد ... با غرور به عماد که مشغول خوشگذورنی با دخترای همسن دختر نداشته اش بود کرد، که چشمای عماد به دختر جذابی که روبروی در ورودی با اون هیکل ظریف و اون لباس شب مشکی که به تن داشت اون رو با اون صورت دلنشین زیباترش کرده بود و با غرور بهش نگاه می کرد افتاد با خودش گفت: این دخترا در برابر اون حوری که خدا برام فرستاده چیزی نیست 

مستانه به سمتش رفت و با هوس به چشمای آّبیش نگاه کرد و گفت: خانمی به زیبایی شما چرا تنها اینجا ایستاد 

لبخندی زد و با عشوه گفت: قسمت منم تنهایی 

عماد لبخند پرهام هوسی زد و با لحن چندش آوری گفت: جونم ... خودم از تنهایی درت میارم 

راست می گی 

عماد با یه حرکت او رو به سمت خودش کشوند، بوی عطری که دختر به خودش زده بود او رو بیشتر از قبل برای با او بودن ترغیب می کرد، نفس عمیقی کشید تا عطر تمام ریه هاش رو پر کنه ... بعد در حالی که لب هاش رو نزدیک گردن کشیده دختر می برد گفت: نکنه تو حوری هستی

پریا که از این که انقدر به این مرد بود، حس می کرد تمام موهاش سیخ شده و با وجود اینکه می خواست خیلی آروم ازش فاصله بگیره ولی عماد اون رو بیشتر به سمت خودش می کشید و بی شرمانه مشغول بوسیدن گردنش بود. باید زودتر خودش رو از شر این عوضی خلاص می کرد، کمی عقب رفت و گفت: شنیدم تولدته 

عماد دستش رو گرفت و دوباره اون رو به سمت خودش کشوند و در حالی که با ولع به لب های آتشینش نگاه می کرد گفت: اگه قرار باشه هر روز تو رو ببینم هر روز تولدم 

با اینکه دلش نمی خواست این حرف رو بزنه ولی باید می گفت، لباش رو نزدیک گوشش کرد و گفت: نظرت چیه من کادوی تولدت رو توی جای خلوت ... که فقط من و تو باشیم بدم 

عماد که از خدا همین رو می خواست با خوشحالی گفت: چرا که ... اتفاقاً من یه جای خوب سراغ دارم 

بریم عزیزم 

عماد به ادماش اشاره کرد که داره با یه دختر خانوم خوشگل میره و پشت سرش بیان.

پریا به اتاق بزرگی که روبروش بود نگاه کرد، اتاق پرهام بود از گل پیچک، حتی دور ستون های تخت هم پیچک بود، دیوارها زنگ ابر و بادی صورتی و سفید بود که به رنگ گلای پیچک خیلی میومد.. از اینکه قرار بود توی همچین فضای رمانتیکی عماد رو بکشه ناراحت بود ولی چه فرقی می کرد که قرار کجا دخلش رو بیاره 

لبای عماد که به گردنش خورد به خودش، با وجودی که حتی از دیدن چهره ی زشت عماد حالش بهم می خورد بالاجبار لبخندی زد و دستش رو گرفت و گفت: چه جای عالیه 

عماد دستش رو دور کمرش انداخت و زیر گوشش نجوا کنان گفت: با تو قرار اینجا یه شب رویایی داشته باشم 

با فکر اینکه قرار امشب عماد رو بکشه با شیطنت گفت: اون که صد البته 

عماد رو روی تخت نشوند و گفت: اول یه کمی ماساژ شونه که خستگی پارتی از سرت به پره 

دستش رو روی شونه های برد، آروم آروم ماساژ داد، عماد هم که از اینکه همچین حوری شب تولدش نصیبش شده سرمست بود. پریا هم آروم آروم دستش رو به رگی که می تونست اون رو بیهوش کنه نزدیک شد و محکم گرفتش.. عمادبا صورت روی تخت افتاد.. 

حسابی سرش گیج بود، حس می کرد که سرش سنگین شده، یه چیزی پاهاش رو بهم بسته مثل اینکه از پا اویزون شده باشه کمرش به پایین کشیده شده با این فکر سریع چشماش رو باز کرد پریا که چهره ی واقعیش رو کرده بود نگاه کرد، با وجودی که لباش رو با چسب بسته بود سعی داشت داد و بی داد کنه 

پریا با اعتماد به نفس بهش نزدیک شد و در حالی که یه تاب محکم بهش داد گفت: من رو شناختی 

موهاش رو محکم کشید و، در حالی که با خشم و نفرت به چشمای از حدقه بیرون زده عماد نگاه می کرد داد زد: من رو می شناسی 

سرش رو به علامت منفی تکون داد، این کار بیشتر پریا رو عصبی تر کرده بود به سمت میز آرایشی رفت و عکس پرهام رو برداشت و بهش نشون داد و گفت: این رو چی؟ 

دوباره سرش رو به علامت نه تکون داد، دیگه داشت با این کارش به شعورش توهین می کرد با پشت تفنگش محکم به صورتش کوبید و گفت: باید بشناسیش ... این همونیه که تیکه تیکه اش کردین ... منم همون بلایی رو سرت میارم که تو سر برادرم اوردی

صندلی نزدیکش آورد، روش ایستاد و یکی از رگای پاش رو زد، عماد از درد به خودش می پیچید حتی تقلاهاش هم فایده این نداشت ... پریا با خونسردی روبروش نشست و گفت: چه لذتی داره درد کشیدنت ... می دونی چقدر حس بهتر دارم که زجر کشیدنت رو می بینم، مثل دیدن یه برکه آروم می مونه (لبخندی بهش زد و ادامه داد) آره یه برکه آروم، یه برکه که وقتی می بینیش حس می کنی به آرامش رسیدی ... چیه ی تو الان می خوای یه دریای طوفانی رو می بیینی ... نه نه عزیزم تو داری مرگ رو می بینی ... چه لذتی داره وقتی مرگ رو نزدیکت می بینی، تو که همیشه مرگ رو از نگاه دیگرون می دیدی، به یه چشم فروشنده ... چیه از این که همیشه گرد مرگ به جوونای این مملکت می فروختی ناراحتی چون مرگ واقعی اومده سراغ خودت 

عماد دیگه جونی برای تقلا کردن نداشت، مرگ رو می دید تمام عقایدی که بهش باور نمی کرد جلوی چشماش اومده بود توی اون حال می گفت اگه اون دنیای دیگه وجود داشته باشه چی ... من خودم رو به چی فروختم ... به کی فروختم ... آخر و عاقبتم نباید اینجوری می شد ... من عمادم عماد یوزپلنگ کسی که با گنده تر از این دختر جنگیده و شکستشون داده، پس چرا به این دختر باختم

چشماش رو هم رفت و پریا با خوشحالی به جون دادنش خیره شده بود، خودشم باورش نمی شد که جون دادن یه آدم رو بتونه با این خوشی ببینه، این آدما باهاش چی کار کرده بودند، با دختری که حاضر نبود آزارش به یه مورچه هم برسه پس چرا با شکنجه شدن این آدم لذت می برد، اون آدم بود حتی اگه قاتل برادرش باشه ولی نه اون حیوون بود، نه تنها قاتل برادرش بلکه قاتل هزاران برادر و خواهرهابود پس باید بدتر حیوون کثیف می مرد 

وقتی مطمئن شد که تموم کرد، به سمت آیفون رفت و به بادیگاردای عماد که جلوی در ایستاده بودند نگاه کرد با خودش گفت: این احمقا حتی نتونستند از رئیسشون مراقبت کنند 

وسایلاش رو جمع کرد و به سمت پشت بوم رفت، قبلاً به اسم خدمتکار وارد این خونه شده بود تونسته بود نقشه فرارش رو جور کنه، از طریق پشت بوم می تونست به خونه ی بغلی که خودش برای سه روز اجاره کرده بود بره.

***

کیانوش با بهت زدگی به خبری که می شنید گوش داد و گفت: دوباره بگو چی شده؟ 

امیرعباس با خونسردی گفت: گویا عماد به قتل رسیده 

قتل 

آره 

می دونی کار کیه؟ 

فعلاً که نه ... ولی گویا کار یه دختره 

یه دختر ... غیر ممکنه یه دختر بتونه از پس عماد بربیا 

امیرعباس شونه هاش رو بالا انداخت و گفت: نمی دونم ... باید ته و توش رو در بیارم 

خب باشه ... تا بیشتر از این بهت مشکوک نشدند برو 

باشه ... فعلاً خداحافظ

خداحافظ 

با رفتن امیرعباس، رامبد بهش نزدیک شد و با تعجب به چهره ی برافروخته ی کیانوش نگاه کرد و پرسید: اتفاقی افتاده؟ 

عماد کشته شده؟ 

چی؟ 

امیرعباس می گفت که عماد به قتل رسیده و شاید قاتلش یه دختر باشه 

مگه میشه 

فعلاً که شده ... حالا به جای گیر انداختن یه گروه بزرگ و یه انتقام گیرنده، باید دنبال دوتا انتقام گیرنده باشیم 

شاید این دوتا با هم ربطی داشته باشند 

کدوم دوتا؟ 

ناجی من و اون دختر 

شاید ... شاید به احتمال قوی یه دختر نمی تونه از پس قتل عماد بربیاد شاید دو نفر باشن 

با کلافگی دستی به موهاش کشید و گفت: چرا ما از این آدم یه قدم عقبیم 

شاید اون یکی از خودشون که از گروه منزجر شده 

این هم هست ولی ... باز اون خیلی جلوتر از ماست 

کیانوش که دید، رامبد هنوز دوست داری ناجیش رو نجات بده ولی چون کاری از دستش بر نمیاد عصبی تر میشه لبخند تصنعی بهش زد و گفت: مطمئن باش اون می دونه داره چی کار می کنه؟ 

با تعجب پرسید: کی؟ 

ناجیت ... معلوم پسر باهوشیه!

اون که صد البته، خوب تونست من رو از اون مخمصه نجات بده 

***

با چشمای خیس به تصویر سه نفرشون توی تی وی نگاه کرد، دکمه ی play رو زد و با حسرت به خودش که بلند بلند می خندید و از دست پرهام فرار می کرد و داد می زد غلط کردم داداشی

بابا از پشت دوربین می خندید و می خوند موش بدو و گربه تو رو نگیره 

دست اخر بین دو تا کبل گیر افتاد، پرهام تلافی کیکی به صورتش بود رو با کلی کیک که به صورتش می مالید دراورد و با شیطنت می گفت: چیه آجی کوچولو خوشمزه است 

پریا تقلا می کرد و می گفت کیانوش غلط کردم داداشی

بابا روی صورت کیکی هردوشون زوم کرده بود و با صدایی شبیه گویندگان گفت: می بینید که سر یک کیک چه در گیری بین این دو تا خواهر و برادر افتاده ... معلوم اینا دو قلو هستند یا دشمن 

پریا و پرهام با تعجب به باباشون نگاه کردند و با هم گفتند: دو قلو 

بعد محکم هم رو بغل کردند، پرهام از صورت کیکی خواهر بوسه ای زد و گفت: می بینید ما چقدر خوشبختیم 

پریا هم با خوشحالی یه ماچ محکم از گونه داداش زد و گفت: کی می تونه این خوشی رو از ما بگیره 

بابا داد زد: هیچ کس ... هیچ کس نمی تونه این خوشی رو از ما بگیره 

خودش دوربین رو روی اونا تنظیم کرد و به سمتشون رو سرش رو وسط سر دختر و پسرش گذاشت و گفت: خوشبختی یعنی ما سه نفر

گریه اش به هق هق تبدیل شد، کنترل از دستش افتاد و سرش رو بین، زانوهاش گذاشت و بلند بلند گریه می کرد، صدای خند هاشون بیشتر بهش یادآوری می کردکه این خوشبختی رو چه آسون از دست داد ... دستش رو روی گوشاش گذاشت و گفت: ما دیگه خوشبخت نیستم ... ما دیگه خوشبخت نیستیم 

سرش رو روی کاناپه گذاشت و با حال زار گفت: ما دیگه خوشبختیم ... خوشبختی رو ازمون دزدیند ... خوشبختیمون رو کشتند ... خوشبختیم رو ازم گرفتند ... الان من خیلی بدبختم 

با یادآوری اینکه خوشبختیش رو خانواده آرتین ازش گرفتند با خشم بلند شد و اشکاش رو پاک کرد رو به عکس سه نفری خودشون که توی تی وی مکث شده بود کرد و با نفرت گفت: ولی نمی گذارم کسایی که این خوشی رو ازم گرفتم یه روز خوش ببینند، نمی گذارم با دزدیدن خوشیای ما خوشی هاشون رو بسازند ... بابا.. پرهام بهت قول میدم حتی با وجود حسی که به آرتین دارم ... باز نابودش کنم، عشق من به نفرت تبدیل شده ... از خونتون نمی گذرم 

***

به عکس لابراتور نگاه کرد و گفت: متأسفم فعلاً باید برم سراغ یکی دیگه 

عکس آرتین رو توی دستش مچاله کرد و با نفرت بهش که از شرکتش داشت بیرون میومد نگاه کرد، از وقتی فهمیده بود که آرسام برگشته تصمیمش برای نابود کردن لابراتوار رو عوض کرده بود ... می دونست که آرسام توی خونه اش از محافظاش استفاده نمی کنه پس بهترین جا برای نابود کردنش جایی که احساس امنیت می کنه و اگه بخواد به این مکان برسه باید از آرتین می گذشت پس باید یه رابطه با آرتین ایجاد می کرد ... رابطه ای که باعث می شد که پاش به خونه آرسام باز بشه ... دیگه نمی تونست با نقش یه خدمتکار توی اونجا کار کنه چون آذردخت حواسش به کارای خدمتکاراش هست پس نمی گذاره که زیاد توی خونه رو بچرخه که یه مکان خوب برای قتل آرسام پیدا کنه پس باید به عنوان عروس وارد اون خونه می شد ولی این نقشه شاید طول می کشید یا به شکست ختم می شد ولی باید امتحانش می کرد 

با سوار شدن آرتین توی ماشینش او هم، ماشینش رو روشن کرد و بدون اینکه او بفهمه تعقیبش کرد ... باید می فهمید که آرتین کجاها میره ... نباید دیدار دوبارشون غیر عادی باشه 

با دیدن کافه کامیار لبخند وی لبش نشست و با شیطنت گفت: بد نیست یه مدت پیش خدمتی هم کنم 

بعد از اینکه خیالش از رفتن آرتین راحت شد، با خوشحالی به سمت کافه تریا رفت، همین که یلدا رو پشت صندوق دید از تعجب سرجاش ایستاد با خودش گفت: این اینجا چی کار می کنه 

سرش رو تکون داد تا کمی به خودش بیاد، اخمی به خودش کرد و گفت: به تو چه ... تو مگه کار نمی خوای 

نزدیک یلدا شد و با لحن محترمانه ای گفت: سلام خانوم میشه با مسئول اینجا حرف بزنم 

یلدا با خوشرویی بهش گفت: فعلاً که نیستند اگه امری دارید با من می تونید در میون بگذارید 

حقیقتش من می خواستم بدونم نیرو نمی خواید 

متأسفم نه 

اگه میشه من منتظر می مونم تا خودشون بیان 

هرجور راحتید 

لبخند تصنعی بهش زد و پشت یکی از میزا نشست با دیدن کامیار سریع از جاش بلند شد و به سمتش رفت، کامیار که از اینکه این دختر انقدر سریع خودش رو بهش رسوند با تعجب پرسید: اتفاقی افتاده 

پریا نفسی کشید و گفت: راستش یه اتفاق بد افتاده؟ 

می دونست که کامیار آدم دلسوزی و می تونه از حس ترحمش برای اینکه اونجا کار کنه استفاده کنه.. با ناراحتی گفت: من به شدت به یه کار احتیاج دارم 

کامیار براش صندلی رو عقب کشید و گفت: بهتر بشینیم 

سرش رو به علامت تأیید تکون داد پشت میز نشست، کامیار با خونسردی گفت: حالا آروم و شمرده بگید که چی شده؟ 

پریا سر به زیر کرد با بغض گفت: من ... من ... یه دختر تنهام ... یه دختر تنها ... راستش شنیدم شما به یه نیروی کار نیاز دارید گفتم بیام اگه میشه 

دیگه ادامه نداد، کامیار با تعجب پرسید: کی گفته من نیرو می خوام 

پریا که خودش رو برای این سوال آماده کرده بود، با گریه گفت: یه آقایی که ازش کار خواستم گفت 

بلند شد و با چشمای خیس به کامیار که بادیدن چشماش متاثر شده بود نگاه کرد و گفت: فکر کنم مسخره ام کرد 

خواست بره که کامیار با جدیت گفت: مگه دنبال کار نبودی 

لبخند روی لباش نشست ولی سریع قیافه مظلوم به خودش گرفت و گفت: شما که گفتید نیرو نمی خواید 

من کی همچین حرفی زدم 

آخه اون خانم 

کامیار اخمی به یلدا کرد و گفت: اون خانم تازه کاره ... پس نمی دونه اینجا به چی نیاز داره 

لبخندی زد و گفت: یعنی من استخدام شدم 

یه مدت برام کار می کنی ... اگه دیدم کار بلدی می گذارم بمونی 

وای آقا خیلی متشکرم 

خواهش می کنم 

باید خودش رو مشتاق نشون می داد با ذوق زدگی گفت: می تونم از امروز شروع به کار کنم 

کامیار که از ذوق زدگی این دختر تازه کار خوشش اومده بود گفت: چرا که نه ولی اول باید بدونم اسم کارمندم چیه 

پریا هستم ... پریا پیراحمدی 

خانم پیر احمدی از امروز می تونید توی آشپزخونه کار کنید 

آشپزخونه!

چیه ... آشپزی بلد نیستی 

نه ... یعنی هر چی رئیس بگه 

پس برو آشپزخونه تا خودت رو آماده کنی من تو رو به بچه ها معرفی می کنم 

متشکرم 

به سمتی که کامیار بهش اشاره کرد توی دلش گفت: کاچی بهتر از هیچی ... فعلاً باید صبوری پیشه کنم ... بله پریا خانم صبور باش

یونیفرم آشپزخونه رو پوشید به سمت آشپزخونه رفت، کامیار با جدیت رو به چند تا از آشپزاش که مشغول پخت و پز بودند کرد و گفت: خانم پیراحمدی از امروز اینجا کار می کنند 

مردی که در حال گذاشتن سینی پیتزاها توی فر بود رو به کامیار کرد و گفت: اینجا محیط مردونه است و درست نیست که یه دختر کار کنه 

کامیار که دید حق محمودی سرآشپز گفت: به این فکر نکرده بودم 

بهتر نیست که سفارشات رو بگیره 

نمی دونم 

رو به پریا که از خوشحالی لبخند روی لبش نشسته بود کرد و گفت: می تونی از پس اینکار بر بیای 

البته ... ببین من روی پیشخدمتا خیلی حساس هستم 

مطمئن باشید که از پسش بر میایم 

با اکراه گفت: امیدوارم ... پس بهتر بری یونیفرمت رو عوض کنی

چشم 

با رفتن کامیار رو به محمودی کرد و گفت: متشکرم که کمکم کردین

محمودی لبخندی بهش زد و گفت: از الان بهت بگم پیشخدمتی از کار توی آشپزخونه سخت تره چون آقا روی گارسوناش خیلی حساسه 

فهمیدم چقدر حساس هستند 

***

حق با محمودی بود کامیار خیلی روی سرویس دادن حساس بود، حتی به طرز لباس پوشیدنشون هم حواسش بود کافی بود دستمال گردنشون کج باشه که اخماش بره توی هم با جدیت طرف خطاکار رو مأخذه کنه البته پریا دختر باهوشی بود هیچ وقت بهش آتو نمی داد ... فعلاً باید براش خوب کار می کرد تا بتونه به آرتین برسه ... با وجودی که آرتین توی اون مدتی که اونجا مشغول به کار بود اومده بود ولی نتونسته بود که خودش رو بهش نشون بده ... چون همیشه خود کامیار بهش می رسید.

با کلافی به خودش گفت: باید هر جوری شده خودت رو به آرتین نشون بدی 

یلدا با کنایه گفت: ناراحت نباش اگه خودش نیومد نامه اش میاد 

با اخم بهش نگاه کرد و گفت: منظورت چیه؟ 

ای بابا ... چرا دوزاریت کجه ... منظورم بوی فرندته 

ندارم 

بلند خندید و گفت: تو که راست میگی؟ 

می دونست که یلدا دختر عصبیه و با یه جرقه سریع اتیش می گیره، آمارش رو داشت با یکی از بچه های کافه تریا دعوای بدی کرد پس خوب بود که کمی باهاش کل کل می کرد و صداش رو میاورد بالا کی می خواد بفهمه که اون آتیش بیار معرکه بود پس لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت: چیه نکنه چون اقا کامیار بهت محل نمیده حرصش رو سر من در میاری

یلدا همین جوری از این دختر بدش میومد حالا که گستاخانه باهاش حرف می زد بیشتر عصبانیش می کرد، با وجودی که قبلاً به کامیار قول داد بود که دعوا راه نندازه ولی نمی تونست خودش رو کنترل کنه داد زد: چی می گی دختره کثافت؟ 

پریا که فکرش رو نمی کرد که یلدا اینجوری بد دهنی کنه، با تعجب گفت: این چه طرز حرف زدنه ... مثل دخترای خیابونی حرف می زنی 

یلدا که با یادآوری که دختر خیابونی بود عصبی تر شده بود بهش حمله کرد و داد زد: با کی بودی ... به کی گفتی دختر خیابونی 

با اینکه نمی خواست آبروی کافه تریا کامیار ولی مجبور بود که کمی دعوا راه بندازه تا شاید کامیار و آرتین پایین بیان ... یلدا موهاش رو محکم کشید و بهش فحش می داد با اینکه می تونست با یه حرکت این دختره ی دیوونه رو کله پا کنه به حسابش برسه ولی بهتر بود کمی درد موهاش رو تحمل کنه.

با صدای کامیار که سر یلدا داد زد: باز شر درست کردی

موهاش رو از دستش بیرون کشید و در حالی که مقنعه اش رو درست می کرد سرش رو بالا آورد که با چشمای متعجب آرتین روبرو شد در حالی که منتظر همین لحظه بود ولی باید خودش رو بهت زده نشون می داد، اشک توی چشماش جمع شد و سرش رو از روی تأسف تکون داد و مثلاً می خواد از اونجا فرار کنه به سمت در دوید که آرتین سریع دستش رو گرفت، نگهش داشت با ناباوری به جای خراشی که یلدا روی صورتش انداخته بود دست کشید و پرسید: پریا تو اینجا چی کار می کنی؟ 

خودشم تکلیفش رو با دلش نمی دونست، نمی دونست چرا با دیدنش انقدر دلتنگش شده بود ... چقدر دلش می خواست او رو محکم در آغوش بگیره ولی سر دلش داد زد: اگه بخوای حرف از دلداگی بزنی برام مهم نیست که جای عشق قلبه یا هرجا دیگه است درش میارم ... پس آروم باش 

مظلومانه بهش نگاه کرد و گفت: من.. من ... اینجا (مثلاً از ترس لکنت گرفته باشه ادامه داد ) اینجا.. کا ... کا ... کار ... می ... می.. می ... می کنم 

آرتین که حسابی دلتنگ عشقش بود او رو محکم توی آغوش مردونه اش جا داد و گفت: کجا بودی که کل شهر رو دنبال سیندرلام گشتم 

پریا توی دلش گفت: خب منم کل شهر رو برای اینکه بهت برسم رو چرخیدم، کلی وقت صرف کردم که الان اینجا هم رو ببینیم 

خودش رو عقب کشید، نمی خواست حالا که حس انتقام گرفتن بهش دست داد با دیدن چشمای آرتین این حس کمرنگ بشه.. از اینکه دلش می خواست او بی گناه باشه برای یه بار هم که شده باباش اشتباه گفته باشه از دست خودش شاکی بود، نمی تونست با اون حال به این انتقام ادامه باید کمی عقب می کشید، پس باید ازش دور می شد فعلاً همین که به آرتین اعلام وجود کرده بود کافی بود پس بد نبود که ازش فرار کنه تا موقعی که به خودش اومد دوباره به راهش ادامه بده 

به سمت رختکن کارکنان دوید تا قبل از اینکه آرتین خودش رو بهش برسونه لباسش رو عوض کرد و از در پشتی رستوران رفت ... از یه تاکسی دربست گرفت مقصد خونه ی جدیدش رو به راننده داد.

راننده مشکوکانه به آینه نگاه کرد گفت: خانم انگار یکی داره تعقیبمون می کنه 

می دونست که آرتین دست بردار نبود و از اینکه خونه اش رو عوض کرده بود لبخند روی لبش نشست، توی دلش خودش رو تحسین می کرد که می تونست افکار دشمناش رو بفهمه حالا که قرار بود آرتین خان اون رو توی خونه کوچیک اونم توی پایین شهر، با آدمایی ناجوری که همسایه اش بودند غیر ممکن بود که بگذار عشقش اونجا زندگی کنه 

کرایه راننده رو داد با دیدن ارازلی که همیشه سر کوچه کشیکش رو می دادند، لبخندش بیشتر شد وقتی می خواست از کنارشون رد بشه کمی آهسته تر قدم برداشت، برای اولین بار از اینکه مردای کثیف بهش چشم داشتند و بهش متلک می انداختن راضی بود ... ولی باید وانمود می کرد که این قضیه ازارش می داد و با اینکه هیچ وقت دهن به دهن آدمایی که کمتر از سوسک بودند نمی گذاشت ولی برای اینکه کمی اتیش غیرت انتقام رو بیشتر کنه با غیض به مردی که یه تی شرت قرمز با کاپشن چرم پوشیده بود و گویا سردسته ارازل بود نگاه کرد و گفت: مگه خودت ناموس نداری

مرد هم که از خدا خواسته گفت: دارم ولی به خوشگلی شما نمیشه 

به نظرش همین قدر کافی بود، سریع داخل خونه اش شد و در رو از پشت بست. گیتی خانم با اخم بهش گفت: دختر تو کی ادم میشی 

از اینکه گیتی خانم بی مقدمه انقدر سریع باهاش صمیمی شده بود و با حرفاش می خواست بهش طعنه بزنه شوکه شده بود با جدیت گفت: منظور 

گیتی خانم در حالی که جارو به دست دستاش رو به کمرش می گذاشت گفت: دو روز اومدی ... این ارازل رو به جون هم انداختی 

نفس عمیقی کشید و گفت: بهتره سرت تو کار خودت باشه 

در حالی که به طبقه بالا می رفت تا به اتاق کوچکی که توی پشت بوم اجاره کرده بود بره داد زد: دفعه ی اخرتون باشه که باهام این جوری حرف می زنید 

گیتی خانم هم پشت سرش کلی براش ادا در آورد و گفت: دختر چشم سفید 

با اینکه حرفاش رو شنیده بود ولی بی توجه به اتاقش رفت، دل توی دلش نبود که ببینه آرتین داره چی کار می کنه ... از پنجره دودی که اتاقش داشت می تونست بدون اینکه او متوجه دید زدنش بشه، آمارش رو بگیره.

آرتین با کلافگی به ماشینش سوناتای سفیدش تکیه زده بود سیگار می کشید ... معلوم که از اینکه پریا توی همچین جایی زندگی می کنه ناراحت ولی نمی تونه جلو بیاد. پریا پیروزمندانه روی تخت چوبیش دراز کشید و به عکس سه نفرشون نگاه کرد و گفت: نمی گذارم دلم مانع انتقامم بشه ... بهتون قول میدم که انتقاممون رو ازشون بگیرم 

با صدای زنگ خونه که دائم زنگ می خورد از جاش بلند شد و از پنجره به بیرون نگاه کرد خبری از آرتین نبود با تعجب گفت: نکنه آرتین باشه 

سریع خودش رو به پله ها رسوند، صدای آرتین بود که با گیتی خانم در حال جر و بحث بودند ... آرتین با کلافگی گفت: بگید پریا بیاد پایین 

گیتی خانم هم با پرویی گفت: تو کی پری باشی؟!

آرتین که حوصله این زن فضول رو نداشت کنارش زد و داخل شد.. گیتی خانم با داد و بی داد: پریا نمیری که دو روز اومده شر درست کردی ... خوبه حالا همچین کرایه هم ندادی که راه به راه مهمون میاری

آرتین با اخم بهش نگاه کرد و از توی جیبش کیف پولش رو برداشت و گفت: کرایه یه سالش چقدر میشه 

هرچی تراول توی کیفش بود رو توی صورت گیتی خانم پرت کرد و به گیتی خانم که با خوشحالی مشغول جمع کردن پولا بود نگاه کرد و گفت: حالا میگی پریا کجاست؟ 

به طبقه بالا اشاره کرد و گفت: تو خرپشته است 

پریا که دید آرتین داره میاد بالا برای اینکه خودش رو بی خبر از ماجرا بدونه سریع به اتاقش رفت و هندزفری ام پیرایی تری پلیر جدیدش رو تو گوشش کرد و با کمی صورتش رو خیس کرد که مثلاً داره گریه می کنه بعد روی تختش دراز کشید با اینکه صدای بازشدن در رو شنید خودش رو بی توجه نشون داد که مثلاً نشنیده 

آرتین به صورت خیس از اشک پریا که رو به سقف بود خیره شده بود، پریا دستاش رو زیر سرش گذاشته بود با ناراحتی به آهنگ گوش می داد و اشک می ریخت از اینکه او رو انقدر غم زده می دید از دست خودش عصبانی بود که چرا دیر او رو پیدا کرده بود ... سریع خودش رو بهش رسوند و نوازش گرانه اشکاش رو پاک کرد، پریا با تعجب بهش نگاه کرد و در حالی که هندزفری رو از توی گوشش در می اورد پرسید: تو اینجا چی کار می کنی؟ 

با مهربونی به چشمای خیسش نگاه کرد و گفت: اومدم تو رو ببرم 

چی؟!... آرتین معلوم هست داری چی میگی 

گفتم اومدم عشقم رو ببرم 

پریا که منتظر همین حرف بود سریع حالت تدافعی به خودش گرفت و گفت: از اتاق من برو بیرون 

آرتین بی توجه بهش چمدونی که گوشه اتاق بود رو برداشت و با خونسردی به چهره برافروخته پریا نگاه کرد و گفت: تو جمع می کنی یا خودم وسایلات رو جمع کنم 

از شدت خشم چشماش درشت تر شده بود، تند تند نفس می زد ... آرتین در حالی که محوش شده بود با تمام وجودش گفت: می دونی وقتی عصبانی هم میشی خیلی خوشگلتر می شی

پریا چمدونش رو از دستش گرفت و داد زد: تا اونقدر عصبانی نشدم که از خوشگلی زیادی از حدم نترسیدی برو بیرون 

نمی دونست چرا پریا انقدر اصرار داشت که عشقش رو باور نکنه ... با کلافگی روبروش ایستاد و گفت: تو چته؟ چرا اینجوری می کنی؟!... چرا نمی خوای باور کنی که دوستت دارم 

پریا با خشم بهش نگاه کرد و گفت: عشق ... دوست داشتن، چطور میشه من و تو همدیگه رو دوست داشته باشیم ما مال یه دنیا نیستیم 

مهمه 

آره 

نجوا کنان گفت: تو دنیای من رو ازم گرفتی 

ولی آرتین فکر کرد که پریا میگه تو دنیای منی، با خوشحالی دستش رو گرفت و به چشمای طوسیش نگاه کرد و گفت: دنیای منم تویی 

پریا که از این حرفش حسابی شوکه شده بود خودش رو عقب کشید و گفت: نه من دنیای تو نیستم ... توأم دنیای من نیستی دنیای من اینجاست فقر و بدبختی 

دیگه پریا داشت زیادی این قضیه رو کش می داد، او که بهش گفته بود عاشقشه پس چرا اصرار داره که این دنیاها رو از هم دور کنه ... می خواست عصبانیتش رو کنترل کنه ولی این پا پس کشیدنای پریا اون رو بیشتر عصبی می کرد با جدیت بهش گفت: پریا یا وسایلات رو جمع می کنی یا قید وسایلات رو می زنی من تو رو به زور از اینجا می برم 

پریا که از خدا خواسته بود در حالی که قیافه ناراحت رو به خودش گرفته بود بهش نگاه کرد و گفت: لازم نکرده خودم میام 

سریع چند تا از وسایلاش رو برداشت و مثلاً بالاجبار با آرتین همراه شد.

***

چمدونش رو از دستش کشید و با خشم گفت: خودم می تونم بیارمش تو 

آرتین به لجبازی پریا لبخندی زد و گفت: بفرمایید خانم عزیز 

با غیض بهش نگاه کرد و از کنارش رد شد، با تعجب به خونه ی بزرگی که توش بود نگاه کرد رو بهش کرد و با جدیت گفت: من فقط چند روز می مونم ... تا یه جای خوب پیدا کنم 

آرتین بی توجه به حرفاش چمدون رو برداشت و به سمت اتاقی که روبروی سالن بود برد و گفت: فعلاً که هستی 

پریا با شیطنت با خوشحالی آروم گفت: اون که صد البته ... ولی باید حالیت کنم من دختری نیستم که با این جور کار برای کسی بشم 

به تصویر خودش توی اینه دیواری بزرگ روبروش کرد و لبخندش رو جمع کرد و ابروهاش رو بالا انداخت و به خودش گفت: وقت کمی داد و بیداده 

با عصبانیت ظاهری به سمتش رفت و چمدون رو از دستش کشید ... چمدون رو روی تخت انداخت و با خشم گفت: هدفت از این کار را چیه؟ 

منظورت رو نمی فهمم 

ببخشید آقا آرتین من رو با جی اف هات اشتباه کردی 

چی؟ 

من اهلش نیستم 

آرتین که تازه فهمید منظورش چیه با عصبانیت گفت: مگه من گفتم تو مثل اونایی 

پریا بادی به بینیش داد و در حالی که به اتاق اشاره می کرد گفت: پس من اینجا چی کار می کنم 

آرتین در حالی که از توی قفل کلید رو بر می داشت ... گفت: نمی خوام توی اون خراب شده بمونی 

کلید رو به سمتش پرت کرد و با جدیت گفت: در ضمن من به دختری که بهم اجازه نده حتی بهش دست نمی زنم چه برسه اون دختر عشقم باشه ... می تونی تا موقعی که من توی خونه ام در رو قفل کنی 

با رفتنش، پریا داد زد: معلومه که در رو قفل می کنم 

باید بهش حالی می کرد که بهش اعتماد نداره و باید کاری کنه که بهش اعتماد کنه.

***

با بغض به صدای نوحه وار ستار که می خوند 

جاده های مهربونی

رگای آبی دستات

غم بارون غروب 

ته چشمات، تو صدات 

قلب شهر گل یاس، دست بازار خوبی

اشک تو بارون روی مرمر دیوار خوبی 

ای گلالود گل من، ای تنا آلود دل پاک

دل تو قبله ی این دل، تن تو ارزونی خاک 

تن تو ارزونی خاک 

بوی موهات زیر بارون، بوی گندم زار نمناک

بوی شورزار خیس، بوی خیس تن خاک 

یاد بارون و تن تو یاد بارون تن خاک

بوی گل تو شورزار بوی خیس تن خاک 

همیشه صدای بارون، صدای پای تو بوده 

همدم تنهایام ف قصه های تو بوده 

وقتی که بارون می باره، تو رو یادم میاره

یاد گلبرگ خیس، روی خاک شورزاره 

ای گل آلود گل من، ای تنا آلود دل پاک

دل تو قبله ی این دل، تن تو ارزونی خاک 

تن تو ارزونی خاک، تن اروزنی خاک 

گریه اش به هق هق تبدیل شد، بلند بلند گریه می کرد و نمی تونست خودش رو کنترل کنه ... با صدای در هم نمی تونست آروم بشه آرتین با نگرانی از پشت در صداش می زد ولی با این صدا بیشتر آزرده تر می شد، غما بیشتر روی قلبش فشار می آورد ... آرتین از پشت در داد می زد: پریا این در لعنتی رو باز کن 

توانی برای بلند شدن نداشت، به زور خودش رو از روی تخت بلند کرد و به سمت در رفت، در رو باز کرد.. آرتین با بهت زدگی به چشمای به خون نشسته پریا نگاه کرد، با نگرانی صورت کوچیکش رو توی دو دستاش گرفت و گفت: حالت خوبه 

سرش رو به علامت نه تکون داد، حالش اصلاً خوب نبود دلش می خواست غمش رو توی آغوش یکی با گریه هاش خالی کنه، خودش رو توی آغوشش انداخت با صدای گرفته گفت: اصلاً حالم خوب نیست ... حالم خوب نیست ... آرتین حالم بده خیلی بده 

با چشمای خیس به چشمای نگران آرتین نگاه کرد، توی دلش گفت: چی می شد که تو پسر اون خانواده کذایی نبودی ... چی می شد که تو هم توی مرگ برادرم دست نداشته باشی ... چی میشه اینکه تو هم قاتل برادرمی دروغ باشه 

سرش رو توی سینه ستبر مردونه اش پنهون کرد، دلش می خواست برای چند دقیقه هم شد او رو به چشم دشمن نه به چشم عشقش ببینه، توی آغوشش آروم بگیره ... چشماش رو بست ذهنش رو از هر چی نفرت خالی کرد.

***

با دلسوزی موهای مشکی لختش رو نوازش کرد، با عشق به صورت سفیدش نگاه کرد چقدر این دختر شبیه فرشته ها بود ... اون قدر معصوم و دوست داشتنی که می ترسید حتی با نوازشش به حریمش تجاوز کنه ... خودش هم نمی تونست درک کنه که عشق این دخترکی که تنها چند بار باهاش بود، خیلی کم باهاش حرف زد انقدر زیاد باشه که او رو عوض کرد ... پس آرتینی که با دیدن زیبایی یه دختر به وجد می اومد و می خواست هر طور شده یه شب رو با او باشه کجا رفته، الان به یه دختر انقدر نزدیک شده با دیدنش قلبش تند تند می زنه ... دلش نمی خواد حتی برای یک ثانیه پلک بزنه که مبادا از دیدنش کم شود.. نه او آرتین سابق نبود، نه این دختر مثل دخترای دیگه نبود او یه فرشته بود که خدا برای اینکه او رو عوض کنه فرستاده بود.

با نگرانی که از خواب بپرد آروم از روی پیشونیش بوسه ای زد و پتو رو روش کشید.. با اکراه اتاق رو ترک کرد.

***

پریا با تعجب بهش نگاه کرد و گفت: من رو برای چی اوردی اینجا؟ 

آرتین او رو به خلوت ترین جای بام شهر برد و درحالی که برای اینکه استرس کمتر بشه دستای ظریف پریا رو توی دستش گرفته بود گفت: آوردم اینجا تا باهم حرف بزنیم 

اخمی بهش کرد و گفت: خب حرف بزن 

نمی خوای از خانواده ات بگی؟ 

پریا حتی با اسم خانواده هم قلبش به شدت درد می گرفت، بی اختیار اشک توی چشماش جمع شد و با بغض گفت: برات مهم من چه دختری هستم 

با اعتماد گفت: تو برام از همه چیز مهم تری 

لبخند تلخی زد و گفت: چه دروغ قشنگی 

برای اینکه از نگاه مهربون آرتین فرار کنه سرش رو پایین انداخت و با ناراحتی گفت: منم یه روز دختر خوشبختی بودم ... اونقدر خوشبخت بودم که باورم نمی شد یه روز این خوشی تموم بشه یعنی 

چشمای خیسش رو به نگاه منتظر آرتین دوخت و ادامه داد: یعنی ازم گرفتند 

کی؟!

با نفرت گفت: کی نه کیا ... کسایی که برای اینکه خودشون خوش باشن خوشیای خانواده من رو دزیدند ... آتیش به زندگی سه نفرمون زدند ... زندگیم رو تیکه تیکه کردند و من نتونستم جلوشون رو بگیرم ... جلوی چشمام نابودش کردند 

آرتین با دلسوزی او رو به آغوش کشید و گفت: اگه یادآوریش آزارت میده نمی خواد بگی 

با هق هق گفت: نه ... باید بگم ... باید بگم ... اول با مرگ داداشم بدبختیامون شروع شد ... کشتنش بدون اینکه دیه اش رو بدن در رفتند، بابام داغون شد، توی داغ پسرش آتیش گرفت و مرد ... من موندم تنهایی خودم ... بابایی خوبم، داداشی گلم هردوشون رفتند ... من موندم یه دنیای ضد دختر تنها، دختر چه برسه تنهایی و بی کسی همین که بی کس میشه صد تا صاحب پیدا می کنه ... از همه ی مردا که بهم چشم داشتند می ترسیدم، از هر پسری که می دونست توی خونه تنهام می ترسیدم حتی اگه اون پسر سیزده سالش می بود ... باید از اونجا فرار می کردم نمی دونم چه جوری خدا آرشیدا رو سر راهم قرار داد و بعد با تو آشنا شدم ... تو بدترین مردی تا به حال دیده بود یه مرد همه کاره، کسی که راه به راه دختر میاورد خونه اش و براش مهم نبود ولی چرا باید از کسی که بیشتر از همه می ترسیدم نمی ترسیدم، چرا انقدر بیتابش بودم 

سرش رو از قفسه سینه های آرتین بیرون اورد و به چشمای عاشقش نگاه کرد و گفت: چرا عاشقت شدم؟ 

چون تو هم برای من یه دختری بودی که حتی تصور کردن با او بودن توی شوخی ها هم نداشتم چه برسه باهاش بودن بشه آرزوم 

با بهت زدگی پرسید: چرا خدا ما رو عاشق هم کرد؟ 

از پیشونیش بوسید و گفت: چون تقدیرمون با هم بودن ... عشق قشنگم 

حالا که آرتین برای با هم بودن انقدر بی قرار پس باید اولین نقشه ی اصلیش رو اجرا می کرد پس لبخند تلخی زد و گفت: با هم بودن ... من توی زندگی تو یه مسافرم مثل بقیه دوست دخترات 

باز حرفای همیشگی، باز حرفه اینکه او رو برای هوس می خواد با کلافگی گفت: تو قرار زنم بشی 

با تعجب پرسید: چی؟ 

آرتین او رو از خودش جدا کرد در حالی که زانو زده بود، حلقه رو از توی جعبه در آورد و گفت: با من ازدواج می کنی 

پریا که فکر این حرکت رو نمی کرد از روی شوکه شدن دستش رو جلوی دهنش گذاشت و با اشک شوق سرش رو تکون داد و گفت: بله 

***

در حالی که به حلقه ی توی دستاش نگاه می کرد، به جاهایی که عاقد بهش اشاره می کرد امضا می زد.. بعد از اینکه تموم شد به آرتین که لبخند دلنشینی بهش می زد نگاه کرد از اینکه او رو خوشحال می دید حس می کرد که نباید به این مرد آسیبی بزند.. غم دوباره توی چشماش نشست و خودکار رو رها کرد ... به سمتش رفت و گفت: از این کارت مطمئنی 

آرتین با اعتماد به نفس ایستاد و گفت: بله خانم گلم 

به سمت عاقد رفت و امضاهایی رو که باید می زد رو زد، بعد از اینکه کارای ثبت ازدواجشون تموم شد برای اینکه ازدواجشون رو جشن بگیرند به اژده های طلایی رفتند ... پریا با ذوق زدگی گفت: من دلم می خواد کیمچی که این کره ای ها می خورن رو امتحان کنم 

از اینکه پریا انقدر از با او بودن خوشحال بود احساس خوشبختی می کرد ... بعد از اینکه ناهارشون رو خوردند، دست زنش رو گرفت و با عشق گفت: نظرت در مورد کمی قدم زدن چیه؟ 

لبخند دلنشینی به همسرش زد و گفت: هر چی عشقم بگه 

دستش رو دور بازوی آرتین انداخت و همراهش قدم زد آرتین با هیجان گفت: می دونی الان چه اهنگی وصف حال منه 

با من قدم بزن 

حالا که بامنی 

حالا که باز ام 

حالا که سهممی 

با من قدم بزن 

می لرزه دست و پام 

بی کجا برم ف بی کجا بیام 

دست من رو بگیر، کنار من بشین 

من عاشق توأم من رو ببین 

از دلهره نگو، از خستگی پرم 

بی تو میشینم روزا رو می شمارم 

هر جا بری میام دلگرم و بی قرار 

بی من سفر نرو تنهام دیگه نزار تو بامنی هنوز 

عطر تو بامنه فردا داره به ما لبخند میزنه 

بی تو برای من فردا پرهام از غمه 

بی تو هوا پس، دنیا جهنمه 

دست من رو بگیر تو اوج اضطراب

بازم من رو ببر با بوسه ای به خواب 

با من قدم بزن، توی این پیاده رو 

من عاشقت شدم از پیش من نرو 

هر جا بری میام دلگرم و بی قرار 

بی من سفر نرو تنهام دیگه نزار تو بامنی هنوز 

عطر تو بامنه فردا داره به ما لبخند میزنه 

با ناراحتی به چشمای مشتاق آرتین نگاه کرد، از اینکه باید همچین مردی رو می کشت از دست تقدیر ناراحت بود با خودش گفت: این مرد چطور می تونست روی زندگی مردم بیچاره خوشیاش رو بسازه ولی نه اون برادر راد یا بهتر اسم واقعیش رو بگم آرسامه پس اون هم یه پای این ماجراست ... پریا به پا این دل با حرفای احمقانه اش تو رو از انتقامت عقب نه اندازه ... نه تو دختری نیستی که پا پس بکشی 

لبخندی از رضایت زد و گفت: آرتین جان بهتر بریم خونه 

لبخند بهش زد و گفت: باشه عشقم 

باورش نمی شد که انقدر زود به هدفش رسیده، حالا که اولین قدم رو برداشته بود نوبت دومین قدم بود یعنی وارد شدن به زندگی خانوادگیش، نزدیک شدن به آرسام و آرسین و گرفتن انتقامش از اونا ولی چرا حالا که به یک قدمی هدفش بود حس بدی داشت. 

***

با تعجب به سالن نگاه کرد، به آرتین که با ذوق زدگی بهش نگاه می کرد گفت: تو کی اینکار را رو کردی 

با علاقه بهش نزدیک شد و دستاش رو دور کمرش انداخت آروم توی گوشش گفت: اینا که چیزی نیست 

پریا به بادکنکای قرمز و سفیدی که روی سقف پرهام بود نگاه کرد ... از بچگی عاشق بادکنک بود، از اینکه آرتین تونسته بود خواسته یا نخواسته علاقه هاش رو بفهمه خوشحال بود ... لبخند دلنشینی بهش زد و گفت: من همیشه عاشق بادکنک بودم ... اینجا خیلی خوشگل شده 

آرتین با شیطنت گفت: حالا کجاش رو دیدی ... باید یه جای دیگه رو هم بهت نشون بدم 

دستاش رو گرفت و او رو به اتاق برد.. سقف اتاق هم مثل سالن پربود از بادکنکای رنگی رنگی، دستش رو بلند کرد و یکی از بندهای بادکنک رو گرفت و محکم بادکنک قلبی شکل قرمزی که گرفته بود رو توی دستش فشار داد ... با خوشحالی گفت: خیلی قشنگه 

بی اختیار چشمش به تخت افتاد روی روتختی با گلبرگ ها سفید و قرمز طرح یه قلب درست کرده بود، فکر اینکه بخواد با آرتین رابطه ی جدی داشته باشه صورتش گل انداخت ... از حماقت خودش عصبانی بود فکر همه جا رو کرده بود الا اینجا رو اونقدر غرق نقشه کشیدن بود که موضوع مهمی مثل این رو فراموش می کرد ... با اضطراب به آرتین که با اشتیاق بهش خیره شده بود نگاه کرد ... به زور اب دهنش رو قورت داد، با صدایی که به زور از توی گلوش در می اومد گفت: آرتین 

آرتین صورتش رو گرفت و با خوشحالی گفت: دوستت دارم 

حس می کرد قلبش تند تند می زد، با نگرانی به نزدیک شدن صورت آرتین به صورت خودش نگاه کرد، داغی لباش رو حس کرد، از بهت زدگی نمی تونست حرکت آرتین تنها مردی بود که بهش اجازه داده بود انقدر بهش نزدیک بشه تنها مردی که بهش اجازه داد توی قلبش جا باز کنه ولی هزاران افسوس تنها عشقش، یکی از اون دشمنایی بود که نابودش می کرد.

کمی خودش رو عقب کشید و در حالی که سر به زیر سعی می کرد افکارش روی حرفایی که باید بزنه متمرکز کنه با صدای لرزون گفت: آرتین میشه ... میشه ... یعنی من الان آمادگی همچین ... 

دیگه نتونست حرفی بزنه، آرتین از اینکه پریا انقدر معصوم و پاک بود حس خوبی داشت ... سرش رو بوسید و گفت: تا موقعی که بهم اجازه ندی بهت دست نمی زنم 

پریا که خیالش راحت شده بود نفس عمیقی کشید و گفت: متشکرم که درکم می کنی 

او رو در آغوش گرفت و گفت: نیاز به تشکر نیست ... تو عشق قشنگ منی 

پریا با ناراحتی توی دلش گفت: چرا باید تقدیرم این باشه که عاشق دشمنم باشه 

باید هر چه زودتر این بازی رو تموم می کرد تا بیشتر از این توی هدفش سست نمی شد 

***

در حالی که کش و قوسی به خودش می داد از جاش بلند شد، به آرتین که گوشه تخت خوابیده بود نگاه کرد ... محو آرامشی که توی خواب داشت شد، با خودش گفت: این آرامش به بهای نابودی خانواده ی من تموم شده 

تا قبل از اینکه بیدار بشه باید قدم هایی که او رو به هدفش می رسوند رو بر می داشت باید کاری می کرد که آرتین او رو به خانواده اش آشنا می کرد تا او به هدف اصلی یعنی آرسام می رسید.. پس باید خودش رو به آرتین خوب نشون می داد 

با سینی صبحونه ای که آماده کرده بود نگاه کرد و گفت: اوه پریا ... نه انگار هنوز یه چیزایی از کدبانوگری یادته 

با غرور سینی رو برداشت و به اتاق برد با شیطنت گفت: عشق خوابالوی من نمی خواد بیدار بشه 

آرتین با صدای دلنشین پریا چشماش رو باز کرد و به چهره ی زیباش که سینی به دست روبروش ایستاده بود نگاه کرد، پریا با عشوه سینی رو به سمتش برد و گفت: با صبحونه توی تخت چطوری؟ 

کنارش نشست و آرتین درحالی که موهاش رو نوازش کرد و گفت: با صبحونه خوردن کنار تو بیشتر موافقم 

پریا لبخندی بهش زد و گفت: پس زودتر بخوریم که کارتم دیر نشه 

در حالی که لیوان شیرش رو بر می داشت، گفت: امروز کار تعطیله 

واقعاً 

قرار با همسر قشنگم برم ماه عسل 

چی؟ 

لیوان رو نزدیک لب پریا کرد و با خونسردی گفت: قرار بریم یه جا قشنگ 

شیرش رو خورد و گفت: پس خانواده ات چی؟ می خوای بگی کجا میری 

براشون عادیه 

با کنایه گفت: براشون عادی یعنی چی؟ مگه تو به جز من زن دیگه ای هم داری

لبخندی زد و گفت: نه منظورم براشون عادیه که با دوست دخترام برم مسافرت 

اخمی بهش کرد و گفت: ولی من دوست دخترت نیستم زنتم ... می فهمی زنت!

خواست از جاش بلند بشه، که آرتین دستش رو گرفت با حالت عذر خواهی گفت: معذرت می خوام عشقم ... منظوری از این حرفم نداشتم 

با ناراحتی گفت: باشه ... دیگه ادامه نده 

لبخندی بهش زد و گفت: پس کنارم بشین 

با اکراه کنارش نشست، آرتین لقمه ای براش گرفت و با مهربونی گفت: دختر کوچولوی من دهنش رو باز کنه 

لپش رو گرفت و با یه لحن خنده دار گفت: خانوم کوچولو که هنوز اخمالو 

از لحنش خنده اش گرفت و لقمه رو از دستش گرفت و با اخم الکی گفت: خودم دست دارم 

آرتین یه ترس الکی به صورتش داد و گفت: اوه اوه شنیده بودم دعوا شیرینی زندگی ولی فکر نمی کردم توی دومین روز زندگیم از این شیرینی لذت ببریم 

بالشتی به سمتش پرت کرد و گفت: خانم کوچولوی اخمالو 

پریا هم به تلافی یه بالشت به طرفش پرت کرد و گفت: پسره بد 

هر دو با بالشتا به حساب هم رسیدند، صدای خنده هاشون کل فضای خونه رو گرفته بود، پریا در حالی که دستش رو روی شکمش گرفته بود در حالی که از خنده دلش درد گرفته بود توی بغل آرتین بود، فراموش کرده بود که برای چی اون جا بود ... آرتین با خوشحالی سرش رو گذاشت روی موهاش با تمام وجود بوی خوشی که موهاش می داد رو به داخل ریه هاش داد.

***

سرش روی شونه های آرتین گذاشت، در حالی که به منظره دریایی که روبروش بود نگاه کرد و با حسرت گفت: چی می شد که تا ابد اینجا می موندیم 

اگه تو بخوای ... برای همیشه اینجا می مونیم 

یعنی میشه ... تو قید خانواده ات رو بزنی ... میشه قید پدرت، مادرت ... (اشک توی چشماش جمع شد گفت) حتی آرسین و آرسام رو بزنی، چی میشه من و تو فقط باهم باشیم 

توی دلش گفت: اگه بگی باشه باهات می مونم قید اونا رو می زنم، منم قید انتقامم رو می زنم ... فقط می خوام باهات به آرامش برسم ... می خوام با تو همه ی غمام رو فراموش کنم ... فقط تو بگو که دیگه نمی خوای با اونا باشی 

آرتین با ناراحتی، موهاش رو نوازش کرد و گفت: اونا خانوادم هستند 

اشک از چشماش لغزید و با تلخی گفت: خانواده ... چه کلمه ی عجیبی، انگار خیلی وقت این حرف رو نشنیدم 

با دلسوزی اشکاش رو پاک کرد و گفت: می دونم از دست دادن خانواده ات خیلی برات سخت بوده 

با بغض گفت: سخت یا وحشتناک من ذره ذره با این درد آشنا شدم ... بی خانواده شدن ... بی کس شدن ... بی همدم شدن ... بی برادر بودن ... بی پدر بودن ... هنوزم هر وقت از خوابم دلم می خواد داداشم با یه پارچ آب بیدارم کنه، با صورت خیس بیفتم دنبالش و داد و بیداد کنم که هنوز ادم نشده و دست از اینکارای بچگانه اش برنداشته دست اخرم بابا بیاد آتش بس اعلام کنه ... (گریه اش شدیدتر شد ادامه داد) منم انگار نه انگار که تا چند دقیقه قبلش افتاده بودم به جونش محکم بغلش کنم بگم بهترین داداش دنیا رو من دارم (با هق هق گفت) چه ساده بی کس و کارم کردند 

پریا رو محکم در آغوشش کشید و گفت: آروم باش عزیز دلم من اینجام ... تو دیگه تنها نیستی 

سرش رو توی سینه ستبر آرتین کرد و بلند بلند گریه کرد.

***

لبخندی بهش زد و گفت: بیا بازی کنیم 

آرتین در حالی که پفک رو توی دهنش می گذاشت گفت: چه بازی 

امم ... کلمه به کلمه 

چی؟ 

ببین من یه کلمه میگم تو باید یک کلمه اولش با آخرین حرف کلمه ی من باشه بگی 

خب اگه باختی چی 

عمراً

اگه باختی 

هر چی تو بگی 

باشه خب شروع کن 

پریا 

آرتین

نودلیت

توت

ترس

سرخ 

خ مثل (بی اختیار توی دلش گفت خ مثل خانواده) 

آرتین با خوشحالی گفت: باختی 

با ناراحتی گفت: نخیرم خ مثل خاک 

کلک نزن دیگه دیر گفتی پس تو سوختی 

نخیر

د نشد دیگه ... روی حرفت بمون 

خب بگو ... چی ازم می خوای 

با شیطنت گفت: چیزی که خیلی وقت منتظرشم 

پریا با نگرانی گفت: چی؟ 

آرتین که می دونست، پریا از چی نگران برای اینکه بیشتر سر به سرش بگذاره گفت: خودت می دونی 

نزدیکش شد، اون قدر نزدیک که می تونست صدای تند زدن قلبش رو بشنوه ... لبخندی بهش زد و گفت: یه مدتیه بهم نگفتی دوستم داری

پریا بهتزدگی بهش نگاه کرد، از اینکه ازش کاری نخواسته که هنوز آمادگیش رو نداشته خوشحال شد و محکم بوسید و گفت: دوستت دارم 

منم دوستت دارم 

***

تو را به جاي همه کساني که نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به جاي همه کساني که نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم

براي برفي که آب مي شود دوست مي دارم

تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه کساني که دوست نداشته ام دوست مي دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

براي اشکي که خشک شد و هيچ وقت نريخت

لبخندي که محو شد و هيچ گاه نشکفت دوست مي دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست مي دارم

براي پشت کردن به آرزوهاي محال

به خاطر نابودي توهم و خيال دوست مي دارم

تو را براي دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به خاطربوي لاله هاي وحشي

به خاطر گونه ي زرين آفتاب گردان

براي بنفشیِ بنفشه ها دوست مي دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه کساني که نديده ام دوست مي دارم

تورا براي لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شيرين خاطره ها دوست مي دارم

تورا به اندازه ي همه ي کساني که نخواهم ديد دوست مي دارم

اندازه قطرات باران، اندازه ي ستاره هاي آسمان دوست مي دارم

تو را به اندازه خودت، اندازه آن قلب پاکت دوست مي دارم

پریا لبخندی بهش زد و با شیطنت گفت: بهت نمیاد اهل این جور شعرا باشی 

آروم به شونه اش زد و گفت: یادت نیست، توی انبار می خواستم باهات مشاعره کنم 

یادمه نصفه نیمه موند 

بله ... نصفه موند چون خانم از حرفای من ترسیده بود 

با تعجب پرسید: واقعاً اون موقع بهم حسی داشتی

گونه اش رو نوازش کرد و با اطمینان گفت: باور داشتم که یه حسی بینمون هست 

بینمون 

نگو که تو هم بهم حسی نداشتی؟!

اوایل از اینکه یه پسر همه کاره بودی ازت بدم میومد ... با خودم می گفتم تا کی می خوای زندگی بی ثباتی داشته باشی امروز با این دختر فردا با یکی بهتر ... ولی کم کم ازت خوشم اومد ... به اینکه می تونی خوب باشی ایمان اوردم ... اوایل یه خوش اومدن ولی کم کم یه حسی بود که برام عجیب بود وقتی با یاسی می دیدمت دلم می خواست این قدرت رو داشتم یاسی رو از عمارت پرت کنم بیرون 

وای خانومی من چه قدر حسود بود که خبر نداشتم 

لبخند تلخی زد و گفت: ولی از این عشق می ترسیدم ... یعنی هنوزم می ترسم، آرتین تقدیر با ما چی کار کرد ... ببین تا دیروز می خواستم ازت دور باشم چون می دونستم بهت نمی رسم ولی حالا کنارتم و باید ... 

دیگه ادامه نداد، آرتین او رو در آغوش گرفتش و گفت: مهم نیست چی فکر می کردی ... از چی می ترسی ... مهم اینکه من کنارتم، دیگه نمی گذارم از چیزی بترسی 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

توی دلش گفت: ترس بزرگم تویی ... زمانی که بخوام ازت انتقام بگیرم، ترسم از آخر ماجرای عشقیمونه 

***

آرسین اخمی بهش کرد و گفت: نمی خوای بهم بگی داری چی کار می کنی؟ 

در حالی که دستش رو پشت سرش گذاشت با صندلیش چرخی زد و با خوشحالی گفت: دارم زندگی می کنم 

با جدیت روبروش ایستاد و گفت: این بار با کی تیک زدی که انقدر سرخوشی 

حدس بزن 

می دونی که از حدس و گمان بدم میاد ... بگو اون دختر کیه که دو هفته ی تمام حتی به تلفنام جواب نمی دادی 

دستش رو از پشت سرش برداشت و حلقه اش رو نشونش داد ... با خونسردی گفت: زنم 

با حالتی شبیه فریاد گفت: زنت!

بلند شد روبروی آرسین ایستاد و گفت: آره زنم ... من ازدواج کردم 

ازدواج کردی ... انقدر سریع، اونم بی سر و صدا 

خب دیگه این جوری پیش اومد 

می دونستم زندگی کردن برات یه شوخی ولی نه تا این حد ... آرتین می دونی چی کار کردی یا باز می خوای از این اشتباهت در بری ... این قضیه، قضیه خوشگذرونی هات با دوست دخترات نیست ... ازدواجه ... تعهده چیزی که ... 

با کلافگی مانع حرفش شد گفت: می دونم ... می دونم داداش من ... ازدواج چیه؟ ... به خاطر همین با کسی ازدواج کردم که از بودن باهاش هیچ وقت پشیمون نمیشم 

با حالت تمسخر آمیز گفت: اون دختر کیه که داداش کوچولوی من رو از سرخوشی بیرون آورده 

پریا 

پریا!... کدوم از دوست دختراته 

دوست دخترم نیست 

با ناباوری گفت: دختر خدمتکاره 

سرش رو به علامت تأیید تکون داد و گفت: دقیقاً خودشه 

پسر تو چی کار کردی ... اگه از این ازدواج پشیمون بشی اون دختر که زندگیش تباه میشه 

با جدیت گفت: من هرگز از اینکارم پشیمون نمیشم 

امیدوارم 

***

رامبد پرونده ی خون های آلوده رو جلوی کیانوش گذاشت و گفت: دوباره در رفتند ... با اینکه می دونستیم چطور محموله رو میارن باز قسر در رفتند 

کیانوش لبخند تلخی زد و گفت: می دونم از اینکه عملیات با شکست مواجه شد ناراحتی ولی ما باید روی پرونده راد تمرکز کنیم ... نباید بگذاریم این مشکلات ما رو از اصل کاری دور کنه 

به پرونده ای که روی میزش اشاره کرد و گفت: برات یه سورپرایز دارم ... با این اطلاعاتی که از جاسوسامون بدست آوردیم ... شاید بشه از ناجیت سر نخی پیدا کرد 

رامبد سریع پرونده رو برداشت و به عکسای توی پرونده نگاه کرد، کیانوش هم توضیحات لازم رو بهش داد 

از اونجایی که گفتی ناجیت گفته که برادرش رو سلاخی کردن.. از بچه هایی که تو گروه هستند آمار کسایی که توی این مدت به دست گروه راد کشته شدند رو در بیارند و از بین بیست نفری که اطلاعتشون رو بهم دادند این چهار نفر نزدیک به سوژمون بودند ... اولی آریا مهرانی یه پسر بیست و هشت ساله که به جرم اینکه دیگه نمی خواست توی گروه باشه سلاخیش کردند، چون می خواست گروه رو لو بده ... دومی مهدی اباذری اونم قصد داشت که دیگه باهاشون همکاری نکنه ولی چون اطلاعات زیادی داشت اونم به همین سرنوشت دچار شد ... سومی امیرعباس ولی فامیلیش نامعلومه و دلیل مرگش هم اینکه توی پارتی به عماد خان گفته عوضی پس برای ادب کردنش سلاخیش کردن و آخر که برای خودمم خیلی درداور بود پرهام پیراحمدی دانشجوی شیمی رتبه ده کنکور، شاگرد اول کلاس ... یه پسر آروم که سرش توی لاک خودش بوده ولی ناخواسته وارد لابراتوار راد میشه و متأسفانه وقتی از واقعیت اونجا مطلعه میشه برای اینکه صداش رو برای همیشه خفه کنند سلاخیش می کنند ولی فکر نکنم این پرهام ارتباطی با ناجیت داشته باشه چون پرهام تنها یه پدر و یه خواهر داشت که بعد مرگش از اونجا رفتند پس بهتر روی اون سه نفر دیگه متمرکز بشی

نمی دونم چرا ولی حس می کنم ... پرهام من رو به ناجی برسونه 

ولی مگه تو نگفتی ناجیت گفته برادرش رو کشتند ولی اون برادری نداره 

شاید یه دوست باشه که پرهام براش حکم برادر داشته 

شاید ... به هر حال می تونی از این پرونده به سرنخی از ناجیت بدست بیاری 

لبخندی بهش زد و گفت: مرسی که کمکم می کنیم ناجی رو پیدا کنم 

این تنها کاری بود که می شد برای اون کرد 

***

موهاش رو جمع کرد رو به تصویر آرتین که توی آینه پشت سرش ایستاده بود افتاده بود نگاه کرد و گفت: اگه بخوای انقدر بهم نگاه کنی نمی تونم کاری کنم 

بهش نزدیک شد و آروم دم گوشش گفت: تقصیر خودته که انقدر خوشگلی 

لبخندی بهش زد و گفت: یه وقت توی جواب نمونی ها 

دستش رو دور کمرش حلقه زد و گفت: نمیشه نری 

گفتم که باید برم 

یعنی من سه ساعت توی خونه بدون تو بمونم 

خندید و گفت: هر کی ندونه فکر می کنه من همیشه ور دلت بودم که انقدر بهم وابسته شدی 

به خدا نمی تونم این خونه رو یه دقیقه بدون تو تحمل کنم 

واقعا 

واقعا عشق خوشگلم ... حالا نمیشه منم بیام 

آرتین ... انقدر گیر نده، گفتم که باید برای یه سری کارا برم محله قدیمون ... این آخرین باریه که میرم اونجا دلم نمی خواد پای تو به اونجا باز بشه 

بوسه ای از گردنش زد و گفت: چشم خانم گل 

لبخندی بهش زد و گفت: خب بگذار حاضر شم 

نمیشه این جوری حاضر بشی 

آرتین ... انقدر اذیت نکن 

آرتین با اکراه ازش فاصله گرفت و پریا سریع شالش رو سرش کرد ... برای اینکه آرتین زیاد ناراحت نشه از گونه اش بوسید و گفت: عشق قشنگم تا من میام ... (ادای سلطان توی عمو پورنگ رو در آورد و گفت) هر کاری می کنی بکن ولی خونه رو کثیف نکن 

از این لحن با نمکش خندید و گفت: چشم خانمی 

خب من میرم 

سوئیچ رو بهش داد و گفت: رانندگی که بلدی 

اوه ... اونم چه جوری در حد شوماخر 

نه پشیمون شدم ... سوئیچ رو بده به خودم ... اینجوری که بوش میاد تو می خوای تا برگردی من رو از نگرانی بکشی 

نه شوخی کردم ... آروم میرم 

در حالی که از در خارج می شد آرتین با جدیت گفت: آروم میری ها 

چشم آقا 

***

نفس عمیقی کشید و کلید رو داخل قفل چرخوند از اینکه بعد سال ها وارد خونه ای رو که پر از صدای خنده بود رو سوت و کور ببینه دلش گرفته بود ... با ناراحتی وارد خونه شد، با هر قدمی که توی خونه می گذاشت یاد خاطرات شیرینی که توی این خونه داشت جلوی چشماش تداعی میشد ... گویا همین دیروز بود که پرهام آهنگ می گذاشت و براش ادای خواننده ها رو در می اورد ... اونم از خنده روده بر می شد، بابا هم براشون پانتومیم بازی می کرد، اونم براشون ادای زنای فامیل و همسایه رو در می اورد اون قدر خوب به حرکات ریزشون در می اورد که پرهام بلند می خندید و می گفت: خود خودشی 

به کاناپه سه نفری که روش می نشستند، فیلم می دیدند ... چقدر دلش می خواست روش بشینه یه فیلم ترسناک بگذار و از ترس یه صحنه ی ترسناک سرش رو توی سینه برادرش پنهون کنه تا موقعی که صحنه تموم نشده توی پناهگاه امنش پنهان بشه ... اشک به آرومی از چشماش غلطید و به طرف اتاق پرهام رفت ... اتاق اونقدر بهش نرسیده بودند که پراز گرد و خاک شده بود. قاب عکس کوچیک دونفریشون رو از روی میز تحریرش برداشت و با گریه گفت: چه الکی از دست دادم 

با دستش قاب عکس رو از خاک پاک کرد و ادامه داد: چقدر دلتنگ لبخنداتم ... چقدر دلم می خواد باهم از حرفامون از حرفایی که نمیشه به هیچ کس بگیم ... حرفایی که فقط خودمون می فهمیدیم ... پرهام خیلی بهت احتیاج دارم ... خیلی 

اشکاش رو پاک کرد و قاب عکسی که توی دانشگاه گرفته بود رو پاک کرد به آرتین که کنار دوستاش ایستاده بود نگاه کرد یک دفعه چهره ی اشنایی رو پشتش دید ... با ناباوری به چهره ی خندون آرسین نگاه کرد ... با بهت زدگی گفت: آرسین ... وای این آرسینه ... یعنی اون دوستش آرسین بوده ... وای خدایا پس به بیراهه نزدم 

با نفرت به عکسش نگاه کرد و گفت: زود تقاص کارت رو پس میدی 

چند تا از وسایلای خودش و پرهام رو توی کیفش گذاشت و از خونه بیرون زد که با پیرایی برخورد کرد ... سروان پیرایی با تعجب گفت: شما ساکن این خونه هستید 

در حالی که می خواست خونسردیش رو حفظ کنه پرسید: چطور؟ 

اینجا خونه ی آقای پیراحمدیه؟ 

بله ولی ایشون و دخترشون خیلی وقته از اینجا رفتند 

شما ... ساکن جدید هستین 

نه ... یعنی خونه ی عمه امه، از اونجایی که رفتند شهرستان اومدم گلاشون رو آب بدم 

شما نمی دونین خانواده پیراحمدی کجا رفتند 

تا اونجایی که من خبر دارم ... ایشون بعد مرگ پسرشون رفتند شمال، یکی از روستاهای رشت زندگی می کنند ولی اسمش رو نمی دونم 

هیچ شماره ای از ایشون ندارین 

اخمی بهش که انقدر سوال پیچش می کرد کرد و گفت: من از کجا بدونم ... حالا میشه بگذارید برم سراغ کارم 

لبخندی زد و عذرخواهانه گفت: بابت کمکتون تشکر و بابت اینکه وقتتون رو گرفتم معذرت می خوام 

خواهش می کنم 

قبل از اینکه کسی از آشناها او رو ببینه سریع سوار ماشینش شد و پاش روی گاز گذاشت ... پیرایی که با حرفای دختر متوجه شد که پیراحمدی کسی نیست که ارتباطی با ناجیش داشته باشه بالاجبار راهی پاسگاه شد 

***

در حالی که دسته گلی رو که دختر دستفروش خریده بود رو توی دستاش جابه جا کرد ... با خوشحالی وارد خونه شد، با بهت زدگی به یاسی با شکمی برآمده کنار آرتین نشسته بود نگاه کرد، آرتین که انتظار زود رسیدن پریا رو نداشت با دستپاچگی خودش رو بهش رسوند و گفت: بگذار بهت توضیح بدم 

توانی برای حرکت کردن نداشت چه برسه که بخواد حرفی بزنه ... تنها به شکم یاسی زل زده بود، با تکونایی که آرتین بهش داد به خودش اومد و با خشم به چشمای نگران آرتین نگاه کرد و گفت: چی رو می خوای توضیح بدی ... این شکمی رو که بالا اومده 

عزیزم ... می خواستم بهت بگم 

با نفرت گفت: کی ... کی می خوای بهم بگی وقتی یاسی خانم، با یه بچه بیاد خونه ی من 

پریا جان بگذار بهت توضیح بدم 

لازم به توضیح نیست ... می دونم اونی که باید بره منم نه مادر بچه ات 

با عصبانیت داد زد: پریا بس کن 

پریا هم مثل خودش داد زد: بس نمی کنم ... بس نمی کنم ... پس به خاطر همین من رو از همه قایم کردی چون قرار بود یاسی خانم زنی باشه همه اون رو به اسم همسر آرتین خان بشناسن ... من برای تو چی بود، یه عروسک که فقط می خواستی داشته باشیش همین ولی چون عقایدی که شماها املی دارم مجبور شدی بگیریم ولی باز نتونستی به هدفت برسی 

با گریه گفت: داشتم باورت می کردم ... ولی گند زدی به باورم 

اشکاش رو پاک کرد و گفت: خانم گلم بگذار بهت توضیح بدم ... فقط گوش کن ... بگذار حرفم رو بزنم بعد محکومم کن 

خب بگو 

من بعد اینکه از شمال برگشتیم این ماجرا رو فهمیدم ... خانم می خواست وقتی که کار از کار بگذره قضیه حاملگیش رو بگه که من مجبور بشم که باهاش ازدواج کنم ولی این خانم به ظاهر زرنگ فکر اینجاش رو نکرده بود که با یه تست میشه فهمید من پدر اون بچه ام یا نه 

یاسی با ناراحتی گفت: چه تستی ... چه کشکی میگم این بچه تو 

با جدیت رو به یاسی کرد و گفت: ولی من باور ندارم ... پس باید آزمایش ژنتیک بدی 

ولی بچه ی من به دنیا نیومده 

نزدیکش شد و گفت: اشکال نداره خودم به دنیا میارم 

با حرکت دکمه مانتوهاش رو کند و محکم به شکمش زد، یاسی جیغ بلندی زد ... پریا با ناباوری به بی رحمی آرتین که وحشیانه به شکم یاسی مشت زد نگاه کرد ... آرتین با عصبانیت گفت: اینکه به دنیا نیومد دستش رو زیر لباسش برد و با یه حرکت شکمبندی که باهاش برای خودش شکمیه باردرا رو درست کرده بود رو در آورد رو به پریا کرد و گفت: به خاطر همین بهت نگفتم ... چون دروغه 

یاسی با گریه گفت: من فقط می خواستم باهام باشی 

سرش داد: به بهای از دست دادن پریا ... خانم زرنگ این رو بدونه اگه هم واقعاً ازم حامله بودی قید پریا رو نمی زدم ... حالا قید حرمت فامیلی رو نزدم، حالت رو نگرفتم از خونه ی من بزن به چاک 

یاسی با نفرت کیفش رو برداشت و از خونه بیرون رفت ... آرتین به پریا که هنوز شوکه بود نزدیک شد و دستش رو زیر چونه اش برد صورتش رو به سمت صورت خودش بالا آورد و با جدیت گفت: دفعه ی آخرت باشه که بهم میگی من تو رو برای خوش گذرونی می خوام ... تو همه کسمی ... همه ی عشقم 

پریا مثل بچه های حرف گوش کن سرش رو به علامت باشه تکون داد، آرتین لبخندی بهش زد و گفت: قربون دختر حرف گوش کنم برم ... حالا برو وسایلات رو جمع کن 

برای چی؟ 

مگه نگفتی می خوای بهمه بگم تو زنمی ... پس میریم یه مدت عمارت بابام زندگی کنیم 

ولی ... فکر نکنم اونا با این قضیه خوب برخورد کنند 

اون بامن

آخه 

آخه نداره ... گفتم زود وسایلات رو جمع کن 

باشه 

با اینکه از اینکار خوشحال بود ولی خودش رو ناراضی نشون داد به اتاقش رفت تا وسایلاش رو جمع کنه 

***

آذر دخت با خشم به پریا که پشت آرتین پنهان شده بود نگاه کرد در حالی که سعی می کرد این قضیه رو بی سر و صدا تموم کنه با خونسردی ساختگی گفت: این دختر با تو چه رابطه ای داره 

آرتین لبخند کنایه امیزی بهش زد وگفت: به نظرت چه رابطه ای می تونیم داشته باشیم 

دوست دخترته!

یکم بالاتر

معشوقه ات 

یکم بالاتر

صیغه اش کردی 

بالاتر 

صداش رو بلندتر کرد و گفت: یعنی چی بالاتر ... مگه زنته 

بلند خندید و گفت: دقیقاً

تو چی داری میگ؟ 

پریا دستاش رو محکم گرفته بود و با نگرانی به آرتین که خیلی آرومتر از اونی بود که انتظارش رو داشت نگاه کرد و طوری که خود آرتین بشنوه گفت: می خوای برگردیم 

لبخندی از روی اطمینان بهش زد و گفت: بهتر بریم اتاقمون 

بی تفاوت از کنار آذردخت رد شد که اینکار باعث عصبانیت بیشتر آذردخت می شد، داد زد: آرتین تو و این دختر اینجا نمی مونید 

دستای پریا رو رها کرد و با جدیت به سمت مادرش رفت و گفت: من و زنم اینجا می مونیم 

لبخند عصبی بهش زد و گفت: فکر کردی به پدرت چی باید بگی؟ می خوای بگی این زن کیه تو میشه؟ 

بهش میگم این زن همسرمه 

و اون چی میگه 

چیزی نمی تونه بگه ... یادته شوهرت بهم بدهکار، پس بی خیال من و زنم بشید 

دوباره به سمت پریا که با چشمای نگرون بهش چشم دوخته بود رفت و گفت: عشقم دیگه بهتر بریم 

چمدونش رو از دستش گرفت و به اتاقشون رفتند ... همین که وارد اتاق شدند پریا بی اختیار به تخت نگاه کرد هنوز هم تصوری که از این اتاق داشت تصویر آرتین و یاسی با اون لباس خواب سفیدش که روی تخت نشسته بود ... چطور می تونست توی اتاقی که آرتین بارها دخترای جور وا جور رو آورده بود بمونه 

با ناراحتی گفت: آرتین میشه 

آرتین که فکر می کرد پریا از اینکه یک دفعه ای دوباره به عمارت با عنوان عروس اومده ترسیده با مهربونی دستاش رو دور کمرش انداخت و گفت: نگران نباش عشقم من اینجام 

پریا که به زور می تونست جلوی اشکاش رو بگیره گفت: بیا از این اتاق بیرون بریم ... من نمی خوام توی این اتاق باشم 

با تعجب پرسید: چرا؟ 

چون نمی خوام توی اتاقی که تو ... تو ... تو (اشک از چشماش جاری شد و با بغض ادامه داد) تو دخترای جور وا جور رو آوردی توی این اتاق 

آرتین که می تونست درک کنه برای دختری مثل او که حتی با یه پسر به جز او رابطه نداشته سخته که وارد جایی بشه که اولین انتخاب زندگیش، اولین مردش ... زن منتخبی رو که اون نبوده رو به اتاقش اورده بود ... لبخندی بهش زد و گفت: باشه عزیزم، همین الان به خدمتکار میگم یکی از اتاقا رو اماده کنه 

لبخندی بهش زد و گفت: باشه 

آرتین رفت تا سفارش یه اتاق مناسب برای همسرش رو به رویا بده و پریا هم کنار پنجره به فضای باغی که پایین بود چشم دوخت ... منظره پاییزی باغ او رو بیشتز دلگیر می کرد همیشه با دیدن برگ ریزان درختان جدایی و تنهایی رو به یاد می اورد 

سلام عروس خانم 

با تعجب به پشت سرش نگاه کرد، با چهره ی پرغرور آرسام نفرتش بیشتر از قبل شده بود.. صحنه ای که باباش سعی در فراری دادنش جلوی چشماش ظاهر شد، با خشم بهش نزدیک شد در حالی که سعی می کرد خشمش رو کنترل کنه گفت: سلام 

آرسام لبخند شیطنت آمیزی بهش زد و گفت: می دونستم دختر باهوشی هستی ولی نه تا این حد 

اخمی بهش کرد و گفت: منظور!

خب ... ازدواج با آرتین زرنگیت رو ثابت کرد، خوب تونستی تورت رو پهن کنی 

لبخند عصبی بهش زد و گفت: برام مهم نیست 

خواست از کنارش رد بشه که آرسام بازوش رو گرفت و مانع رفتنش شد با حالت جدی گفت: از اینکه پسم زدی پشیمون میشی 

با بهت زدگی بهش نگاه کرد گفت: تو داری چی میگی؟ حالت خوب نیست 

دستش رو از دستش بیرون کشید و انگشتش رو به حالت تهدید به سمتش برد و گفت: بار اخرت باشه بهم دست می زنی 

سریع از اتاق بیرون رفت، باید زودتر آرتین رو پیدا می کرد ... دلش نمی خواست به خاطر اینکه آرسام او رو عصبی تر می کرد دست به کار اشتباهی بزنه.

با دیدن آرتین که داشت به رویا سفارشای لازم رو می داد لبخند روی لبش نشست و بهشون نزدیک شد ... رویا که از ازدواجشون بی خبر بود با اخم به پریا نگاه کرد و گفت: تو اینجا چی کار می کنی؟ 

تا خواست جوابش رو بده، آرتین با عصبانیت گفت: بهتر تا حالم خوبه از جلوی چشمام دور بشی 

ولی آقا 

پریا لبخند شیطنت امیزی به رویا زد و بازوی آرتین رو گرفت و گفت: عشقم بیچاره که خبر نداره ... پس کاری به کارش نداشته باش 

رویا با بهت زدگی بهشون نگاه کرد برای اینکه بیشتر از این موقعیت خودش رو خراب نکنه سریع به آشپزخونه رفت اونقدر عصبانی بود که دنبال بهونه ای بود که عصبانیتش رو روی سر کسی خالی کنه با دیدن مژده لبخند کنایه آمیزی زد و گفت: چیه از اینکه دوست جون جونیت عروس عمارت شده خوشحالی 

با تعجب به رویا که از شدت عصبانیت سرخ شده بود نگاه کرد و گفت: حالت خوبه؟!

خوبم ... ولی پریا خانم بهترند 

با کلافگی گفت: نه انگار حالت خوب نیست 

به سمتش حمله کرد و داد زد: حالم خوب نیست ... معلومه که خوب نیست، پریا خانم برگشته اونم با نه به اسم خدمتکار به عنوان دوست دختر جدید آرتین خان 

باورش نمی شد، پریا چنین کار احمقانه ای کرده باشه با ناباوری گفت: این غیر ممکنه 

بهتر بری اتاق دست راستی ببینی که با کیه 

با عجله خودش رو به اتاق رسوند، به پریا که روی تخت نشسته بود نگاه کرد ... در حالی که از دیدنش توی اینجا شوکه شده بود به سمتش رفت و پرسید: تو اینجا چی کار می کنی؟!

پریا که از دیدن دوباره دوستش خوشحال بود با ذوق زدگی بغلش کرد و گفت: وای که دلم برات یه ذره شده بود 

مژده خودش رو ازش جدا کرد و با ناراحتی گفت: ولی دل من برای معشوقه جدیده آرتین خان تنگ نشده 

اشک توی چشماش جمع شد و با بغض گفت: چی داری میگی؟ 

چیه.. پول انقدر عزیزه که حاضر شدی دوست دخترش بشی 

صدای آرتین رو از پشتش شنید که با عصبانیت گفت: پریا دوست دخترم نیست زنمه 

مژده با بهتزدگی به پریا نگاه کرد و منتظر بود که حرفش رو رد کنه ولی پریا لبخند تلخی بهش زد و گفت: برات متأسفم که من رو نشناختی 

مژده نمی دونست چی باید بگه با دستپاچگی گفت: من ... من ... واقعاً معذرت می خوام 

بهتر فعلاً بری 

سرش رو به علامت تأیید تکون داد و سر به زیر از اتاق خارج شد. آرتین خودش رو به زنش نزدیک کرد دستش رو زیر چونه اش برد به صورت غم زده اش نگاه کرد و گفت: نبینم توی چشمای نازت غم بیشینه ... حالا یدونه از اون لبخندای خوشگلت رو بهم بزن ببینم 

لبخندی بهش زد و گفت: با تو حالم خوبه 

محکم بغلش کرد و گفت: وقتی کنارتم هیچ چیزی نمی تونه ناراحتم کنه ... پس کنارم بمون 

با ناراحتی توی دلش گفت: نمی تونم ... نمی تونم 

***

باید زودتر دست به کار می شد، باید برای انتقامش نقشه می کشید ولی چطوری باید اینکار رو می کرد از کجا باید شروع می کرد ... تا به حال به نقشه کشتنشون فکر نکرده فقط می خواست اونا رو نابود کنه ولی چطوری 

بی هدف به فیلم وکیل نگاه می کرد، دیگه حوصله ی فیلم دیدن نداشت روی تخت دراز کشید این فیلم رو بارها دیده بود با دیدنش به یاد پرهام می افتاد اولین بار با داداش این فیلم رو دیده بود وقتی توی آرشیوای آرتین دید بی هدف اون رو توی دستگاه گذاشت ... اصلاً به فیلم توجهی نداشت تنها به یاد خاطراتش با داداشش بود.

در حالی که داشت به گذشته اش فکر می کرد یاد حرف پرهام موقعی که به آخر فیلم رسیده بودند ... لبخندی روی لبش نشست و گفت: به این میگن یه انتقام عالی 

فکری به ذهنش خطور کرد، با خوشحالی به سمت آشپزخونه رفت وقتی که خیلی خوشحال بود دلش چیپس می خواست خوشبختانه آذردخت تور اروپا بود و نمی تونست با طعنه هاش اون رو ناراحت کنه انگار همه چیز دست به دست هم داده بود که اون با خیال راحت به هدفش نزدیک بشه.

با غرور به رویا نگاه کرد و گفت: دلم هوس چیپس کرده ... برام بیار

رویا با عصبانیت چیپس رو توی ظرف ریخت و در حالی که سعی می کرد خشمش رو نشون نده ظرف رو بهش داد و گفت: بفرمایید 

اخمی بهش کرد و گفت: بفرمایید چی 

در حالی که با غیض بهش نگاه می کرد گفت: ببخشید ... بفرمایید خانم 

با خوشحالی ظرف رو ازش گرفت و به اتاقش برگشت ... حالا با خیال راحت به نقشه ای که توی سر داشت می تونست فکر کنه.

***

کارش به این اسونیا نبود ولی اون دختری نبود که سختی ها بترسه و پا پس بکشه ... آرسین و آرسام سر یه موضوعی باهم مشکل داشتند و این مشکلشون رو نمی تونستند پنهون کنند ولی دلیل اصلی هنوز برای پریا مشخص نبود پس باید می فهمید که منشأ این مشکل چیه و از طریق اون ضربش رو بهشون بزنه 

باید از مژده کمک می گرفت، اون همیشه حرفای زیادی از این خانواده داشت پس وقت آشتی کنون بود ... شیرینی که توی دستش بود رو به آشپزخونه برد، به مژده که مشغول آشپزی بود نگاه کرد و با خوشحالی گفت: آشتی آشتی 

مژده لبخندی بهش زد و گفت: اشتی آشتی 

پریا محکم بغلش کرد و با خوشحالی گفت: می دونستم که من رو می بخشی

اونی که باید ببخشه تویی نه من ... به خدا از اینکه ندونسته قضاوتت کردم از دست خودم عصبانی ام 

بی خیال رفیق 

شیرینی توی دهنش گذاشت و گفت: دیگه حرف از دلخوری نباشه چه از من چه از خودت 

روی صندلی نشست و گفت: خب در نبود من چه اتفاقایی افتاد؟ 

با کنجکاوی گفت: اول تو بگو ... چی شد که با آرتین خان ازدواج کردی 

نفس عمیقی کشید و شروع به داستانی که اونقدر برای خودش تعریف کرده بود که خودشم باورش شده بود: بعد اینکه از عمارت بیرون اومدم رفت خونه ی بی بی مادربزرگ آرتین کار کنم ... راستش یه حسایی بهش پیدا کرده بود که نمی خواستم داشته باشم پس ازش دور شدم به خیال اینکه اونجا از دورم ولی باز این آقا آرتین سر و کله اش توی زندگیم پیدا شد دوباره قلبم با دیدنش تند تند می زد ... دوباره از دیدنش هیجان زده می شدم، از اینکه عاشق همچین مردی بودم از دست خودم دلخور بودم من دختری نبودم که بدون منطق از کسی خوشم بیاد ولی دل دیگه منطق سرش نمیشه.. انگار آرتین هم مثل من بی منطق شده بود ... بعد جدایش از یاسی به سراغم اومد ولی من ازش فرار کردم ... رفتم توی رستوران کار کنم ولی باز تقدیر ما رو بهم رسوند می دونی رئیسم کی بود

با تعجب گفت: نگو که آقا کامیار بود 

از اینکه خیلی خوب حدس زده بود بلند خندید و گفت: درست حدس زدی (با یه لبخند تلخ به ادامه ی داستانش پرداخت) اینبار دیگه نه آرتین از خواستنم کوتاه اومد نه من دلم می خواست ازش فرار کنم ... این شد که هردومون خواستیم تا ابد با هم باشیم 

حلقه اش رو بهش نشون داد و گفت: شدیم زن و شوهر 

مژده با دودلی گفت: از انتخابت مطمئنی 

در حالی که می خواست ناراحتی توی چشماش رو بهش نشون نده با یه خوشحالی ساختگی گفت: معلومه که مطمئنم ... مژده آرتین اون پسری که خودشون رو نشون داده نیست 

امیدوارم 

برای اینکه زودتر بحث رو به آرسین و آرسام بکشونه گفت: ای بابا بی خیال ما دو تا شو ... خوب از خودت بگو 

مژده که دم کنی رو روی در قابلمه می گذاشت گفت: ما همون ادمای سابقیم ... هیچ اتفاق خاصی نیافتاده که برات تعریف کنم 

خوب شد که آذردخت نیست وگرنه نمی گذاشت اینجا باشم 

آره والا خوب از شر مادرشوهرت خلاص شدی 

حالا می تونست سر موضوع آرسین و آرسام رو وسط بکشه با کلافگی الکی گفت: ای بابا ... مادرشوهر نیست ولی این دوتا داداشا که هستند معلوم نیست چه مرگشونه که باهم جنگ دارند 

آقا آرسین و آرسام رو می گی 

آره ... تو میدونی دعواشون سر چیه؟ 

ای بابا می خواستی سر چی باشه سر یه دختر دیگه 

دختر 

انگار آرسام گیرش یه دختر است که آرسین خان روش حساسه 

اون رو می شناسی 

نه بابا ولی می دونم که دختر خوب بین این دوتا دعوا راه انداخت 

باید می فهمید اون دختر کیه ... با خودش گفت: دعواهاشون هم سر کارای خاک به سریه 

لبخندی بهش زد و به بهونه اینکه آرتین که قرار بیاد ازش خداحافظی کرد.

***

با شیطنت بهش گفت: تو هم خیلی کلکیا 

با تعجب پرسید: چطور؟ 

در حالی که لیوان قهوه رو بهش می داد کنارش نشست و گفت: درست من رو وقتی معرفی کردی که کسی نبود ... یعنی آرشیدا و بابات که مسافرت بودند و مامانتم که زود رفت، یه کاری کردی که بفهمند ولی نتونند کاری بکنند ... بیچاره صاحب عروس بدون لباس سفید شدند، یهویی اومدیم مثل معرفی فیسبو کی گفتی من و زنم پریا 

از حرفش خنده اش گرفت و گفت: از دست تو 

در حالی که با عشق گونه اش رو نوازش می کرد با حسرت گفت: تو با لباس عروس خیلی خوشگل می شی 

پریا با عضوه گفت: از کجا معلوم 

سریع لیوانش رو روی زمین گذاشت، دستاش رو گرفت مثل کسی که چیز مهمی یادش افتاده باشه گفت: دنبالم بیا 

پریا با تعجب همراهش به اتاق ته سالن رفت، آرتین در رو باز کرد و با خوشحالی گفت: برات یه سورپرایز دارم ... پس چشمات رو ببند 

او رو به سمت کمدی برد، در حالی که در رو باز می کرد گفت: حالا باز کن اون چشمای خوشگلت رو 

پریا اخمی بهش کرد و گفت: از این لوس بازیا خوشم نمی یادا 

آرتین لبخندی بهش زد و کنار رفت تا توی کمد رو ببینه، پریا بهت زدگی به روبروش خیره شد ... نگاه بهت زده اش رو از لباس عروسی که می دید برداشت و بهش نگاه کرد و گفت: این برای تو 

پ ن پ بهت نشون دادم تا دلت آب بشه 

محکم بغلش کرد و گفت: دوستت دارم 

می دونم ... حالا به پوشش تا زن خوشگلم رو توی لباس عروس ببینم 

اخم الکی بهش کرد و گفت: مگه نمی دونی اروپایی ها اعتقاد دارند که مرد زنش رو قبل مراسم عروسی نبینه شگون نداره 

با التماس گفت: پریا جون آرتین 

لبخندی بهش زد و گفت: باشه برو اتاق منم با لباس عروس میام 

نمیشه 

پریا با چشمای از حدقه بیرون زده گفت: آرتین 

آرتین بالاجبار به اتاقشون رفت و چشم به در موند تا اینکه پریا مثل یه ملکه زیبا جلوی در ایستاد نمی تونست ازش چشم برداره با اون چهره ی دلنشین با اون لباس سفید عروس دکلته که پرهام از سنگای ریز و کار شده با دامن پفی واقعاً، حتی با اون موهایی که بالای سرش بسته بود مثل ملکه ها شده بود با اون لبخند دلنشین دلش می لرزید، حتی نمی تونست پلک بزنه پریا با شیطنت بهش نزدیک شد و گفت: چطور شدم 

ولی آرتین محو بهش بود، چرخی زد تا شاید به خودش بیاد..اخمی بهش کرد و گفت: می خوای تا صبح خشک بزنی 

حتی نمی تونست دستش رو دراز کنه می ترسید که این خواب شیرین باشه، لبخندی بهش زد و گفت: مثل یه خواب رویای شدی می ترسم بهت دست بزنم بفهمم که خوابم 

پریا دستش رو گرفت و گذاشت روی صورتش و با جدیت گفت: ببین تو بیداری ... حالا میگی بهم میاد یا نه 

صورتش رو نوازش کرد، در حالی که با عشق محو صورت زیبای عشقش بود گفت: خیلی خوشگل شدی 

پریا بهت زده لب های آرتین رو روی لباش حس کرد، آرتین با عشق دم گوشش گفت: دوستت دارم 

دستش رو پشت سرش برد و کلیپسش رو از موهاش در آورد، موهاش مثل آبشار مشکی از بالای سرش جاری شد ... قلبش تند تند می زد، مات و مبهوت به چشمای پرهام از عشق آرتین نگاه کرد، این نگاه چقدر ضربان قلبش رو تند می کرد ... آرتین لبخندی بهش زد و گفت: دوستت دارم 

دوستت دارم 

دلش نمی خواست حالا که حالش از این حس دوست داشتن خوب بود با طرد کردن آرتین حالش رو خراب کنه 

در حالی غلتی به روی تخت می زد به آرتین که بدون لباس کنارش خوابیده بود نگاه کرد ... لبخند تلخی به آرامشی که آرتین توی خواب داشت زد و گفت: کاش همیشه بخوابی ... کاش هیچ وقت به اخر قصه مون نرسیم 

***

با اخم به آرتین نگاه کرد و گفت: دیگه داره حوصله ام سر میره 

خب می خوای بریم دور دور 

لبخندی بهش زد و گفت: آره 

به ساعت نگاه کرد، ساعت دوازده شب بود ... از اینکه بدون فکر پیشنهاد داده بود از دست خودش عصبانی بود با حالت عذرخواهی گفت: هواسم به ساعت نبود 

پریا با ناراحتی گفت: خب مگه ساعت چنده تازه سرشبه 

اخه 

با خوشحالی دستش رو دور بازوش انداخت و با التماس گفت: بریم دیگه 

لبخندی به پریا که مثل بچه ها بهش التماس می کرد و گفت: باشه عزیزم 

سوئیچ رو از روی میز برداشت و با خوشحالی گفت: من می رونم 

باشه خانم گل 

با خوشحالی حاضر شد و با آرتین سوار ماشین شدند همین که خواستند بیرون بیایند که آرسام با ماشین جدیدش جلوشون رو گرفت پریا با عصبانیت عقب کشید که او وارد بشه ولی آرسام از ماشین بیرون اومد بهشون نزدیک شد 

این وقت شب جایی میرین 

آرتین لبخندی بهش زد و گفت: با زنم میریم یه دوری بزنیم 

اوه پس قرار یه خلوت عاشقانه داشته باشید ... ولی این خلوتا رو اصولاً زن و شوهرا توی اتاق دارند 

پریا که از این حرفش حسابی از خجالت سرخ شده بود گفت: حالا می کشید کنار 

آرسام که از دیدن صورت شرم زده پریا لذت می برد لبخند پیروزمندانه ای بهش زد و گفت: البته بانوی زیبا 

ماشینش رو کنار کشید و پریا سریع از کنارش رد شد با ناراحتی گفت: نمی خوام ناراحت بشی ولی اصلاً از آرسام خوشم نمیاد 

لبخندی بهش زد و گفت: می تونم درکت کنم 

کنار یه جای خلوت توی بیرون شهر نگه داشت ... حالا که به چند قدمی پایان راهی که انتخاب کرده بود رسیده بود دلش می خواست وقتای خالیش رو با آرتین داشته باشه و با تنها مردی که عاشقش شده بود وقت بگذرونه شاید وقتی که اسلحه رو به طرفش گرفت از اینکه بهش فرصت لذت بردن کنار عشقش رو داده بود پشیمون می شد ولی فعلاً به آخر قصه ی خودش و آرتین و انتقامش فکر نمی کرد تنها می خواست از اون دوقلو ها انتقام بگیره بعد به پایان عشقیش فکر می کرد 

***

هندزفریش رو توی گوشش کرد و به صدای آهنگ پیشوازی که از گوشی میومد گوش می داد 

یه خونه که اندازه دستامون 

که گوشه کنارش پرهام از حرفامون 

یه خونه که حالا دیگه اونجا نیستی 

تو دیگه لب پنجره اش وایس نمیستی 

یه خونه که اندازه دستامون 

که گوشه کنارش پرهام از حرفامون 

یه خونه که حالا دیگه اونجا نیستی 

تو دیگه لب پنجره اش وایس نمیستی 

آی نسیم، آهای نسیم 

نگو که دیگه بهم نمی رسیم 

هم خونه ف غم خونه ام رو گرفت 

هم شونه ف غم شونه ام رو گرفت 

غم اومد نشونه ام رو گرفت 

با صدای سرد آرسین از حال و هوای غم زده ای که با صدای بنیامین داشت بیرون اومد، صدای گوشیش رو برای یه مرد تنظیم کرد و گفت: سلام آقا آرسین 

سلام شما؟ 

فکر کن یه دوست 

دوست!این دوست اسم نداره 

دوست صدام کنی بهتره 

خب چه کمکی می تونم به این دوست اجباری بکنم 

بهتر بگی چه کمکی این دوست می تونه بهت بکنه 

چی؟ 

می دونی الان کجام؟ 

با حالت عصبی گفت: درست حرف بزن ... وگرنه گوشی رو قطع می کنم 

اروم رفیق ... جلوی در لیلام، راستش می خواستم حال آرسام سر یه نامردی که در حقم کرد رو بگیرم ولی دیدم آرسام اونقدر نامرده به ناموس برادرش هم رحم نمی کنه ... الانم با دوست دخترت توی خونه ی تو خوش می گذرونه 

برای اینکه بیشتر عصبیش کنه خندید و ادامه داد: عجب عوضی این آرسام 

و گوشی رو قطع کرد 

***

آرسین با عصبانیت در رو باز کرد، با بهتزدگی به آرسام و لیلا که روی مبل مشغول دل و قلوه دادند بودند نگاه کرد با خشم به آرسام حمله کرد و تا جایی که می شد کتکش زد، لیلا خواست مانعش بشه که سیلی بهش زد و گفت: این بود جواب عشقم بهت 

لیلا در حالی که گریه اش گرفته بود با عذرخواهی گفت: من ... من ... فقط ... آرسین فقط یه حماقت بود ... من رو ببخش 

سرش داد زد: خفه شو ... خفه شو 

با عصبانیت خونه رو ترک کرد ... با پیروزمندی به دور شدنش نگاه کرد، وارد ساختمون شد.. زنگ خونه رو زد لیلا به خیال اینکه آرتین در رو باز کرد ولی با چهره ی دختر که با غرور بهش نگاه می کرد روبرو شد با تعجب پرسید: شما 

پریا لبخندی بهش زد و در حالی کنارش زد و وارد خونه شد گفت: جاریت هستم عزیزم 

چی؟ 

آرسام با تعجب به پریا نگاه کرد و پرسید: تو اینجا چی کار می کنی؟ 

پریا از اینکه تونسته بود حسابی اون رو شوکه کنه بلند خندید و گفت: خب اومدم سلیقه دو قلو ها رو ببینم 

نگاه تحقیر آمیزی به دختر ساده ای که زیبایی آنچنانی نداشت که دو برادر رو به جون هم به اندازه با تکبر گفت: فکر کنم آرتین از هردوتون خوش سلیقه تره 

آرسام با عصبانیت بهش نزدیک شد وگفت: خب که چی؟ 

با حالت مسخره ای گفت: عزیزم انقدر پس زدنم برات سخت بود که رفتی سراغ دوست دختر داداشت 

سرش داد زد: خفه شو ... خفه شو، می دونی با یه اشاره می تونم همین جا ثابت کنم که می تونم تصاحبت کنم 

با حالت تهدید آمیز گفت: جرأتش رو داری

آرسام که به اندازه کافی حالش بد بود با وحشیگری دستش رو گرفت و خواست او رو به اتاق ببره که پریا با یه حرکت خودش رو از دستش بیرون کشید یه لگد به سمت صورتش برد ولی به صورتش نزد با غرور گفت: تا نزدم اون فیس قشنگت رو داغون نکردم پس ساکت سر جات بشین 

پاهاش رو پایین اورد، آرسام دوباره به سمتش حمله کرد که پریا مجبور شد اسلحه اشو رو کنه با تکبر گفت: آ آ یکی می خواد کارای خطرناک کنه (داد زد) مگه نگفتم بشین 

آرسام با بهت زدگی پرسید: تو کی هستی؟ 

پریا به لیلا اشاره کرد که کنار آرسام بشینه وقتی خیالش راحت شد که آرسام فعلاً نقشه ای برای دفاع از خودش نداره روبروشون نشست و گفت: خب وقتشه که خودم رو بهت معرفی کنم ... ولی بهتر دو نفر رو قبل از معرفی خودم بهتون معرفی کنم 

عکس بابا و پرهام رو بهش نشون داد و گفت: این دوتا رو می شناسی 

آرسام با ناباوری به عکس دانشجوی شیمی و امیر نگاه کرد ... حالا می تونست بفهمه امیر منظورش از اینکه پسرش رو نابود کرده بود کی بود پس اون پدر پرهام پیراحمدی دانشجویی ممتاز و دوست آرسین بود ولی پریا کجای این قضیه است 

پریا که دید اونا رو شناخت لبخندی بهش زد و گفت: نه حافظه ات خوب کار می کنه ... اساساً آدم بدا حافظه ی خوبی دارند 

با حالت عصبی گفت: خب که چی می شناسمشون ... تو کجای این قصه ای 

من ... من ... از اول تا آخر قصه ام از اول قصه که شدم یه خواهر داغدار یا وسطاش که شدم پرهام تا لو دادن گروه عماد یا این اواخر که شده بودم فرهاد 

باورش نمی شد که پریا همون فرهاد باشه با ناباوری گفت: تو فرهاد بودی!

آره ... خوب تغییر چهره داده بودم 

پس به خاطر همین امیر نجاتت داد 

آره ... چون می خواست از دخترش محافظت کنه تا دخترش بیاد انتقامش رو ازت بگیره 

حالا می خوای چی کار بکنی 

خب ... زیاد راجبش فکر نکردم ولی حالا که می بینم دلم نمیاد بگذارم این دم آخری از این عشق دور بمونی ... نظرت چیه که توی تخت بمیری 

لیلا با ترس گفت: گناه من چیه؟ 

با حقارت و خشم بهش نگاه کرد و گفت: گناه تو اینه که به یه عوضی قانع نبودی و جفت عوضیا رو می خواستی 

آرسام لبخند کنایه امیزی زد و گفت: نه اینکه خودت یکی از عوضیا رو انتخاب نکردی 

خفه شو 

این نقطه ضعفش بود، پس باید از این راه جلو برم ... آرسین با این فکر ادامه داد: فکر می کنی آرتین مثل ما نیست نه عزیزم اونم یه پای ماجراست 

پریا با عصبانیت بلند شد و اسلحه اش رو به سمتش گرفت و داد زد: خفه شو 

آره ... آرتین هم توی مرگ برادرت مقصر بود 

خفه شو 

آرتین وقتی که پرهام داشت جون می داد کنارم بود 

خفه شو 

آرسام که دید موقعیت خوبه اسلحه رو از دستش گرفت و به طرفش گرفت با غرور گفت: حماقت بزرگی کردی 

پریا با ترس گفت: من ... من ... فقط می خواستم بترسونمت ... من رو نکش 

دیر شده 

هر چی تو بگی قبوله 

خب نظرت چیه اخرای زندگیت رو با من توی تخت نگذرونی 

پریا بلند خندید و گفت: تو خواب ببینی 

آرسام با عصبانیت ماشه رو کشید ولی تفنگ کار نکرد، پریا از توی جیبش تفنگ اصلی رو بیرون اورد و به قیافه پکر آرسام نگاه کرد و گفت: رکب بدی خوردی ولی مهم نیست با مرگت فراموشش می کنی 

بعد با جدیت رو به لیلا کرد و گفت: بهتر برید اتاق

آرسام و لیلا بالاجبار وارد اتاق شدند، پریا با نفرت گفت: لباساتون رو در بیارید 

آرسام با خشم بهش نگاه کرد و لباسش رو در اورد ... با خشم سر لیلا داد زد: مگه نشنیدی گفتم درش بیار 

لیلا تابش رو در آورد ... با شرم روی تخت نشست، به آرسام اشاره کرد که اونم بشینه همین که نشستند با شیطنت گفت: قشنگ وسط تخت برید طوری که پاهاتون توی تخت باشه 

به ناچاری وسط تخت نشستند و پریا درحالی که صحنه ی مرگ پرهام رو توی ذهنش تصور می کرد اشکش جاری شد و با بغض گفت: متأسفم که قاتلت رو اون جوری که باید بکشم نمی کشم 

بی رحمانه ماشه روکشید و سه تا گلوله وسط سینه ی آرسام خالی کرد و بعد برای اینکه لیلا زیاد زجر نکشه درست وسط قلبش زد تا زود بمیره ولی آرسام هنوز جون داشت، بالای سرش ایستاد و با خونسردی به جون دادنش نگاه کرد وقتی خیالش از بابت مردن راحت شد دوباره به آرسین زنگ زد 

سلام رفیق 

چیه؟ 

داداشت و عشقت رو دیدی 

خب که چی؟ 

بهتر بری خونه ی لیلا چون دیدم توی کوچه آرسام رو تهدید می کرد که خودش رو می کشه 

گوشی رو قطع کرد ... تنها امیدش بود که علاقه اش به لیلا باعث بشه که برگرده با دیدن آرسین که با نگرانی به سمت خونه می رفت لبخند روی لبش نقش بست، با یکی از سیم کارتای مجهولی که گیر آورده بود به پلیس زنگ زد 

الو 110.

بله بفرمایید

قربان اینجا صدای گلوله میاد ... راستش از یه خونه صدای داد و بی داد میومد ولی وقتی صدای گلوله اومد دیگه صدا قطع شد 

آدرس رو بدین 

بله ... بنویسید زرافشان ... 

گوشی رو قطع کرد.به ده دقیقه نکشیده پلیسا اومدند، از دور به آرسین که دستبند به دست سوار ماشین پلیس می شد و آمبولانسی ها جنازه آرسام و لیلا رو با برنکارد می بردند نگاه می کرد حس خوبی داشت 

***

با حالت دلداری دستش رو روی شونه هاش گذاشت و گفت: درست میشه عزیزم 

آرتین با ناراحتی گفت: چی درست میشه ... داداشم زد اون یکی داداشم رو کشته 

من مطمئنم که آرسین بیگناهه

امیدوارم ... که حرفت درست باشه 

یعنی چی؟ تو باور نداری 

تو نمی دونی این دوتا سر هر چیزی باهم مشکل داشتند ... آرسین پسر ناراحتی بود 

ولی به نظر نمی اومد 

اون بعد ماجرای مرگ دوستش ... دیگه با هر چیز کوچیکی که مربوط به آرسام می شد عصبانی می شد 

با وجودی که دلش می خواست ماجرای دوست آرسین رو بدونه حرفی نزد 

***

آرشیدا خودش رو توی بغلش انداخت و با گریه گفت: دیدی داداشم بدبخت شد 

با دلسوزی گفت: نگران نباش درست میشه 

با کلافگی گفت: چی درست میشه ندیدی پدر لیلا پاش روی پاش گذاشته و میگه قصاص 

کمک کرد که سرش رو روی بالشت بگذاره و گفت: اونم داغ دیده ... یواش یواش اروم میشه 

چقدر بد فهمیدم که زن داداشم شدی 

لبخند تلخی بهش زد و گفت: مهم نیست 

در حالی که چشماش به خاطر قرصای خواب آور بسته می شد گفت: نمی دونم با غم مرگ برادر بسازم یا با غم برادری که یه پای مرگه 

چشماش رو بست و پریا به دختری که تنها آدم بی گناه این ماجرا بود ... بعد از کشتن لیلا می دونست که دیگه خودش هم اون دختر پاک سابق نیست، قسم خورده بود بعد قصاص آرسین خودش رو معرفی کنه.

***

بعد از اعلام حکم قصاص برای آرسین حال روحی آرشیدا بدتر از قبل شده بود، از اینکه باعث شده بود که این دختر انقدر عذاب بکشه از خودش متنفر شده بود ولی چاره ای نبود شاید اگه آرشیدا از ماجرای حقیقت با خبر بود انقدر دلش برای برادرای پستش نمی سوخت، از طرفی خواسته یا ناخواسته با سکته کردن بابای آرتین تونسته بود انتقامش رو از کسی که مسبب اصلی این نابودی بود بگیره، پدرشون هم مقصر بود که با وجودی که می دونست این راه غلط بچه هاش رو به این راه سوق داده بود 

در حالی که به عکس پرهام نگاه می کرد، منتظر آرسین شد ... که از رئیس زندان اجازه گرفته بود که حتماً ببینتش و آخرین زهرش رو بهش بزنه.

آرسین با نگرانی پرسید: حال بابا خوبه 

پریا لبخند تلخی زد و گفت: آره بشین 

در حالی که روبروش می نشست با تعجب پرسید: پس تو اینجا چی کار می کنی؟ 

اومدم آخرین حرفم رو بهت بزنم 

چی؟ 

دلم نیومد ندونی که تقاص کدوم گناهت رو پس می دی 

با کلافگی گفت: درست حرف بزن 

عکس پرهام رو بهش نشون داد و با خشم گفت: برات آشنا نیست 

با بهت زدگی گفت: پرهام 

درسته پرهام ... کسی که تو نابودش کردی 

حالا می تونست بشناسش، به پریا زل زد و گفت: تو خواهرشی 

آفرین ... خواهری که تو داغ برادرش رو به دلش گذاشت 

من ... من ... (درحالی که از شدت ناراحتی نفس نفس می زد ادامه داد) من نمی خواستم بلایی سرش بیاد 

ولی تو باعث شدی که اون آرسام عوضی اون رو سلاخی کنه 

اشک توی چشماش جمع شد و گفت: من موقعی فهمیدم که دیر شده بود 

داد زد: تو که می دونستی داداشت چه غلطی می کنی برای چی فرستادیش

چون پول لازم بود ... می خواست برات کلیه جور کنه، یادت نمیاد کلیه لازم بودی

چه بهونه مسخره ای ... نگو که برای تو پول یه کلیه خیلی بود 

نمی دونم چرا اون حماقت رو کردم 

مهم نیست ... دیگه مهم نیست ... مهم اینکه حالا تو داری به جرم گناه نکرده قصاص میشی درست مثل پرهام که به جرم بیگناهی کشته شد 

تو ... تو اونا رو کشتی 

خندید و گفت: ثابت کن ... ببین فردا میری بالای دار 

آرتین ... با آرتین کاری نداشته باش اون بی گناهه 

خنده اش رو جمع کرد و با ناراحتی گفت: نمی دونم ولی شاید قید انتقام از آرتین رو زدم 

از جاش بلند شد و بی توجه به گریه های آرسین از اونجا بیرون زد ... با خودش گفت: امروز همه چیز تموم میشه ... نمی تونم از آرتین بگذرم اونم به اندازه همه ی شما مقصر بود ... حالا که می دونم اونم از ماجرای مرگ پرهام باخبر بود نمی تونم از انتقام گرفتن ازش بگذرم 

***

از اینکه باید اون کار رو می کرد از خودش بیزار بود ولی چاره ای نداشت باید اینکار رو می کرد ... با دستای لرزون زنگ خونه رو زد، توی دلش خدا خدا می کرد که زودتر در رو باز کنه و از این عذاب خلاص بشه 

با باز شدن در با تعجب به دختر بچه ی شش ساله که چادر کوچیکتر از قدش سرش کرده بود جلوی در اومد و گفت: بفرمایید 

لبخند تلخی بهش زد و گفت: بابابزرگت هست 

با صدای پیرمردی که از توی حیاط دختر رو به اسم یلدا صدا می زد می اومد، دخترک سرش رو به طرف حیاط برگردوند و داد زد: بابابزرگ یه خانم خوشگله با شما کار داره 

از لحن دخترک خنده اش گرفت، بابابزرگ سریع خودش رو به در رسوند، قامتش خمیده شده بود ولی مثل همه ی پدرا هنوز ابهت داشت با دیدنش اخمی کرد و گفت: خانم من حرفام رو به خانواده تون زدم 

خواست در رو ببند که پریا با عجله خودش رو به در رسوند و گفت: فقط چند لحظه ... قول میدم حرفای تکراری شوهرم رو نزنم 

با ناراحتی به چشمای فرتوت پیرمرد نگاه کرد و با التماس گفت: خواهش می کنم 

نمی دونست چرا ولی بی اختیار عقب رفت تا او داخل خونه بشه ... خونه ی کوچیکی داشتند، با وسایلای قدیمی که بعضیاشون اونقدر استفاده شده بودند که دیگه ظاهرشون رو از دست داده بودند، باورش نمی شد که این خونه معشوقه آرسین و آرسام باشه ... توی دلش گفت: انگار این خانواده از دخترای بدبخت بیچاره خوششون میاد 

دخترک توی سینی ملامینی براش یه استکون چای آورد ... لبخندی بهش زد و دخترک هم از دیدن لبخند دلنشین مهمون بابابزرگش خوشحال شد و بهش لبخند زد.

پریا با ترس شروع کرد که حرفش رو به بابای لیلا بزنه، نفس عمیقی کشید و سر به زیر گفت: راستش من برای اینکه از خیر قصاص بگذرین نیومدم 

بابای لیلا در حالی که سعی می کرد حرمت مهمونش رو نگه دار با صدای عصبانی کنترل شده گفت: پس برای چی اومدین 

نفس گرفت و با اطمینان به چشماش نگاه کرد و گفت: اومدم که از خیر قصاص نگذرید 

چی؟ 

سه برابر دیه رو بهتون میدم ولی قید قصاص رو نزنید 

لبخند تلخی زد و گفت: شنیده بودم پولدار را برای ارث میراث و هزار و یک کار می کنند ولی این یکی رو نشنیده بودیم و نه دیده بودیم 

درد من ارث نیست، اون پول کثیفشون برای خودشون ... من لیلا رو نمی شناختم ولی (سرش رو پایین انداخت و گفت) فکر نکنم براتون دختری کرده باشه 

انگار که حرف دلش رو می دونست با دل سوخته گفت: چی بگم ... من از دختری که آبروم رو برد چی بگم ... بگم کی اون رو کشت دوست پسرش، معشوقه اش کدومشون اون رو کشته مگه یکی دوتا بودند ... این اولین باری نبود که زندگی یه خانواده رو خراب می کرد ... دو برادر رو به جون هم می انداخت، چقدر گفت دست از اینکار بردار ... چقدر گفتم نوکریت رو می کنم ولی گوش به حرف نبود ... کار خودش رو می کرد سر قضیه آخرین باری که دیدمش آغش کردم چطور می تونستم دختری داشته باشم که به بچه ی تو شکم یه زن پا به ماه رحم نکرد و روی ویرونه های زندگی یه زن خوش می گذروند ... من خیری از دخترم ندیدم به خاطر همین دختری ندارم که بخوام قتلش رو ببخشمش یا اعدامش کنم 

پریا با اشک گفت: لیلا قدر پدرش رو ندونست، قدر خانواده اش رو ندونست ولی من که می دونستم، شما بشید وکیل یه دختر بی کس که اون خانواده خانواده اش رو ازش گرفتند 

بابای لیلا که از حرفاش سر در نمی آورد با گیجی پرسید: چی می گین خانم؟ 

اون خانواده زندگی من رو نابود کردند ... بابام، برادرم به دست اونا کشته شدند ... اونا نه تنها عامل مرگ پدر و برادرم بودند بلکه هزارتا جوون مثل پرهام داداشم، هزار تا پدر رو نابود کردند 

با گریه ماجرا خودش و خانواده رو براش تعریف کرد وقتی قصه ی زندگیش تموم شد، صورت هر دوشون خیس از اشک بود ... پریا وقتی که می رفت به بابای لیلا نگاه کرد که چشمای او هم مثل خودش پرهام از خشم و نفرت از اون خانواده بود. لبخند تلخی بهش زد و ازشون خداحافظی کرد.

برای خواهرزاده ی لیلا یه حساب باز کرد و حالا که خانواده آرتین درگیر ماجرای دادگاه آرسین بودند کسی متوجه صد میلیونی که از حساب های میلیاردیشون کم می شد نمی شد ... پس از طریق شماره حساب و رمز اینترنتی آرسین صد میلیون به حساب یلدا واریز کرد.

***

با بغض کنار سنگ قبرش نشست و گفت: از دستم دلخور نباش ... مگه نگفته بودم وقتی میام سراغت که انتقامت رو ازشون گرفته باشم 

گلاب رو روی سنگ سرد ریخت و سنگ خاکی رو پاک کرد باحسرت دستی به اسم هکاکی شده اش کشید و گفت: چقدر غریب بودی داداشم ... می دونم میگی که به اسم انتقام نباید ازت غافل می شدیم ولی خدا شاهد که با هر نفسم به یادت بودم 

سرش روی سنگ گذاشت و با گریه گفت: داداشی دیگه دارم به اخر ماجرا میرسم دیروز آرسین رو اعدام کردند ... فکر کنم خودشم از این مجازات راضی بود چون به آرتین نگفت که من کیم ... شاید چون فکر می کنه عشق می تونه مانع از انتقام بشه ... ولی نه بهت قول میدم ... حتی از آرتین هم نگذرم ... یادته می گفتی خشم خود آدم رو نابود می کنه من به حرفت می خندیدم ولی حالا می فهمم که تو راست می گی ... خشم انتقام تو خودم رو نابود کرد دروغ چرا از اینکه می خوام عشقم رو بکشم ناراحتم توی دلم دنبال یه معجزه ام که اون نجات پیدا کنه ولی معجزه ای در کار نیست عشق عشق و انتقام انتقامه ... آرتین هم به اندازه آرسین و آرسام مقصر حالا کم باشه ... قسم خوردم که از مسبب های مرگت نگذرم پس نمی گذرم 

***

آرشیدا با ناباوری به سروان پیرایی نگاه کرد و گفت: منظورتون چیه که اینجا پلمپه؟ 

تا اطلاع ثانوی ... تمام اموال پدرتون و برادرتون مصادره میشه 

به چه جرمی؟ 

قاچاق مواد مخدر 

مواد مخدر 

بله می دونستین که توی انبار عمارتتون چند کیلو مواد پیدا کردیم 

این توطئه است 

با ناراحتی به دختری که نمی تونست گناه خانواده اش رو باور کنه نگاه کرد و گفت: متأسفم ولی این حقیقته ... نه تنها توی کار مواد بودند ... بلکه خیلی از آدما رو به قتل رسوند 

قتل!

بله ... قتل می تونم به یکیشون اشاره کنم یه پسر جوون دانشجوی ممتاز شیمی به اسم پرهام بود که برادرتون آقا آرسام سلاخیش کردند و تیکه هاش رو زیر یه پل رها کردند 

صدای پریا توی گوشش زمزمه می کرد: بابام وقتی که نمی تونست تیکه های بدنش رو که زیر پل پخش شده بود جمع کنه داغون شد ... بابام وقتی نتونست کفن پسرش بگیره و بگذار تو گور کمرش شکست آخه پرهامم تیکه تیکه شده بود کفن خونی بود

با ناباوری به فکری که توی ذهنش اومده بود فکر می کرد ... با چشمای از حدقه بیرون زده گفت: می تونم به یکی زنگ بزنم 

بله 

شماره پریا رو گرفت و با دومین بوق صدای آرومش رو از پشت گوشی که می گفت: جانم 

با بهت زدگی گفت: تو کی هستی؟ 

چی؟ 

پریا تو کی هستی؟ تو کی هستی؟ 

حالت خوبه 

پرهام رو آرسام کشته بود 

با صدای غم زده گفت: از کجا فهمیدی؟ 

تو که توی مرگ برادرام دخالتی نداشتی 

بلند خندید و گفت: ای بابا اگه به انتقام گرفتن میگی دخالت، ازت ناامید میشما!

داد زد: پریا 

خب دیگه به آخر ماجرای تلخ پریا و خانواده اش رسیدیم ... به آخرین قدم انتقام از خانواده ات رسیدم ... اخرین نفر رو توی نقطه ی شروع این ماجرا می کشم 

با آرتین کاری نداشته باش 

نمی تونم ... سه تا داداشات هم ارزش یه تارموی گندیده داداشم رو نداره 

با صدای آرتین که از پشت گوشی می اومد قلبش از شدت نگرانی تند تند می زد، پریا گوشی رو قطع کرد و آرشیدا برای نجات دادن اخرین عضو خانواده اش با التماس به سروان نگاه کرد و گفت: تو رو خدا کمکم کنید اگه دیر کنیم پریا برادرم رو می کشه 

چی؟ 

پریا ... پریا پیراحمدی خواهر پرهامه و اومده از خانواده ام انتقام بگیره اون تا الان قاتل سه نفر و نفر چهارمی انتقام داداشمه ... تو رو خدا کمکم کنید 

آروم باشید ... الان اونا کجان؟ 

نمی دونم ... گفت آخرین حرکتم 

***

آرتین با عشق دستاش رو گرفت و گفت: عشق قشنگم ... اینجا کجاست که من رو آوردی 

پریا لبخند دلنشینی بهش زد و گفت: یه شروع 

شروع؟ 

آره اینجا شروع یه دوستی؟!

مشکوکانه بهش نگاه کرد و گفت: دوستی کی و کی؟!

داداشم و دوستی که براش حکم برادر داشت 

خب ... این به ما چه ربطی داره!

خندید و گفت: ربطش رو بهت میگم عزیزم ... بگذار از اول برات توضیح بدم، (کمی ازش فاصله گرفت و ادامه داد ) داداش من عاشق شیمی و جدول مندلیوف بود به خاطر همین شیمی خوند توی دانشگاه با بهروز آشنا میشه کسی که مثل خودش عشق شیمی بود تصمیم می گیرن یه خونه اجاره کنند تا آزمایشگاهشون رو راه به اندازند ولی پول کم میارن اینجوری میشه که پای دوست بهروز که دانشجوی معماری بود میاد وسط، آخه رفیق بهروز خیلی پولدار بود اینجوری میشه که میشن سه تا دوست فابریک اما وسطای دوستیشون برای پدر بهروز مشکلی پیش میاد که مجبور میشه بره جنوب این میشه که اون دوتا بیشتر باهم صمیمی میشن 

خب اسم این دوست چیه؟ 

تو می شناسیش 

من!

آره ... راستش من این ماجرای دوستی رو نمی دونستم همین چند وقت پیش بهروز رو دیدم و اون بهم ماجرا رو گفت 

از اینکه پریا انقدر حرفای عجیب می زد شوکه شده بود با نگرانی بهش نزدیک شد و گفت: حالت خوبه 

پریا با حالت عصبی سرش داد زد: معلومه که خوبه

بلند خندید و ساکت شد ... چند لحظه بینشون حرفی نبود تا اینکه پریا گفت: نمی خوای اسم دوستش رو بدونی 

آرتین که حالش رو بد دیده بود برای اینکه ارومش کنه با نگرانی گفت: باشه عزیزم اسمش چی بود 

آرسین 

چی؟ 

تو پرهام پیراحمدی رو به یاد نمیاری ... نگو که نمی شناسیش حداقل یه چند باری توی لابراتواری که توش شیشه می ساختید دیده بودی 

چی؟ 

عکس پرهام رو به طرفش پرت کرد و داد زد: خوب ببینش شاید بیاد اوردیش

با دیدن عکس تازه یادش اومد، پرهام همون پسر جوون با استعداد که آرسین و آرسام سرش دائم دعوا داشتند ... یادش می اومد که آرسین با آرسام دعوا می کرد که نباید باهاش کاری داشته باشه ... ولی آرسام می گفت: کاری که باید بکنه رو می کنه و اون رو باید سر به نیست کنه 

دیگه خبری از اون پسر نشد تا اینکه فهید آرسام به حرفش عمل کرد و او رو از دور خارج کرد ... با ناراحتی گفت: من توی ماجرا مرگ برادرت دخالت نداشتم 

با نفرت داد زد: خفه شو ... تو هم می دونستی که آرسام می خواد نابودش کنه ولی کمکش نکردی 

با درموندگی گفت: من اون موقع نمی تونستم جلوی آرسام بایستم یعنی هیچ کس نمی تونست 

بهونه های الکی ... آرسین هم از این بهونه ها اورد ولی یه چیزی بگم تنها آرسام بود که گناهش رو گردن گرفت 

پس تو با هدف انتقام بهم نزدیک شدی 

با ناراحتی ادامه داد: پس اینکه عاشقم شدی و دوستم داری دروغ بود 

پریا در حالی که با گریه اسلحه رو به سمتش گرفته بود گفت: من از وقتی که با اسم پرهام وارد زندگیت شدم عاشقت شدم ولی اون موقع نمی دونستم تو کی هستی ... نمی دوستم عاشق مردی میشم که برادرم رو ازم گرفته بود (لبخند تلخی بهش زد)، عجیب نیست تو کسی رو نجات دادی که قراره نابودت کنه 

دیگه براش چیزی مهم نبود مثل کسی که همه چیزش رو از دست داده بود به سمتش رفت و گفت: ولی من توی مرگ برادرت بی گناهم 

خفه شو ... خفه شو 

من خیلی وقته که از اون منجلاب بیرون اومدم 

خفه شو ... اینا دلیل نمیشه که از خونت بگذرم ... اگه بر فرض محال سر ماجرای پرهام بی گناه باشی که نیستی ولی خودت بگو حساب پرهامایی که امید پریاهاست رو که با مواد نابودشون کردی رو داری پس فکر نکن بی دلیل دارم می کشمت 

داد زد: بکش ... بکش ... فکر می کنی اگه تو رو از دست بدم ... می تونم زندگی کنم 

پریا بلند خندید و گفت: چه باحال ... من همیشه از فیلمای هندی بدم میومد ولی از قدیم گفتند از هر چی بدت بیاد سرت میاد، می بینی درست مثل فیلمای هندی شدیم 

چشماش رو بست و خواست که ماشه رو بکشه که صدای سروان پیرایی رو پشتش رو شنید که گفت: اسلحه ات رو بنداز پایین 

در حالی که اسلحه رو به طرف آرتین گرفته بود ... لبخند تلخی به آقا پلیس زد و گفت: سلام آقا پلیسه 

با ناباوری به دختری که جلوی در پرهام پیراحمدی نگاه کرد و گفت: تو 

اره من ... دیدی دوباره دورت زدم 

بهتر آروم باشی ... اگه اسلحه ات رو بندازی می تونیم باهم حرف بزنیم 

با غرور گفت: اگه نذارم چی میشه 

با جدیت گفت: اون وقت قبل از اینکه ماشه رو تکون بدی تیر به خودت می خوره 

مسخره اش کرد و گفت: مطمئنی ... تو که سرعت شلیک ناجیت رو دیدی ... پس انقدر مطمئن حرف نزن 

باورش نمی شد که این دختر همون پسر حرفه ای که تونسته بود نجاتش بده باشه ... پریا لبخندی به شوکه شدنش زد و با صدای ناجی گفت: چیه باورت نمیشه اقا پلیس

بهت قول میدم کمکت کنم 

گفتم که هر وقت که بشه بهت میگم کمکم کنی ... حالا هم با رفتنت کمکم کن 

می خوای با انتقام به کجا برسی ... اگه اون رو بکشی باید کنار قبرش برای خودتم یه قبر بکنی 

اوه ... چه حرف منطقی، ولی می دونی از وقتی که خانواده ام رو نابود کردند دیگه منطق رو فراموش کردم 

با کلافگی گفت: فکر نکنم پرهام از این کارت خوشحال بشه ... خواهرش یه قاتل نیست

معلومه که نیستم ... من یه انتقام گیرنده ام 

از کی ... از کی می خوای انتقام بگیری از عشقت 

در حالی که اسلحه اش رو می آورد پایین با بغض گفت: عشق ... عشق 

لبخند تلخی به آقا پلیسه زد و گفت: عشق ... عشق می تونه خانواده ام رو بهم برگردونه 

نگاه پراز نفرتش رو آرتین کرد و سرش داد زد: عشقت می تونه پرهام رو بابام رو بهم برگردونه 

آرتین با چشمای خیس و نگاه پراز نا امیدی سری به علامت نه تکون داد و گفت: نه 

با چشمای خیس به چشمای پراز اشک آرتین نگاه کرد، توی دلش گفت: خیلی دوستت دارم ولی چه فایده که تقدیر ما این بوده که رو در روی هم قرار بگیریم 

با صدای آرشیدا که با التماس گفت: پریا تو رو خدا ... اون برادرمه 

به آرشیدا که با التماس می خواست از دستای آقا پلیسه که مانع می شد بهش نزدیک بشه نگاه کرد ... آرشیدا با التماس گفت: تو که داغ برادر دیدی ... نگذار منم بعد دو تا برادر داغ این یکی رو هم ببینم

لبخند تلخی زد و گفت: تو پرهام من رو با اینا مقایسه می کنی 

رو به آرتین کرد ولی چرا دستش به ماشه نمی رفت چرا این چشما مانع می شد که درست فکر کنه، چشماش رو بست و با بغض گفت: کاری می کنم که بعدتر از مرگ باشه ... راستی خ مثل خانواده 

ماشه رو کشید، صدای شلیک گوله فضای کوچیک سالن پذیرایی خونه ی مجردی رو گرفت آرشیدا با ناباوری به جسد پر از خونه نگاه کرد ... این آخر ماجرای انتقام بود، پیرایی با ناراحتی دستش رو روی شاهرگش برد با فهمیدن اینکه مرده رو به ناجیش کرد و گفت: دلم نمی خواست اینجوری بشه 

با ناراحتی به آرتین که بهت زده کنار جنازه به خون نشسته عشقش نشسته بود نگاه کرد و گفت: آخر بدی این میشه ... چه بخوای چه نخوای تاوان بدیات یه روزی سراغت میاد حتی اگه از بدی دور باشی 

با دستمال اسلحه ی توی دستش رو برداشت و به ضامنی که نکشیده بود نگاه کرد، با خودش گفت: پس این کاری بود که بدتر از مرگ برای آرتین بود

کیانوش ملافه ی سفید رو از روی جنازه برداشت با ناراحتی به رامبد نگاه کرد و گفت: اگه تو تحقیقاتمون نمی فهمیدی که پرهام و آرسین توی این خونه باهم دوست بودند شاید به جای ناجیت آرتین زیر این ملافه بود. 

با دلسردی گفت: برای یه پلیس مهم نیست که از مظلوم یا یه خلافکار جلوی بدی دفاع کنه حتی اگه اون آدم ناجی جونت باشه 

دلم برای جوونیش می سوزه 

دلمون برای پریا و پرهام هایی باید بسوزه که بی خبر نزدیک آرسین و آرسام ها میشند و ناخواسته خودشون رو می اندازند توی آتیش 

همون جوری که امثال پریا و پرهام زیادند، امثال راد و عماد توی این کشور کم نیستند و ما مسئول نابودی نابودگرای جوونای مملکتمونیم 

دلم می خواد یه مراسم در شأنش بگیرم 

دست روی شونه اش زد و گفت: رو کمک منم می تونی حساب کنی 

با ناراحتی به آرتین که با حالت دیوانگی سوار آمبولانس تیمارستان می کردند نگاه کردند ... رامبد با دلسوزی گفت: چی می شد قبل اینکه دیر می شد از این منجلاب بیرون میومد تا توی این مرداب دفن نشه.

پایان

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  دی 93

انتشار در سایت نودهشتیا : بهمن 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member64304.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member101619.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com